บทที่ 9

“ก็เสื้อผ้าที่เธอจะใส่ไง หรือว่ามาอยู่กับฉันแล้วเธอจะไม่ใส่อะไรเลย”

แววตาวาววับของดนย์ที่มองมายังเธอ ทำให้หญิงสาวรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้มด้วยเพราะเอียงอายผสมเจือปนกับความกรุ่นโกรธ

“อ้าว! ทำไมฉันต้องมาอยู่กับคุณ ก็ในเมื่อ เมื่อกี้เรา..”

“ฉันจ่ายให้พวกเธอสองคนแม่ลูกไปตั้งห้าแสน จะให้ฉันนอนกับเธอแค่ครั้งเดียว มันไม่เอาเปรียบผู้บริโภคเกินไปหน่อยเหรอแม่สาวน้อย”

มนสิชาเจ็บจี๊ดเมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น เขาพูดราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงขายตัวยังไงยังงั้น

“ห้าแสนถ้าคุณจะใช้บริการฉันไปตลอด มันก็จะไม่เกินไปเหมือนกันเหรอคะ”

“สองปี เวลางานของเธอคือสองปี เมื่อครบระยะเวลางานแล้วเธอจะเป็นอิสระ แต่ในระหว่างที่เธอทำหน้าที่เป็น ‘นางบำเรอ’ ของฉัน เธอห้ามมีเด็กเด็ดขาด เข้าใจไหม”

“ได้ค่ะ! แต่ฉันคงจะอยู่เป็นนางบำเรอให้คุณตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่ได้หรอกนะ ฉันให้คุณได้แค่ตอนกลางคืน แล้วอีกอย่างเวลาทำงานต้องไม่เกินแปดชั่วโมงตามกฎหมายแรงงาน และต้องมีวันหยุดให้ฉันอาทิตย์ละหนึ่งวันด้วย”

ดนย์มองผู้หญิงที่ได้ชื่อว่า ‘นางบำเรอ’ ซึ่งกำลังพูดถึงเวลาทำงานของเจ้าหล่อนกับเขา แล้วแม่ตัวดียังมาอ้างกฎหมายแรงงานอีก แถมมีขอวันหยุดอาทิตย์ละหนึ่งวันซะด้วย

เอากับเขาสิ!

“ให้ฉันร่างสัญญาขึ้นมาให้เธอเซ็นด้วยไหมล่ะ” ดนย์พูดประชดเจ้าหล่อนอย่างหมั่นไส้

“ถ้าได้ ก็จะเป็นพระคุณมากๆ เลยค่ะ”

มนสิชาตอบกลับมาด้วยใบหน้าและแววตาเรียบเฉย บ่งบอกว่าเธอต้องการเช่นนั้นจริงๆ

ให้ตายสิ! เขาต้องมาร่างสัญญาจ้างนางบำเรอจริงๆ หรือนี่

พูดจบมนสิชาจึงขอตัวกลับ เธอลงมาเรียกแท็กซี่และตรงไปยังโรงพยาบาลทันที

มนสิชามาหาศรันย์ที่ห้องผู้ป่วยรวมของโรงพยาบาล เธอจัดแจงให้ผู้เป็นบิดากินอาหารและยาจนเรียบร้อย จึงขอตัวไปจัดการเรื่องการย้ายพ่อไปอยู่ห้องพิเศษของโรงพยาบาลและไปติดต่อเรื่องพยาบาลพิเศษที่จะให้มาดูแลศรันย์เวลากลางคืนระหว่างที่เธอไป ‘ทำงาน’ อีกด้วย

ศรันย์ที่ถูกย้ายมาห้องพิเศษเอ่ยถามมนสิชาด้วยความไม่สบายใจ ด้วยเป็นกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย “ม่อน.. ย้ายพ่อมาทำไมลูก ห้องพิเศษแบบนี้คืนหนึ่งคงจะหลายตังค์”

มนสิชาได้ยินผู้เป็นบิดาถามดังนั้นจึงตัดสินใจบอกว่าเธอไปทำงาน แต่ไม่ได้เล่ารายละเอียดให้ศรันย์ฟัง “พ่อไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ ม่อนพึ่งได้งานทำ คงจะพอค่ารักษาพ่อ”

ศรันย์มองลูกสาวด้วยความสงสารและรู้สึกหดหู่อยู่ภายในใจ มนสิชาไม่ควรต้องมาทำงาน เวลานี้ควรจะท่องหนังสือเตรียมสอบ เพื่อเข้ามหา’ ลัย ไปเรียนในคณะที่ใฝ่ฝัน ไม่ใช่มาทำงานงกๆ เพื่อหาเงินมารักษาพ่อที่ไม่ได้เรื่องและรอวันตายอย่างเขา พลันนึกได้แบบนั้น น้ำตาของศรันย์จึงเอ่อไหล

มนสิชาเห็นเข้ารู้สึกตกใจ รีบถลาเข้าหาศรันย์ทันที “พ่อจ๋า.. พ่อเป็นอะไรจ๊ะ” หญิงสาวคว้าเอามือหยาบที่บ่งบอกว่าผ่านการกรำงานหนักมาเพียงใด มากุมไว้เพื่อส่งผ่านกำลังใจให้บิดา

“พ่อ.. สงสารม่อน” ศรันย์เอ่ยเสียงเศร้า

“โธ่.. พ่ออย่าลืมสิจ๊ะ ว่าลูกสาวของพ่อคนนี้เก่งและแกร่งแค่ไหน พ่อไม่ต้องห่วงม่อนเลยนะ พ่อแค่รักษาตัวให้ดี แค่นี้ม่อนก็มีกำลังใจที่จะต่อสู้กับทุกสิ่งทุกอย่างแล้วจ้ะ” เจ้าหล่อนพยายามเก็บความทุกข์เอาไว้และทำตัวเองให้สดใส เพื่อให้ศรันย์ที่ป่วยทางกายอยู่แล้วไม่ป่วยทางใจเพิ่มขึ้นอีก เธอรู้ดีว่าเวลาของพ่อเหลือน้อยทุกที ดังนั้นเวลาที่เหลืออยู่ตอนนี้ มนสิชาจึงอยากทำทุกอย่างเพื่อพ่อให้ดีที่สุดเท่าที่ลูกสาวอย่างเธอจะทำได้

มนสิชาบอกศรันย์ว่าจะมาดูแลและอยู่ด้วยแค่ช่วงกลางวัน ส่วนเวลากลางคืนต้องไปค้างบ้านเพื่อน เพื่อทำงานแพ็กของช่วยเขา ทีแรกศรันย์มีท่าทีกังวลและเป็นห่วง เธอจึงอ้างชื่อเพื่อนสนิทอย่างศิวัฒน์ ซึ่งครอบครัวของเขาทำธุรกิจเกี่ยวกับห้างสรรพสินค้าและส่งออกอาหาร ผู้เป็นพ่อที่รู้จักมักคุ้นกับศิวัฒน์ดีอยู่แล้ว จึงไม่ได้ตะขิดตะขวงใจ และเบาใจขึ้นเมื่อได้รู้ว่าลูกสาวไปทำงานแพ็กของที่ห้างสรรพสินค้าของครอบครัวชายหนุ่ม

มนสิชามองศรันย์ที่นอนหลับอยู่บนเตียง น้ำตาของหญิงสาวไหลออกมาด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องพูดโกหกบิดา เธอค่อยๆ ก้มลงกราบที่เท้าของศรันย์เพื่อขอโทษ

“พ่อจ๋า.. ม่อนขอโทษนะ ม่อนจำเป็นต้องโกหกเพื่อให้พ่อสบายใจ” มนสิชายกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้มนวล

“ขออนุญาตค่ะ ฉันเป็นพยาบาลที่คุณแจ้งว่าต้องการให้มาดูแลคนไข้ในช่วงกลางคืน”

มนสิชารีบเช็ดน้ำตา ก่อนจะหันไปยิ้มและพยักหน้าให้คุณพยาบาลเล็กน้อย เธอหันไปมองศรันย์อีกครั้ง “ฉันฝากพ่อด้วยนะคะ มีอะไรสามารถโทรหาฉันได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”

“ค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะดูแลคุณพ่อคุณให้เอง”

“ขอบคุณค่ะ งั้นฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”

มนสิชาเก็บโทรศัพท์และของเล็กๆ น้อยๆ ของตนใส่กระเป๋าสะพายใบเก่า ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไปรอรถกลับบ้าน นับตั้งแต่วินาทีนี้ งานของเธอกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วสินะ..