บทที่ 11

หัวใจของมนสิชากระตุกวูบ พ่อพูดราวกับว่ากำลังสั่งเสียเพื่อเตรียมตัวจากไปในที่ไกลแสนไกล ที่ที่เธอไม่อาจไปถึง “พ่อจ๋า.. ม่อนสัญญา ม่อนจะไม่ทิ้งการเรียน และม่อนจะดูแลตัวเองให้ดี ม่อนเก่งเหมือนพ่อ” เรียวปากอิ่มคลี่ยิ้มกว้าง แต่ทว่าข้างในร้องไห้จนน้ำตาแทบไม่มีจะไหลแล้ว มันรวดร้าวและเจ็บปวดเหลือเกิน..

“ดีแล้วลูก.. พ่อขอโทษที่ไม่ได้ยืนอยู่ข้างๆ ในวันที่ลูกประสบความสำเร็จ ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน ดูแลรักษาเนื้อรักษาตัว จำเอาไว้นะ ความรักของพ่อกับแม่จะอยู่กับม่อนตลอดไป”

ใบหน้าของศรันย์อิ่มใสเหมือนคนป่วยที่ใกล้จะหาย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนทอแสงอบอุ่น มนสิชาจ้องมองมันเนิ่นนานอย่างพยายามบันทึกลงไปในความทรงจำว่าดวงตาคู่นี้ของพ่อเธอนั้นอบอุ่นเพียงไหน “พ่อจ๋า ม่อนรักพ่อนะ” มนสิชากราบที่อกพ่อ ก่อนจะโอบกอดศรันย์หลวมๆ ด้วยกลัวว่าพ่อจะเจ็บ

“พ่อก็รักม่อน นายช่างใหญ่ของพ่อ”

“ม่อนจะเป็นนายช่างใหญ่ ม่อนจะตั้งใจอ่านหนังสือสอบและทำฝันของตัวเองให้สำเร็จให้ได้ ม่อนสัญญา”

“พ่อเชื่อว่าลูกสาวของพ่อทำได้”

หลังจากใช้เวลาอยู่กับพ่อจนถึงห้าโมงเย็น หญิงสาวก็ขอตัวกลับ กว่าจะถึงบ้านก็เกือบสองทุ่ม เพราะระยะทางจากโรงพยาบาลมาที่บ้านของดนย์ไกลพอควร ยิ่งบวกกับการจราจรที่เวลานี้ช่างติดขัดยิ่งนัก

เธอใจเต้นตึกตัก เมื่อเดินผ่านโรงจอดรถแล้วเห็นรถคันที่นั่งมาเมื่อกลางวันจอดอยู่ แสดงว่าเขากลับมาแล้ว มนสิชาเข้าบ้านมาไม่เห็นใครจึงรีบเดินขึ้นบันไดและรีบเข้าห้องนอนของตัวเองทันที

มนสิชารีบอาบน้ำเพราะจะมาท่องหนังสือสอบ ปีนี้ตั้งใจว่าจะยังไม่สอบเข้ามหา’ ลัย เพราะจะทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้พ่อ แต่จะยังอ่านหนังสือสอบไปเรื่อยๆ เพื่อรอสอบเข้าคณะที่เธอใฝ่ฝันที่อยากจะเรียนมาตั้งแต่เด็กๆ ทว่าเมื่ออาบน้ำเสร็จ ความตั้งใจที่จะอ่านหนังสือต้องจบลง ด้วยว่าดนย์มานอนรอเธออยู่บนเตียง ในชุดพร้อมนอน

“เออ.. คุณมานานแล้วเหรอคะ”

“ตั้งแต่เธอเข้าไปอาบน้ำ มานี่มา” ดนย์กวักมือเรียกผู้หญิงของตน

มนสิชาเดินมานั่งลงบนเตียงข้างๆ เขา ดนย์ไม่พูดพร่ำทำเพลง เรียวปากอุ่นของเขาประกบลงบนกลีบปากอวบอิ่มหวานล้ำทันที

สัมผัสที่ทั้งโหยหาและเรียกร้องของเขา ทำให้มนสิชาเผลอไผลส่งเสียงครางออกมาโดยไม่รู้ตัว “อือ..”

ดนย์แนบร่างอรชรของเธอลงกับเตียง และพาหญิงสาวไปตามครรลองอันหฤหรรษ์ของเขา เสียงครางหวานและเสียงคำรามด้วยความสุขสมดังกระหึ่มแข่งกับเสียงฟ้าร้องที่เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเริ่มต้นฤดูฝนแล้ว ไม่นานทั้งคู่ก็พากันไขว่คว้าสายรุ้งที่แสนหวานมาครอบครอง

หลังจากไฟแห่งความปรารถนาที่ลุกโชนเหลือเพียงควันกรุ่นๆ มนสิชาพยายามเบียดร่างอันเปลือยเปล่าของตัวเองเข้ากับอกแข็งแกร่งของชายหนุ่ม เหมือนดั่งนกน้อยที่ซุกเข้าหาแม่ของตัวเองยามมันหาที่พึ่งพิง

“เป็นอะไรหึ” ดนย์เอ่ยถามเจ้าของร่างอรชรที่เบียดเขาแทบจะสิงเมื่อยามมีเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่า

“ฉันกลัว..” เธอเป็นคนที่กลัวเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่ามาก ยามวัยเด็ก เมื่อเข้าสู่ฤดูฝน เธอจะไปนอนกับพ่อและแม่ ใช้อกอันแข็งแกร่งของพ่อและอ้อมกอดอบอุ่นของแม่เป็นที่พึ่งพิง

เปรี้ยง!! แรงของสายฟ้าที่ฟาดลงมาทำให้กระจกสั่นสะเทือน

“อร้าย!”

ดนย์เห็นดังนั้น จึงใช้มือลูบแผ่นหลังของหญิงสาว เพื่อให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย “นอนซะนะคนดี ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัวอะไร”

“คุณจะไม่ทิ้งฉันไปไหนใช่ไหมคะ” เสียงหวานเอ่ยถามเพื่อความมั่นใจ

“ฉันจะไม่ไปไหน ฉันสัญญา”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เปลือกตาที่หนักราวกับว่ามีใครสักคนเอาก้อนหินมาผูกถ่วงไว้ จึงค่อยๆ ปิดลง ก่อนที่มนสิชาจะเข้าสู่ห่วงนิทราไป

ดนย์มองคนตัวเล็กที่นอนอยู่ในอ้อมกอด เขาไม่เคยพาใครเข้ามาอยู่ที่นี่ หรือแม้กระทั่งพาผู้หญิงย่างกรายเข้ามาในบ้านหลังนี้ ยังไม่เคยเลย นอกจากเธอคนนั้นที่เป็นคนสร้างบ้านขึ้นมาร่วมกับเขา บ้านที่ทั้งคู่ตั้งใจจะใช้เป็นเรือนหอ

ดนย์คิดถึงเรื่องเมื่อสี่ปีก่อน จีจี้หรือจิรัญญา ผู้หญิงที่เขารักและเลือกที่จะมาเป็นคู่ชีวิต เธอและเขากำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้ว แต่จิรัญญาท้องซะก่อน เมื่อเขารู้ข่าว เขาตื่นเต้นและดีใจมากที่กำลังจะได้เป็นพ่อคน แต่จิรัญญากลับบอกว่าเขาไม่ใช่พ่อของเด็ก ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฝันไว้ มันพังทลายลงต่อหน้าต่อตา จิรัญญาบอกเลิกเขาและไปแต่งงานกับผู้ที่เป็นคนให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตน้อยๆ ในท้องของเธอ คนที่เธอบอกว่าเป็นแค่เพื่อนสนิท

ตั้งแต่นั้นมา เขาไม่เคยเชื่อในเรื่องของความรักอีกเลย เขาเปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อยๆ แต่ไม่เคยเอาเปรียบใคร ผู้หญิงทุกคนที่นอนด้วยต่างมีข้อตกลงระหว่างกัน พวกเธอให้ความสุขทางกายแก่เขา ส่วนเขาตอบแทนด้วยสิ่งของที่ผู้หญิงพวกนั้นอยากได้ แต่มนสิชาไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เคยควง เขาตอบไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยากได้แม่กวางน้อยนี่มาอยู่ใกล้ๆ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาเคยตราหน้าเธอว่าเป็นเด็กใจแตกรักสบาย หรือว่าเพราะเธอมีส่วนละม้ายคล้ายกับจีจี้งั้นหรือ