6

พิษณุวัชร์พ่อหม้ายวัยสามสิบแปดส่งยิ้มพร้อมตักอาหารใส่จานให้แก่หญิงสาว ที่เขาประทับใจตั้งแต่แรกพบ ในวันที่เข้ามาสัมภาษณ์ และตัดสินใจรับเธอเข้ามาทำงานในตำแหน่งเลขาฯ ทันที โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

 “มีอะไรหรือเปล่าคะบอส” กันธิชาเลิกคิ้วขึ้นเชิงถาม เมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งมองหน้าเธอ และยิ้มแปลกๆ

“เอ่อ...เปล่าครับ” พิษณุวัชร์ยกมือขึ้นแตะท้ายทอยแล้วลูบไปมาด้วยท่าทางเก้อเขินแล้วกระแอมเสียงดึงสติตัวเองกลับมาพลางเอ่ยถามหลังเห็นหญิงสาวยกน้ำขึ้นดื่ม

“คุณธิชาอิ่มแล้วหรือครับ”

“ค่ะอิ่มแล้ว เรากลับกันเลยไหมคะบอส ป่านนี้เขมคงรอธิชาแย่”

“เขมนี่หมายถึงคุณเขมจิราใช่ไหมครับ” เพราะเขามักพบเธอนั่งรับประทานอาหารกลางวันกับเขมจิราบ่อยๆ ที่ห้องอาหารบริษัท

“ใช่ค่ะ เขมนี่แหละที่แนะนำธิชามาสมัครงานที่นี่” กันธิชาเอ่ยถึงเพื่อนสาวคนสนิทด้วยรอยยิ้ม แล้วแจกแจงถึงความน่ารักเผื่อแผ่ไปให้อีกฝ่าย เขาเพียงแต่รับฟังเงียบๆ  ดวงตาคมจับจ้องดวงหน้าหวานอย่างไม่รู้จักเบื่อ จนต้องกระแอมเสียงเรียกสติตัวเองกลับอีกครั้ง แล้วกวักมือเรียกพนักงานมาเช็กบิลค่าอาหาร จากนั้นพิษณุวัชร์ก็ขับรถพาหญิงสาวไปส่งที่คอนโดฯ

“ขอบคุณนะคะบอสที่ขับรถมาส่ง” กันธิชายกมือขึ้นไหว้พร้อมกล่าวขอบคุณ

“พรุ่งนี้เช้า ให้ผมมารับนะครับ”

“ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ ปกติธิชาก็นั่งรถเขมไปบริษัททุกวันอยู่แล้ว” หญิงสาวกล่าวปฏิเสธอย่างนิ่มนวล แม้พิษณุวัชร์จะรู้สึกผิดหวัง แต่ไม่อยากรุกอีกฝ่ายมากไปจนเป็นความหวาดกลัว

“ครับ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ”

“ค่ะบอส” กันธิชาขานรับคำก่อนเปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินหายเข้าไปในคอนโดฯ ในระหว่างที่กำลังก้าวเข้าไปในลิฟต์อยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้น เธอจึงรีบหยิบขึ้นมาดูเบอร์ก่อนรับสาย

“สวัสดีค่ะพี่ตรี” กันธิชากล่าวทักทายอดีตหัวหน้าที่เธอเคารพนับถือเสียงใส ซึ่งไม่ได้ติดต่อกันหลังถูกปลดออกจากงาน

“พี่โทร.มารบกวนเวลาพักผ่อนธิชาหรือเปล่าจ๊ะ”

“เปล่าค่ะคุยได้ พี่ตรีมีอะไรหรือคะ ถึงได้โทร.มาเวลานี้”

“เอ่อ...ท่านประธานให้พี่โทร.มาตามธิชากลับมาทำงานที่บริษัท”

“เอ...คุณชัญญาเธอปลดธิชาออกจากงานแล้ว จะตามตัวธิชากลับไปทำงานอีกทำไมคะ” กันธิชารู้สึกคลางแคลงสงสัยไม่น้อย

“ไม่ใช่คุณชัญญาหรอกจ้ะ แต่เป็นคุณปรเมศวร์ลูกชายคนโตของเจ้าสัวพงษ์เทพ ธิชาคงรู้จากคุณวัฒน์มาบ้างแล้ว”  

“ค่ะคุณวัฒน์เคยพูดถึงให้ฟังเหมือนกัน”

จากคำบอกเล่าของอนุวัฒน์ ปรเมศวร์มีปัญหากับเจ้าสัวพงษ์เทพผู้เป็นบิดา สาเหตุเพราะท่านตัดสินใจแต่งงานกับหญิงสาวคราวลูกอย่างชัญญา ทำให้ปรเมศวร์รับไม่ได้ก่อนจะตัดสินใจทิ้งทุกอย่างที่เมืองไทยไปอยู่ที่ญี่ปุ่น

“แต่ถึงยังไงธิชาคงกลับไปทำงานด้วยไม่ได้หรอกค่ะ เพราะธิชาได้งานใหม่แล้ว”

“ว้า.... น่าเสียดายจัง พี่คงโทร.มาช้าไป แล้วธิชาได้งานใหม่ที่ไหนล่ะ ตำแหน่งอะไร ดีเท่าที่นี่หรือเปล่า” จิตตรีพยายามหว่านล้อมหวังดึงอดีตลูกน้องสาวมือดีกลับมาทำงานด้วย

“ธิชาได้งานที่บริษัทผลิตรถยนต์ ทำงานตำแหน่งเลขาฯ ประธานบริษัทค่ะพี่ตรี”

“พี่ดีใจด้วยนะที่ธิชาได้งานใหม่ แถมยังได้ตำแหน่งที่ดีไม่ต้องมาเป็นผู้ช่วยเลขาฯ เหมือนที่ผ่านมา” จิตตรีรู้สึกยินดีกับอดีตลูกน้องสาวที่กำลังเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน แต่ก็แอบเสียดายนิดๆ เพราะกันธิชาทำงานเก่ง สามารถแบ่งเบาภาระเธอได้มากทีเดียว

“ตำแหน่งไหนธิชาก็ทำได้ค่ะ แต่บอสให้โอกาสธิชา ทั้งที่รู้ว่าธิชาเพิ่งถูกปลดออกจากงาน ขอโทษด้วยนะคะพี่ตรี” กันธิชากลัวอดีตหัวหน้าจะโกรธ ที่ปฏิเสธไม่กลับไปทำงานตำแหน่งผู้ช่วยเพราะได้งานที่ดีกว่า

“พี่เข้าใจดีจ้ะ ไม่ต้องคิดมาก งั้นพี่ไม่รบกวนเวลาพักผ่อนธิชาแล้วจ้า อ้อ...ว่างๆ แวะมากินข้าวที่บ้านบ้างนะหนูดีบ่นคิดถึง”

“ได้ค่ะพี่ตรี” หญิงสาวขานรับก่อนวางสายลง เป็นจังหวะเดียวกับประตูลิฟต์เปิดออกตรงชั้นที่เธอพัก จากนั้นก็ก้าวเท้าออกมาเดินตรงไปยังห้องพักของตนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตัวลิฟต์ และล้วงคีย์การ์ดมาเปิดประตูเข้าไป ทันทีที่โผล่หน้าเข้าไปในห้อง เขมจิราก็รีบเดินเข้ามาหาพร้อมกับรัวคำถาม

            “ทำไมกลับมาช้านักล่ะธิชา แล้วบอสทำอะไรแกหรือเปล่า” เขมจิราหมุนร่างเพื่อนรักประหนึ่งว่าสำรวจความเสียหาย

“คิดมากอีกแล้วเขม บอสเป็นคนดีและเป็นสุภาพบุรุษไม่ต้องห่วง แม้แต่ปลายก้อยก็ไม่ได้แตะมือฉัน” กันธิชาหัวเราะกับท่าทางเป็นห่วงเกินเหตุของอีกฝ่าย

“อะไรทำงานด้วยกันไม่เท่าไหร่ก็ไว้ใจเขาแล้วเหรอ

ธิชา” เขมจิราส่ายหน้าให้กับคนหัวอ่อน ใครพูดดีด้วยหน่อยก็เชื่อเขาไปหมด

“ก็ดูแล้วไม่น่ามีอะไรนี่ อย่ามองโลกในแง่ร้ายแบบนั้นสิแก”

“ดูอย่างคุณวัฒน์สิสุภาพบุรุษมาก กลับกลายไปเป็นชู้กับเมียของพ่อตัวเองหน้าตาเฉย คนเรามันต้องดูนานๆ บอสน่ะเป็นพ่อหม้ายลูกติด ที่เนื้อหอมมากที่สุดเลยตอนนี้ มีผู้หญิงมาเสนอตัวให้ถึงที่บริษัทไม่ซ้ำหน้าเชียวล่ะ” เขมจิราลืมตัวตอกย้ำถึงความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้น จนอีกฝ่ายสะอึกไปเลยทีเดียว