5

          ปรเมศวร์เข้ามาสานต่องานโครงการที่อนุวัฒน์ทำค้างไว้และเคลียร์ปัญหาต่างๆ ที่ชัญญาสร้างขึ้นซึ่งค่อนข้างหนักเอาการ แต่โชคดียังมีจิตตรีเลขาฯ สาวคนเก่งช่วยอีกแรง เพราะเธอรู้เกี่ยวกับข้อมูลของโครงการทั้งหมด ทำให้งานรุดหน้าไปได้อย่างรวดเร็วจนน่าพึงพอใจ

“ขอบคุณมากครับคุณตรี ที่อยู่ช่วยงานจนดึกทุกวัน สงสัยผมคงต้องหาผู้ช่วยให้คุณสักคน” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมปิดแฟ้มงานที่เพิ่งเซ็นเสร็จส่งคืนให้แก่เธอ

“ขอบคุณค่ะ แต่ถ้าหามาตอนนี้คงช่วยอะไรไม่ได้มาก เพราะต้องสอนงานกันอีกนาน” จิตตรีไม่อยากได้ผู้ช่วยมาเพิ่มภาระในช่วงนี้ และเธอคงไม่มีเวลามานั่งสอนงานได้เต็มที่

“แล้วคนเก่าล่ะ”

“คุณเมศวร์หมายถึงธิชา เอ่อ...กันธิชาใช่ไหมคะ”

“ใช่ เขาทำงานเป็นยังไงบ้าง”

“ธิชาทำงานเก่ง และทำงานละเอียดมากด้วยค่ะ” จิตตรีได้โอกาสรีบแจกแจงความสามารถของอดีตลูกน้องสาวคนเก่งให้ประธานหนุ่มฟัง

“เอ...แล้วทำไมถึงตัดสินใจลาออกจากงานล่ะครับ” ปรเมศวร์เอ่ยถามเสียงเรียบ ราวกับชวนคุยเรื่องทั่วไป ทั้งที่ในหัวพยายามเก็บรายละเอียดของอดีตคนรักของน้องชายบุญธรรม

“ไม่ได้ลาออกค่ะ คุณชัญญาต่างหากที่เป็นคนปลดธิชาออกจากงาน น่าเสียดาย คนเก่งๆ ทำงานดีไม่ใช่หากันได้ง่ายๆ นะคะคุณเมศวร์” จิตตรีบอกด้วยน้ำเสียงใส่อารมณ์นิดๆ ไม่เข้าใจทำไมชัญญาถึงมีคำสั่งปลดกันธิชาออกจากงาน ทั้งๆ ที่สาวรุ่นน้องทำงานดีแทบไม่มีที่ติ แต่ปรเมศวร์กลับไม่ติดใจเรื่องแม่เลี้ยงสาวให้กันธิชาออกจากงาน เพราะคิดว่าชัญญาทำลงไปนั้นคงมีเหตุผล หนึ่งในนั้นคงไม่พ้นเรื่องอนุวัฒน์

“งั้นผมวานให้คุณตรีช่วยโทร.ตามกันธิชากลับมาทำงานเหมือนเดิมดีไหมครับ จะได้ไม่ต้องวุ่นวายเทรนงานให้กับผู้ช่วยคนใหม่” ชายหนุ่มหวังใช้เหตุผลนี้ดึงกันธิชามาอยู่ใกล้ตัว เพื่อแก้แค้นผู้หญิงคนนั้นได้สะดวกขึ้น

“นี่ผ่านไปเกือบสองเดือนแล้ว ตรีว่าป่านนี้ธิชาคงได้งานทำใหม่แล้วมั้งคะ” จิตตรีเชื่อว่าคนมากความสามารถอย่างกันธิชา คงหางานทำได้ไม่ยาก หากปรเมศวร์กลับเร็วกว่านี้กันธิชาคงมีโอกาสกลับมาทำงานที่นี่อีกแน่นอน

“ผมว่าลองโทร.ไปชวนก่อนดีไหม ถึงเขาจะได้งานทำใหม่ แต่ผมเชื่อว่าถ้าคุณตรีขอร้อง กันธิชาต้องยอมกลับมาทำงานที่นี่แน่ๆ”

“ค่ะ แล้วตรีจะลองคุยกับธิชาดู” คำตอบรับของเลขาฯ สาวทำให้ปรเมศวร์กระตุกยิ้มอย่างมีแผนร้ายในใจ ก่อนยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา

“นี่ก็จะสองทุ่มแล้ว คุณตรีกลับบ้านเถอะครับ เดี๋ยวพี่เชษฐ์จะมากล่าวหาผมว่าใช้งานคุณเกินเงินเดือน” ชายหนุ่มกล่าวติดตลก วรเชษฐ์เป็นรุ่นพี่สมัยมัธยมและรู้จักสนิทสนมกันมานานเรียกได้ว่ารู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว

“ไม่หรอกค่ะคุณเชษฐ์เข้าใจดี แล้วคุณเมศวร์ล่ะคะ”

“ผมว่าจะอยู่เคลียร์งานต่ออีกสักพักก็จะกลับ คุณไม่ต้องเป็นห่วง”

“ค่ะคุณเมศวร์ งั้นตรีขอตัวก่อน” จิตตรีกล่าวจบก็ถือแฟ้มเอกสารเดินออกไปจากห้องทำงานเจ้านายหนุ่ม หลังจากลูกน้องสาวเดินออกไปแล้ว ปรเมศวร์ก็หันมาหยิบแฟ้มงาน แต่ทว่าต้องชะงักกับกรอบรูปของอนุวัฒน์ที่ตั้งอยู่ตรงมุมโต๊ะทำงานจนต้องเอื้อมขึ้นมา

“หลับให้สบายนะน้องรัก พี่จะทำให้ผู้หญิงคนนั้นได้รับรู้รสชาติของความเจ็บปวด” ปรเมศวร์เอ่ยด้วยเสียงเศร้าสลดสุดหัวใจ เพราะยังทำใจยอมรับเรื่องน้องชายบุญธรรมไม่ได้ แต่ประโยคสุดท้ายแววตากลับลุกโชนด้วยความคั่งแค้นยามนึกถึงต้นเหตุที่ทำให้อนุวัฒน์ต้องจากโลกนี้ไปก่อนวัยอันควร และผู้หญิงคนนั้นต้องได้รับโทษทัณฑ์อย่างสาสม

คนที่ถูกปรเมศวร์เอ่ยถึงจู่ๆ หัวใจก็กระตุกวูบโดยไม่ทราบสาเหตุ ขณะกำลังนั่งรับประทานอาหารค่ำกับเจ้านายคนใหม่ในห้องอาหารชื่อดัง

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณธิชา” พิษณุวัชร์เอ่ยถามกับท่าทางแปลกๆ ของเลขาฯ สาว

“เปล่านี่คะ ธิชาไม่ได้เป็นอะไร” ดวงหน้าหวานส่ายหน้าปฏิเสธพลางส่งยิ้มอ่อนๆ ให้

“นี่ก็ทำงานมาจะครบสองเดือนแล้ว เป็นยังไงบ้าง รู้สึกติดขัดอะไรบ้างหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามหวังสร้างความสัมพันธ์อันดีกับเลขาฯ สาว

“ก็มีหลายอย่างที่ต้องทำความเข้าใจ ขอโทษด้วยนะคะ ที่อาจจะทำให้บอสผิดหวังในตัวธิชา” กันธิชารู้ตัวดีว่าไม่มีศักยภาพทำงานในตำแหน่งเลขาฯ เท่าที่ควร แม้จะเคยผ่านงานผู้ช่วยเลขาฯ มาหลายปี แต่ก็คนละสายงานทำให้ต้องศึกษา เรียนรู้งานอีกมากเลยทีเดียว

“ไม่หรอกครับ ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิด ก็ต้องเรียนรู้กันไป ผมเองกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ก็ต้องใช้เวลาพิสูจน์ ถึงเป็นที่ยอมรับจนถึงทุกวันนี้” ชายหนุ่มกล่าวให้กำลังใจหญิงสาว ไม่อยากให้ต้องเครียดกับงานจนเกินไป

“ขอบคุณนะคะที่ให้โอกาส ธิชาสัญญาว่าจะพยายามทำงานจนสุดความสามารถ” หญิงสาวกล่าวยืนยันด้วยเสียงอันหนักแน่น ให้สมกับที่เขามอบโอกาสดีๆ ให้ ทั้งที่เจ้านายหนุ่มก็ทราบว่าเธอเคยถูกปลดออกจากบริษัทเก่า แต่ก็ยังยินดีรับเธอเข้าทำงานด้วยความเต็มใจ แถมยังช่วยสอนงานให้อย่างใจเย็น แม้จะทำงานผิดพลาดก็ไม่เคยได้ยินคำตำหนิจากปากของประธานหนุ่มเลยแม้แต่คำเดียว บอกเพียงว่าไม่เป็นไร คนเราผิดพลาดกันได้