17.3 | เรื่องลำบากใจ

            ฟ้าพราววางโทรศัพท์แล้วหันไปบอกน้ำมณีที่นั่งลุ้นอยู่ใกล้ๆ “ฟ้าพยายามเต็มที่แล้วนะคะคุณแม่ แต่พี่ดินจะมาหรือเปล่าก็ต้องมาลุ้นกัน”

               “ดินว่ายังไงบ้าง”

               “โกรธค่ะ เขาหาว่าฟ้าบังคับเขา” บอกด้วยสีหน้าไม่สบายใจ กลัวว่าความสัมพันธ์ที่กำลังพัฒนาไปในทางที่ดีจะสะดุดลง แล้วเขาจะกลับมาเป็นคนเถื่อนที่ดุดันเหมือนเดิม เธอไม่อยากให้เขากลับไปอยู่ในสภาพเดิม เพราะรู้ว่าเป็นแบบนั้นเขาเองก็ไม่มีความสุข

               “หนูฟ้ากลับตอนนี้เลยก็ได้ แม่จะให้คนขับรถไปส่ง ดินคงไม่มาหรอก” น้ำมณีบอกอย่างทำใจ เธอพยายามหาทางประสานรอยร้าวระหว่างพ่อกับลูกชายทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ

               “ให้เวลาพี่ดินคิดนิดนึงนะคะคุณแม่” ฟ้าพราวบีบมือให้กำลังใจแม่สามี “ฟ้าจะรอถึงสองทุ่ม ถ้าพี่ดินไม่มาฟ้าค่อยกลับไปง้อเขาที่บ้าน” ฟ้าพราวรู้ว่าสามีชอบอะไร และทำยังไงเขาถึงจะหายโกรธ งานนี้คงต้องยอมโดนสูบพลังชีวิตมากกว่าปกติสักหน่อย

ภูริดลเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าเช็ดตัวพันร่างกายท่อนล่างเอาไว้ มือหนึ่งใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมที่เพิ่งสระเสร็จอย่างลวกๆ แล้วโยนลงตะกร้าแล้วหยิบเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวผ้าฝ้ายซึ่งเป็นชุดแบบที่ใส่นอนทุกวันออกมาสวม จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องของที่รัก เปลี่ยนน้ำและเทอาหารให้แมวตามที่ภรรยาสั่งไว้ ทว่าเขาเทอาหารให้ที่รักแค่นิดเดียว

“กินแค่นี้พอ อ้วนจนไม่รู้ว่าเป็นแมวหรือหมูแล้ว”

ที่รักร้องเมี้ยว เหมือนจะประท้วง แต่ภูริดลก็ไม่สนใจ เขาออกไปนั่งดื่มกอญักในห้องนั่งเล่น สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง บรรยากาศตอนหกโมงครึ่งมืดมัวกว่าทุกวันเพราะฝนทำท่าจะตก ปกติเวลาพระอาทิตย์ตกดินแบบนี้ท้องฟ้าจะเป็นสีส้ม แต่วันนี้บนท้องฟ้ามีเมฆก้อนใหญ่สีดำทะมึนเข้ามาแทนที่ ลมพัดแรงจนกิ่งไม้เอนลู่ คืนนี้ฝนน่าจะตกหนักกว่าทุกวัน

เสียงเตือนข้อความเข้าของโทรศัพท์มือถือที่ถูกโยนทิ้งไว้บนโซฟาดังขึ้น ภูริดลเหลือบตาไปมอง เห็นที่หน้าจอว่าเป็นข้อความจากฟ้าพราวจึงหยิบขึ้นมากดอ่าน

ฟ้าพราว : ฟ้าจะรอพี่ดินถึงสองทุ่มนะคะ

ภูริดลวางโทรศัพท์มือถือลง เอนหลังพิงพนักโซฟา จิบกอญักฟังเสียงฝนที่เริ่มโปรยสายลงมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีทีท่าว่าจะออกไปรับภรรยากลับบ้าน

ถึงเวลาอาหารเย็น ฟ้าพราวช่วยน้ำมณีจัดโต๊ะอาหารเสร็จ เรียบร้อย นทีก็เข้ามาที่ห้องกินข้าวอย่างรู้เวลาโดยไม่ต้องมีคนไปตาม ชายสูงวัยยิ้มแย้มทักทายลูกสะใภ้โดยที่ไม่ถามถึงลูกชายแม้แต่คำเดียว ทว่าฟ้าพราวและน้ำมณีก็มองออกว่า สายตาของเขาแอบมองหา

“สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณพ่อ ฟ้าเพิ่งทราบตอนมาถึงที่นี่แล้วว่าวันนี้เป็นวันเกิดของคุณพ่อ เลยไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรมามอบให้เลย”

“ได้คุณหญิงมาเป็นลูกสะใภ้ก็ถือเป็นของขวัญที่พิเศษที่สุดของพ่อในปีนี้แล้ว”

“แต่ถ้าหนูฟ้าอยากให้ของขวัญจริงๆ ก็มีหลานปู่ หลานย่าให้คนแก่เลี้ยงสักคนสิจ๊ะ” น้ำมณีพูดเสริม

“นั่นสิ แม่เขาอยู่บ้านคนเดียว บ่นเหงาทุกวัน”

ฟ้าพราวฝืนยิ้มรับพลางแอบเอามือลูบท้องตัวเอง อยากบอกเรื่องที่กำลังสงสัยอยู่ แต่ก็ไม่อยากให้ผู้ใหญ่ดีใจเก้อถ้าผลตรวจรอบสองออกมาว่าไม่ท้อง

               บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเป็นไปอย่างอบอุ่น นทีชวนฟ้าพราวคุยอย่างยิ้มแย้มแจ่มใสผิดกับเวลาที่อยู่กับลูกชายลิบลับ หลังจากเป่าเค้กวันเกิดเสร็จและอยู่คุยกันอีกครู่หนึ่ง นทีก็ขอตัวกลับไปที่ห้องทำงานเพราะยังมีเอกสารสำคัญที่ต้องพิจารณาและเซ็นอนุมัติอีกหลายฉบับ ฟ้าพราวกับน้ำมณีย้ายไปนั่งคุยกันในห้องนั่งเล่น

               “คุณพ่อเอางานกลับมาทำที่บ้านอย่างนี้ทุกวันหรือเปล่าคะ”

               “เกือบทุกวันจ้ะ ดินไม่ยอมมาช่วยงาน คุณนทีก็เลยต้องทำงานหนักหน่อย อยากจะวางมือก็ยังวางไม่ได้”

               ฟ้าพราวคิดนิดหนึ่งก่อนตัดสินใจถาม “ระหว่างพี่ดินกับคุณพ่อ มีปัญหาอะไรกันมากกว่าเรื่องที่คุณพ่อชอบออกคำสั่งกับพี่ดินมาตั้งแต่เด็กหรือเปล่าคะ ถ้าเป็นเรื่องนี้ พี่ดินไม่น่าจะโกรธมากถึงขนาดหนีไปทำไร่ เพราะทุกอย่างที่คุณพ่อสั่งให้ทำก็เป็นผลดีกับพี่ดินทั้งนั้น เขาโตขนาดนี้แล้วน่าจะคิดได้” อย่างน้อยถ้าเธอรู้ต้นเหตุของปัญหา เธอก็อาจจะช่วยอะไรได้มากกว่านี้

น้ำมณีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งอย่างลำบากใจ “แม่ไม่รู้ว่าถ้าหนูฟ้ารู้เรื่องนี้แล้วจะรู้สึกไม่ดีหรือเปล่านะ”

“เกี่ยวกับฟ้าด้วยเหรอคะ” ฟ้าพราวแปลกใจ

“จะว่าเกี่ยวก็เกี่ยว จะว่าไม่เกี่ยวก็ไม่เกี่ยว”

“ยังไงคะคุณแม่” หญิงสาวยิ่งแปลกใจและอยากรู้มากขึ้นไปอีก

“ดินกับคุณนทีทะเลาะกันเรื่องแฟนคนก่อนของเขาน่ะ”

“หม่อมก้อย”

“จ้ะ”

ฟ้าพราวหรี่ตาลงอย่างภรรยาขี้หึง แต่ก็ผึ่งหูรอฟังเรื่องราวอย่างใจเย็น ทั้งที่ในใจเดือดปุด ภูริดลบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับกวินตราแล้ว แต่ยังโกรธกับพ่อเรื่องผู้หญิงคนนั้นอยู่ มันหมายความว่ายังไง

“คุณนทีมองออกว่าผู้หญิงคนนี้คบกับดินก็เพราะหวังเงิน ด้วยความรักลูก ไม่อยากให้ลูกโดนเหมือนที่ตัวเองเคยโดนมาก่อน ก็เลยสั่งให้ดินเลิกคบ แต่ดินไม่เชื่อ หาว่าพ่อมีอคติ เอาประสบการณ์ของตัวเองมาตัดสินคนอื่น คุณนทีก็เลยท้าดินให้ทำตัวจนๆ กระจอกๆ รับรองว่าก้อยต้องทิ้งดินแน่นอน คุณนทีวางเดิมพันกับดินไว้ว่า ถ้าก้อยทิ้งดินไปจริง ดินต้องกลับมาทำงานที่โรงแรม แต่ถ้าก้อยรับได้ที่ดินเป็นเป็นคนที่มีแต่ตัว คุณนทีจะไม่ก้าวก่ายชีวิตดินอีกเลย ทุกอย่างจะปล่อยให้ดินตัดสินใจเอง”

“เพราะอย่างนี้นี่เองพี่ดินถึงได้ไปทำไร่ชา”

“ก็ไม่เชิงหรอกจ้ะ เรื่องไร่ชาดินอยากทำอยู่ก่อนแล้ว พอโดนพ่อท้าเดิมพันก็เลยออกไปลุยแบบเต็มตัว แล้วบอกก้อยว่าจะไม่แตะต้องสมบัติของพ่อ โรงแรมก็จะไม่รับช่วงต่อ บ้านหลังนี้ที่ก้อยหวังไว้มากว่าจะใช้เป็นเรือนหอ ดินก็จะไม่มาอยู่ ดินไปปลูกบ้านหลังเล็กๆ ในไร่ ก็บ้านที่หนูฟ้าอยู่ตอนนี้นี่แหละ แรกๆ ก้อยก็ยังหวังว่าดินจะเลิกทำไร่ แล้วกลับไปทำงานที่โรงแรม แต่ยิ่งนานวัน ดินก็ยิ่งจริงจังกับการทำไร่มากขึ้น และยิ่งเห็นพ่อลูกหมางเมินมันก็มากขึ้น ก็คงคิดว่าดินกับพ่อคงตัดขาดกันแน่แล้วก้อยก็เลยทิ้งดินไปแต่งงานกับท่านชายภาณุ”

“อย่างนี้ก็แสดงว่าพี่ดินแพ้เดิมพันคุณพ่อ แล้วทำไมพี่ดินถึงยังไม่กลับมาทำงานที่โรงแรมอีกละคะ”

“โอ้ย...พ่อลูกคู่นี้เรื่องเยอะกันทั้งคู่” น้ำมณีถอนหายใจยาวเหยียด

ฟ้าพราวนับถือน้ำมณีมากที่เป็นคนกลางระหว่างภูริดลกับนทีมาได้ตั้งยี่สิบกว่าปี ขนาดเธอฟังแค่นี้ยังปวดหัวตุบๆ “พี่ดินโกงคุณพ่อ”

“ไม่หรอก ดินเป็นคนตรงๆ แพ้ก็ยอมรับว่าแพ้ ดินยอมกลับมาทำงานที่โรงแรม แต่ขอไม่รับตำแหน่งประธาน เขาจะเก็บตำแหน่งไว้ให้น้องสาว”

“คะนิ้ง?”

“ดินเล่าเรื่องคะนิ้งให้หนูฟ้าฟังแล้วเหรอ” น้ำมณีแปลกใจ ไม่คิดว่าคนพูดน้อยและมีโลกสวนตัวสูงจะยอมเล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟ้าพราวฟัง

“พี่ดินเล่าแค่ว่ามีน้องสาวชื่อคะนิ้ง อย่างอื่นไม่ได้เล่าค่ะ คนนี้ถ้าอยากบอก บอกเอง แต่ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่มีใครง้างปากเขาได้”

“หนูฟ้ารู้จักนิสัยดินดีจังเลยนะ” น้ำมณียิ้มแล้วเล่าเรื่องลูกสาวต่อ “คะนิ้งอายุเท่าหนูฟ้านี่แหละ ตอนนี้เรียนต่อโทอยู่ที่อเมริกา นิ้งชอบงานบริหาร งานโรงแรม ทุกปิดเทอมก็จะไปฝึกงานที่โรงแรม เริ่มฝึกตั้งแต่ปูเตียง ดูดฝุ่น ขัดห้องน้ำ จนตอนนี้รู้ระบบการทำงานโรงแรมทุกแผนกหมดแล้ว ดินมองออกว่าน้องทำได้ แล้วจะทำได้ดีกว่าเขาด้วย แต่พ่อแท้ๆ กลับทำเป็นมองไม่เห็นความสามารถของลูกสาว”

“ทำไมคุณพ่อถึงไม่ให้คะนิ้งรับช่วงเป็นประธานต่อละคะ”

“แม่ก็ไม่รู้เหตุผลที่แท้จริงนะ เพราะคุณนทีเป็นคนไม่ค่อยพูดเหมือนดินนั่นแหละ แต่ถ้าให้เดา ก็คงเป็นเพราะคุณนทีมีเชื้อสายจีน คนจีนจะคาดหวังให้ลูกชายคนโตสืบทอดธุรกิจของครอบครัว ส่วนลูกสาว พอแต่งงานไปแล้วก็กลายเป็นคนนอก”

“คะนิ้งไม่น้อยใจแย่เหรอคะ”

“โอ้ย ทั้งน้อยใจ ทั้งเสียใจเลยละ ยิ่งพ่อไม่ให้ความสำคัญ ไม่เห็นความสามารถ คะนิ้งก็ยิ่งพยายามทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเองให้พ่อเห็น”

“ฟ้าพอจะเข้าใจสถานการณ์แล้วค่ะ สรุปว่าตอนนี้คุณพ่อกับพี่ดินก็เลยยังงัดกันอยู่ ไม่มีใครยอมลงใคร แล้วแบบนี้จะทำยังไงให้คืนดีกันได้คะ” ฟ้าพราวเริ่มเครียด ความจริงปัญหาไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลย แค่คนในครอบครัวมานั่งจับเข่าคุยกันดีๆ ก็น่าจะหาทางออกที่สบายใจทั้งสองฝ่ายได้