2.3 | หายใจไม่ทัน - NC

               “คนบ้า คนเถื่อน คนไร้มารยาท หยุดสะบัด ‘ขน’ ใส่ฉันเดี๋ยวนี้นะ”

               “ผม! ไม่ใช่ขน!” ภูริดลพูดแก้เสียงหนัก อยากจับคนปากจัดฟัดให้จมเขี้ยว ตอนแรกที่รู้ว่าจะมีเมียเป็นคุณหญิงก็คิดว่าจะเป็นพวกนางในวัง เรียบร้อย สนิมสร้อย ดุนิด ดุหน่อยก็ร้องไห้น้ำตาท่วมโลก ที่ไหนได้ แสบไม่เบา แต่แบบนี้แหละที่เขาชอบ เร้าใจดี

               “เห็นยุ่งๆ รกรุงรัง ฉันก็เลยแยกไม่ออกว่าขนหรือผม ถ้ามีเวลาก็ตัดผม โกนหนวด โกนเคราบ้างนะ เห็นแล้วรกหูรกตา” เธอลอยหน้าใส่เขาแล้วลุกขึ้นจะเดินหนี

               “จะไปไหน” ขาคว้าแขนเธอเอาไว้

               “จะไปอาบน้ำ ถ้าคุณง่วงก็นอนก่อนเลย ฉันอาบน้ำนาน ไม่ต้องรอ”

               “ถ้านานเกินสิบห้านาทีผมจะเข้าไปตามในห้องน้ำ”

               “จะบ้าเหรอ! แค่สิบห้านาทีใครจะอาบเสร็จ” เธอแว้ดใส่

               “งั้นผมอาบให้ จะได้เสร็จเร็วๆ” ภูริดลทำท่าจะลากแขนคนที่ยังอยู่ในชุดไทยจักรพรรดิแบบเต็มยศเข้าห้องน้ำ เธอขืนตัวไว้จนตัวโก่ง

               “ไม่ต้องๆ ฉันอาบเองได้ สิบห้านาทีก็สิบห้านาที”

               “ให้ไวเลย” เขาบอกเสียงแข็ง รำคาญคนเรื่องมากเต็มทน

               ทันทีที่เขาปล่อยแขน ฟ้าพราวก็รีบรวบปลายสไบแล้วถลกชายผ้านุ่งวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว แต่ให้ตายเถอะ ประตูห้องน้ำล็อคไม่ได้ เธอพยายามกดล็อกอยู่หลายครั้งก็ล็อกไม่ได้

               “ตัวล็อกมันเสีย” เสียงตะโกนของภูริดลดังเข้ามาในห้องน้ำ

               “แล้วทำไมไม่ซ่อม” เธอตะโกนตอบกลับไป

               “ผมอยู่คนเดียวจะซ่อมทำไม” เขาตะโกนตอบกลับมา

               “แต่ตอนนี้คุณไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว ต้องซ่อม!”

               “ผัวเมียก็เหมือนคนคนเดียวกัน อย่าเรื่องมาก” คราวนี้เสียงของเขาดังอยู่หน้าประตู “ถ้าไม่หยุดโวยวาย ผมจะเข้าไปอาบให้เดี๋ยวนี้”

               “อย่าเข้ามานะ ฉันจะไม่พูด จะไม่บ่นอะไรแล้ว” ฟ้าพราวดึงลูกบิดประตูไว้แน่น กลัวเขาเปิดเข้ามาจริงๆ

               “งั้นก็รีบอาบให้ไวเลย ผมไม่ชอบมานั่งรอใครนานๆ”

               เสียงของเขาห่างออกไปแล้วหญิงสาวจึงค่อยๆ แง้มประตูออกดู เห็นว่าเขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวผ้าฝ้ายสีเทาควันบุหรี่ออกมาสวม เขาเช็ดผมที่เปียกชื้นแบบลวกๆ จากนั้นเดินไปเปิดแผ่นเสียงเพลงคลาสสิคที่มีท่วงทำนองอ่อนหวาน สีหน้าของเขาผ่อนคลายขึ้น ไม่บึ้งตึงเหมือนตลอดทั้งวันที่เธอเห็น

ภูริดลเดินออกไปข้างนอกครู่หนึ่งแล้วกลับเข้ามาพร้อมแก้วกอญักในมือ เขาเดินไปนั่งเหยียดขาพิงหัวเตียง จิบน้ำสีอำพันอย่างสบายอารมณ์ เวลาผ่านไปสิบห้านาที ฟ้าพราวก็ยังอาบน้ำไม่เสร็จ แต่เขาก็ไม่ได้เข้าไปตามอย่างที่ขู่ไว้แต่แรกเพราะอยากให้เธอมีเวลาเตรียมตัวเตรียมใจสำหรับการ ‘เข้าหอ’ ให้เต็มที่ แต่ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องของเธอก็ทำให้เขาต้องวางแก้วลงแล้วรีบวิ่งพรวดพราดเข้าไปในห้องน้ำ

               “กรี๊ด!!! ช่วยด้วย!!!”

               “เกิดอะไรขึ้น!” ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไปพร้อมกับถามหน้าตาตื่น

               “จิ้งจกอ่ะ มันอยู่ตรงนั้น เอามันออกไปที” หญิงสาวใช้มือข้างหนึ่งปิดตาตัวเองเอาไว้ ส่วนอีกข้างชี้ไปที่กระจกบานใหญ่เหนืออ่างล้างหน้า

               “ผู้ดีนี่ดัดจริตจริงๆ จิ้งจกตัวแค่นี้ก็กลัว” บ่นพลางจับจิ้งจกตัวเล็กไปปล่อยตรงช่องลมบานเกร็ด แล้วเดินกลับมายืนตรงหน้าหญิงสาวที่กลัวจนตัวสั่นอีกครั้ง “เอาไปทิ้งแล้ว”

               “เฮ้อ...เกือบช็อกตาย” ฟ้าพราวถอนหายใจเฮือกแล้วทิ้งหลังพิงผนังห้องน้ำอย่างโล่งอก

               คนที่กำลังจะช็อกตายน่าจะเป็นภูริดลมากกว่า เพราะภาพหญิงสาวผิวขาวอมชมพูที่คาดผ้าเช็ดตัวไว้หลวมๆ ที่กลางลำตัวนั้นช่างเย้ายวนสายตาเหลือเกิน ใบหน้าที่แต่งแต้มไว้ด้วยเครื่องสำอางถูกล้างออกจนเกลี้ยงเกลาเผยให้เห็นผิวแก้มนวลใส ผมยาวดำขลับที่เกล้าเป็นมวยไว้ก่อนหน้านี้ถูกปล่อยให้ทิ้งตัวลงแนบแผ่นหลัง เนินอกอวบเหนือขอบผ้าทำให้ลมหายใจของเขาติดขัดขึ้นมากะทันหัน  และไวกว่าความคิด เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธอ ใช้แขนทั้งสองข้างยันกับผนังคร่อมร่างเธอเอาไว้

               “จะทำอะไร” ฟ้าพราวถามเสียงสั่นพร้อมกับยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ไม่ให้เขาแนบลำตัวเข้ามาชิดจนเกินไป

               “ได้ฤกษ์เข้าหอของเราแล้ว” เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชิดใบหูแล้วสูดกลิ่นหอมสะอาดหลังอาบน้ำเข้าไปจนชุ่มปอด จากนั้นลากปลายลิ้นไปตามแนวสันใบหูเล็กแล้วงับเบาๆ ก่อนจะระดมจูบลงมาตามลำคอระหง ระเรื่อยไปตามแนวกระดูกไหปลาร้าจนถึงเนินอกอวบ ริมฝีปากและปลายลิ้นของเขาแตะลงตรงไหนก็ร้อนผ่าวเหมือนมีเปลวไฟลามเลียที่ตรงนั้น

               “อื้อ” ฟ้าพราวส่งเสียงครางแผ่วหวิวออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ใบหน้าสวยหวานแหงนเงยไปด้านหลังเพื่อเปิดทางให้เขาจูบเนินอกได้สะดวกขึ้นแล้วปิดเปลือกตาลงอย่างยินยอมพร้อมใจ

เธอไม่ได้โลกสวยและไม่คิดว่าการแต่งงานครั้งนี้จะไม่มีการเสียตัว ตั้งแต่วันที่รับปากกับท่านพ่อว่าจะแต่งงานกับหนุ่มชาวไร่คนนี้ เธอก็เตรียมใจไว้แล้วว่าต้องมอบร่างกายให้แก่เขา ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘สามี’ อย่างถูกต้องตามกฎหมาย ซึ่งถือเป็นเรื่องเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่ายังพอมีเกียรติหลงเหลืออยู่บ้าง เพราะอย่างน้อยก็บอกกับทุกคนได้เต็มปากเต็มคำว่าเป็น ‘ภรรยา’ ที่มีทะเบียนสมรส ไม่ใช่แค่นางบำเรอที่ถูกเขาจับมาซุกไว้ในไร่ชาบนดอยแห่งนี้

“ผู้ดีตัวหอมแบบนี้นี่เอง” ภูริดลพึมพำอย่างพึงพอใจ

               ฟ้าพราวเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง สองมือเล็กขยุ้มอกเสื้อเขาแน่นเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวเลื่อนจากเนินอกขึ้นมาประกบกับเรียวปากนุ่มปากของเธอ เขาออกแรงกดเชื่องช้าทว่าหนักแน่น ใช้ปลายลิ้นผลักดันให้เธอเผยอริมฝีปากขึ้นแล้วสอดแทรกเข้ามาไล้เลียอ้อยอิ่งก่อนจะเกี่ยวรัดเอาลิ้นเล็กไปดูดดึง

น่าแปลกที่เขาทำตัวดิบเถื่อนกับเธอมาตลอดทั้งวัน แต่พอถึงบทรักเขากลับนุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อ ทุกสัมผัสของเขาปราศจากการคุกคามหรือเรียกร้องเอาแต่ใจ ตรงกันข้าม เขาปรนเปรอและปลุกเร้าเธออย่างใจเย็นและตั้งอกตั้งใจ ทำให้ความต้องการตามธรรมชาติที่ซ่อนตัวอยู่ในหลุมลึกถูกขุดออกมาอย่างง่ายดาย

               “หยะ...หยุดก่อน...” ฟ้าพราวแข็งใจดันหน้าอกของเขาให้ออกห่างแล้วเบือนหน้าหนีไปทางด้านข้าง

               “หยุดทำไม” ภูริดลจับคางเล็กให้หันหน้ากลับมามองตากันแล้วถามด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าเจือแววหงุดหงิดเล็กน้อย เธอจะบอกให้หยุดตอนที่ความปรารถนาของเขากำลังไต่ระดับขึ้นสูงแบบนี้ไม่ได้ “จะไม่ยอม จะร้อง จะหนี”

               “มะ...ไม่...ใช่...” เธอตอบเสียงเบา ลมหายใจสะดุดเป็นห้วง

               “แล้วให้หยุดทำไม”

               “ฉัน...หายใจ...ไม่ทัน” ตอบแล้วก็เลื่อนแขนขึ้นไปคล้องคอเขาไว้เป็นหลักยึด ตอนนี้ขาเธอสั่นจนแทบจะล้มทั้งยืนอยู่แล้ว “ยืนไม่ไหวด้วย”