20.1 | สุขอย่างมีสติ

โต๊ะอาหารเย็นบ้านยายแจ่มใสวันนี้เต็มไปด้วยเมนูขึ้นชื่อของร้าน ‘ตำครกแตก’ ที่ลุงเพียรกับป้าแตนขนมาเอาใจหลานสาว จานแรกที่ฟ้าพราวรีบจ้วงตักกินก็คือส้มตำปลาร้าพริกร้อยเม็ดของโปรด ภูริดลเห็นแล้วถึงกับอึ้ง เขาไม่ได้รังเกียจอาหารอิสาน แต่อึ้งที่ภรรยาผู้สูงศักดิ์ของเขา ‘โซ้ย’ ส้มตำอย่างเอร็ดอร่อยแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

               “ถึงกับอึ้งเลยเหรอดิน” ลุงเพียรถามกลั้วหัวเราะ

               “ผมไม่เคยเห็นฟ้ากินอะไรแล้วทำท่าอร่อยถูกใจแบบนี้มาก่อน

               ฟ้าพราวที่เผ็ดจนเหงื่อแตกซิก หน้าแดง ปากเจ่อ หันมาบอกสามี “เมนูโปรดฟ้า พี่ดินลองชิมมั้ยคะ”

               ป้าแตนเห็นภูริดลทำหน้าแหยงๆ เลยช่วยพูดให้ “ดินเป็นคนเหนือ คงกินเผ็ดไม่เก่งหรอกมั้ง”

               “กินได้ครับ อาหารเหนือมีเมนูรสเผ็ดหลายอย่างอยู่เหมือนกัน แต่เผ็ดขนาดพริกแทบจะกลบมะละกอแบบนี้ผมขอยอมแพ้ครับ” พูดกับป้าสะใภ้แล้วหันกลับมามองภรรยาที่กินส้มตำหมดไปครึ่งจานด้วยสีหน้ากังวล “พอเถอะฟ้า กินเผ็ดขนาดนี้เดี๋ยวปวดท้อง”

               “ขอฟ้ากินให้หายอยากหน่อยนะพี่ดิน หลายปีแล้วที่ฟ้าไม่ได้มากินส้มตำร้านคุณยาย” ฟ้าพราวพูดพลางซู้ดปาก สามีต้องหยิบแก้วน้ำส่งให้ดื่มเพื่อดับความเผ็ดร้อน

               “ดื้ออีกแล้วนะ”

               “ไม่เป็นไรหรอกน่าพี่ดิน”

               “จะไม่เป็นได้ยังไง ไม่ได้กินเผ็ดขนาดนี้มาหลายปี แล้วอยู่ๆ มากิน มันเหมือนเอาระเบิดโยนลงกระเพาะเลยนะ ป่านนี้กระเพาะกับลำไส้ร้องไห้แล้วมั้ง”

               “เวอร์แล้วพี่ดิน” เถียงพลางตักต่อนปลาร้าเข้าปาก

               “ถ้าปวดท้องกลางดึกไม่ต้องเรียกให้พาไปหาหมอเลยนะ” ภูริดลบ่นงึมงำ

               ลุงกับป้ามองหน้ากันแล้วอมยิ้ม ดีใจที่เห็นภูริดลเป็นห่วงฟ้าพราวกระทั่งเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ซึ่งยายแจ่มใสก็เห็นแบบเดียวกัน ทว่าสายตาของผู้ที่ผ่านโลกมานานถึงแปดสิบปี มองเห็นได้ไกลกว่าอีกหนึ่งขั้น ผู้สูงวัยแน่ใจว่าภูริดลรักฟ้าพราวจริง ทว่ามันมีเงาความไม่แน่ใจหรือไม่มั่นคงอะไรบางอย่างซ่อนลึกอยู่ในแววตาของหลานเขยชาวไร่คนนี้

               หลังจบมื้ออาหารเย็นที่แสนอบอุ่นและเฮฮา ทุกคนอยู่คุยกัน จนถึงสองทุ่มแล้วแยกย้าย ยายแจ่มใสขอตัวขึ้นห้อง ลุงเพียรกับป้าแตนกลับไปที่ร้านเพื่อดูแลพนักงานปิดร้าน สรุปยอดบิลและเก็บเงินสดกลับบ้าน ส่วนฟ้าพราวก็รีบชิ่งไปอาบน้ำก่อนภูริดล พอแต่งตัวเสร็จก็พุ่งไปหยิบหมอนขึ้นมากอดแนบอกแล้วโบกมือลาสามีที่นอนเล่นอยู่บนเตียง

               “คืนนี้พี่ดินนอนคนเดียวนะคะ ฟ้าจะไปนอนกับคุณยาย”

               “ได้ไงอ่ะ” ภูริดลทำหน้าเหมือนจะงอน ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีวันไหนที่ต้องนอนคนเดียวเลย “ให้นอนคนเดียว พี่กลัวผีนะ”

               “ไม่ต้องมาอ้างเลย ผีต้องกลัวพี่ดินมากกว่า”

               “เกินไป”

               “เอาน่า แค่คืนเดียวเอง อย่างอแงนะคะ” หญิงสาวจุ๊บแก้มสามีแล้วรีบวิ่งหนีออกจากห้องพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคัก

ภูริดลยิ้มขำภรรยา จากหญิงสาวหน้าตาเศร้าสร้อย มีแต่เรื่องให้ทุกข์ใจในวันวาน วันนี้กลายเป็นหญิงสาวร่าเริงสดใสราวกับเป็นคนละคน

“ฟ้าขอนอนนำแหน่ยายจ๋า” ฟ้าพราวขึ้นไปนอนเบียดยายบนเตียง “คิดฮอดยายหล๊ายหลาย”

“กำลังมีความสุขมากใช่มั้ยหลานยาย” ยายแจ่มใสทอดเสียงอบอุ่น ฝ่ามืออ่อนนุ่มทว่าหลังมือเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยลูบศีรษะหลานสาวด้วยความรักใคร่ระคนห่วงใย

ฟ้าพราวหุบยิ้มแทบไม่ทัน เพราะรู้ว่าเมื่อไหร่ที่ยายพูดภาษากลางด้วยนั่นแปลว่า ยายกำลังจะพูดเรื่องที่จริงจังมากๆ และเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ “ค่ะคุณยาย ตอนนี้ฟ้ามีความสุขมาก”

“สุขอย่างมีสตินะลูก”

หลานสาวทำหน้างง ยายอธิบายต่อ

“เมื่อไหร่ที่มีความสุข ให้เผื่อใจสำหรับความทุกข์ไว้ด้วย ชีวิตคนเราไม่แน่นอน มีสุข มีทุกข์สลับกันไป แต่ถ้าเรามีสติ ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรผ่านเข้ามาในชีวิต เราจะมีปัญญาในการหาทางแก้ไข จำไว้นะลูก เมื่อไหร่ที่เจอกับความทุกข์ อย่าปล่อยให้ตัวเองจมดิ่ง จงใช้สติและปัญญาพาตัวเองขึ้นไปอยู่เหนือมันให้ได้”

“ฟ้าจะจำไว้ค่ะ”

“แล้วหนีมานอนกับยายอย่างนี้ ดินไม่เหงาแย่เหรอ”

“ปล่อยให้เหงาสักวันไม่เป็นไรหรอกค่ะ คืนนี้ฟ้าอยากนอนกอดคุณยายมากกว่า” พูดพลางโอบแขนกอดยายไว้แน่นราวกับต้องการดูดซับกำลังใจจากยายเอาไว้ใช้ในวันข้างหน้าให้ได้มากที่สุด

วันรุ่งขึ้น ฟ้าพราวกับภูริดลมาถึงร้าน ‘ตำครกแตก’ ประมาณสิบเอ็ดโมงเช้าพร้อมลุงเพียรและป้าแตน ส่วนยายแจ่มใส วันนี้ต้องไปเป็นเถ้าแก่สู่ขอลูกสะใภ้ให้กับเพื่อนบ้านคนสนิทจึงไม่ได้มาด้วย ร้านตำครกแตกเป็นร้านเล็กๆ มีโต๊ะประมาณยี่สิบโต๊ะ เป็นลักษณะเปิดโล่ง ไม่มีเครื่องปรับอากาศ มีเพียงพัดลมติดผนังตามจุดต่างๆ ทั่วร้าน ถึงแม้จะไม่สะดวกสบายมากนัก แต่ลูกค้าก็เต็มทุกโต๊ะเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงแรกที่เปิดร้าน

               “ร้านยังเหมือนเดิมเลยนะคะ คุณยายเล่าว่าสองสามปีมานี้ร้านดังมาก ถึงขนาดเป็นร้านปักหมุดที่ใครผ่านไปผ่านมาต้องแวะเช็คอิน ดารา เซเลป ไฮโซคนดังๆ มากินกันเพียบ ฟ้านึกว่าคุณยายจะขยายร้านแล้วซะอีก”

               “ลุงก็บอกให้ขยายร้าน แต่ยายไม่ยอม คงกลัวรวย” ลุงเพียงตอบแล้วหัวเราะเสียงดังอย่างเปิดเผย แล้วเดินเข้าหลังครัวไปดูพนักงานทำงาน ส่วนป้าแตนขอตัวไปดูแลเคาน์เตอร์คิดเงินซึ่งมีแคชเชียร์สาวประจำร้านนั่งทำหน้าที่อยู่ ถึงแพ้พนักงานจะไว้ใจได้มากแค่ไหน แต่ถ้าเจ้าของร้านไม่ควบคุมอย่างใกล้ชิด โอกาสที่เงินจะรั่วไหลก็มีสูง

               “พี่ดินดูแลตัวเองนะคะ ฟ้าจะไปช่วยงานลุงกับป้า”

               “ตำส้มตำเป็นเหรอ”

               “เป็นสิคะ แต่ตำไม่อร่อยหรอก”

               “งั้นก็อย่าไปยุ่งให้เสียชื่อร้าน”

               “อะไรที่ไม่ถนัดฟ้าก็ไม่ทำหรอกน่า” ฟ้าพราวยิ้มสดใสให้สามี “ฟ้าจะไปช่วยรับออเดอร์ ช่วยเสิร์ฟ ช่วยเก็บโต๊ะ ลูกค้าแน่นร้าน พนักงานที่ร้านทำงานกันไม่ทันแล้ว”

               “ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงพี่” ภูริดลเห็นภรรยาร่าเริงมากจึงปล่อยให้สนุกเต็มที่ ชายหนุ่มเดินไปหาที่นั่งในมุมลับตามุมหนึ่งในร้านเพื่อเฝ้าดูภรรยาวิ่งวุ่นทำงานอย่างไม่เหลือคราบราชนิกุลสาวผู้ศักดิ์เลยสักนิด นั่งมองภรรยาทำงานไปได้สักพักก็โทร. หาหัวหน้าคนงานที่ไร่ สอบถามความเรียบร้อยของงาน ซึ่งงานในไร่ไม่มีปัญหาอะไร ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ จากนั้นก็โทร. น้ำมณีเพราะอดเป็นห่วงคู่อริต่างสายพันธุ์ไม่ได้

               “ไอ้อ้วนเป็นยังไงบ้างครับคุณแม่”

               “หงอยๆ นิดหน่อย แต่แปลก ยิ่งหงอยยิ่งกินเยอะ”

               “ไอ้แมวตะกละ” ภูริดลอดปากไม่ไหว น้ำมณีหัวเราะมาตามสาย

               “แบบนี้สินะที่เขาว่า คู่รัก คู่กัด ยิ่งรักกันมาก ก็ยิ่งกัดกันแรง”

               “ใครรักมัน” ลูกชายทำเสียงฉิว

               “เดี๋ยวแม่จะถ่ายคลิปส่งไปให้ดู จะได้หายห่วง”

               “ใครห่วงมัน” ภูริดลสวนทันควันด้วยความเก้อเขินที่ถูกจับได้ว่า ‘ห่วงแมว’

               “เอาเป็นว่าแม่ฝากให้หนูฟ้าดูก็แล้วก็ ดินไม่รักไม่ห่วงก็ไม่ต้องดู”

หลังจากน้ำมณีวางสายประมาณสามนาที วิดีโอคลิปของเจ้าแมวอ้วนก็ถูกส่งเข้ามาที่โทรศัพท์มือถือของภูริดล ชายหนุ่มรีบเปิดดูแล้วเผลอยิ้มเมื่อเห็นว่าพุงกลมๆ ของที่รักยังอยู่เหมือนเดิม แต่พอรู้ตัวก็รีบหุบฉับลงทันที จังหวะนั้นเอง เขาเงยหน้าขึ้นไปเห็นปรมัตถ์เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับหญิงสาวรูปร่างหน้าตาโฉบเฉี่ยว ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกไฮโซ