8.2 | ปกป้องสามี

หลังจากตีมึนเข้าไปอาบน้ำพร้อมภรรยาและดูแลจุดซ่อนเร้นที่บอบช้ำให้เธอเรียบร้อยแล้ว ภูริดลก็คลานขึ้นเตียงทั้งที่ยังไม่สวมเสื้อผ้า

               “คุณจะแก้ผ้านอนแบบนี้ไม่ได้นะ” ฟ้าพราวที่สวมชุดนอนเรียบร้อยแล้ว และกำลังนั่งทาโลชั่นบำรุงผิวอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง หันมาดุสามี

               “ผมไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน” บอกพลางตลบผ้าห่มผืนหนานุ่มขึ้นปกปิดร่างกายท่อนล่างเอาไว้เพราะสงสารคนมองที่หน้าแดงจัด

               “คุณไม่ได้เอาอะไรมาเลยเหรอ”

               “มาแต่ตัวนี่แหละ”

               “แล้วคุณมายังไง” ฟ้าพราวเพิ่งนึกสงสัย “ขับรถมาหรือนั่งเครื่องมา”

               “ขับรถมา”

               “ขับรถ!” หญิงสาวเผลอวางกระแทกขวดโลชั่นลงบนโต๊ะเครื่องแป้งเสียงดังปัง

               “ตกใจอะไร”

               “คุณเหยียบมาเท่าไหร่ แล้วออกจากเชียงรายมาตอนกี่โมง ทำไมถึงกรุงเทพเร็วขนาดนี้” ถามรัวเป็นชุด หน้าตาตื่นตระหนก

               “เป็นห่วงผมเหรอ” เขาถามลอยๆ แบบไม่ต้องการคำตอบ เพราะรู้อยู่แล้วว่าเธอคงไม่ได้สนใจใยดีเขานักหรอก

               “เปล่า” ฟ้าพราวปฏิเสธเสียงเบา ไม่ถึงกับเป็นห่วง แต่ถ้าเขาประสบอุบัติเหตุระหว่างทางขึ้นมา เธอก็คงเสียใจ แบบนี้จะเรียกว่าเป็นห่วงได้หรือเปล่านะ

               “ถ้าผมตายไป คุณหญิงก็คงดีใจใช่มั้ย เพราะจะได้ไปหาผัวใหม่ที่เป็นผู้ดีเหมือนกัน” ภูริดลพูดน้ำเสียงราบเรียบ แบบที่คนฟังเดาความรู้สึกของเขาไม่ออกว่าต้องการประชดประชันหรือกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

               “ปากคุณเนี่ยน่าตีจริงๆ” ฟ้าพราวเดินมานั่งที่ขอบเตียงแล้วใช้มือตบปากเขาไปเบาๆ ไปครั้งหนึ่ง

               “น่าจูบต่างหาก” ว่าแล้วก็เด้งตัวขึ้นมาจูบภรรยาอย่างดูดดื่มเนิ่นนาน

               “พอแล้วคุณ” ฟ้าพราวดันตัวเขาให้ออกห่างแล้วลุกขึ้น ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ “ฉันจะไปขอเสื้อผ้าที่ไม่ได้ใช้แล้วของท่านพ่อมาให้คุณใส่ก่อนก็แล้วกัน”

               “ระวังพ่อคุณถามนะว่าปากไปโดนอะไรมา บวมเจ่อแล้วก็แดงขนาดนั้น” เขากระเซ้าแววตากรุ้มกริ่มแล้วมองตามร่างเล็กของภรรยาเดินออกจากห้องไป ครู่หนึ่งเธอก็กลับเข้ามาพร้อมเสื้อผ้าที่ไม่ได้ใช้แล้วแต่ยังใหม่อยู่ของหม่อมเจ้าดนัยเทพกับ ‘ที่รัก’

               “อ่ะนี่คุณ มีชุดนอนกับชุดสำหรับใส่พรุ่งนี้ ส่วนชุดเก่าของคุณ ฉันจะให้แม่บ้านเอาไปซักให้” ฟ้าพราวยื่นเสื้อผ้าให้สามีพร้อมกับกางเกงชั้นในใหม่เอี่ยมหนึ่งแพ็ค

               “มีกางเกงในด้วยเหรอ” ภูริดลอดทึ่งในความรอบคอบของภรรยาไม่ได้ “แล้วอุ้มไอ้แมวอ้วนนี่เข้ามาทำไม ผมบอกแล้วไงว่าห้ามเอาแมวขึ้นมานอนเตียงเดียวกับผมเด็ดขาด” เขาพูดเสียงขุ่นพลางจ้องหน้าแมวในอ้อมกอดของหญิงสาวตาแข็ง

               “ทำไมคุณต้องตั้งแง่รังเกียจที่รักด้วย ลองอุ้มดูสิ ที่รักน่ารักจะตาย” ฟ้าพราววางแมวลงบนตักของภูริดลโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว

               ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่นั่งตัวแข็งทื่อ ก้มหน้ามองแมวขนฟูที่นั่งนิ่งอยู่บนตักอย่างไม่คุ้นเคย คนหยาบกระด้างอย่างเขาเคยชินแต่กับสัตว์ใหญ่เช่นม้า ที่มีอยู่หลายตัวในไร่ แต่ไม่เคยคลุกคลีกับสัตว์เลี้ยงที่ดูเป็นสัตว์ชั้นสูงและเย่อหยิ่งอย่างแมวแบบนี้มาก่อน

               เมี้ยว...

               เจ้าแมวอ้วนส่งเสียงทักทายชายหนุ่มที่ชอบแยกเขี้ยวใส่มันตลอดเวลาแล้วเกลือกใบหน้าเข้ากับมือของเขาอย่างขี้อ้อน ภูริดลไม่ได้ชักมือหนี แต่ก็ดูรู้ว่าทำตัวไม่ถูก

ฟ้าพราวนั่งลงที่ขอบเตียง จับมือหยาบกร้านของสามีขึ้นมาลูบหัวแมวตัวโปรดของเธอเบาๆ จากนั้นก็จับมือเขาไปเกาใต้คางของเจ้าแมวอ้วน “ที่รักชอบให้ลูบหัวกับเกาคางแบบนี้”

               “อืม...ขนมันก็นุ่มดีเหมือนกันนะ” กล้ามเนื้อบนใบหน้าของภูริดลผ่อนคลายความตึงเครียดลง ในขณะที่มือก็เริ่มขยับเกาคางแมวเบาๆ ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องมีมือเล็กของภรรยาคอยชี้นำ

               หญิงสาวมองท่าทางเก้ๆ กังๆ ของสามีตัวโตที่ปฏิบัติต่อแมวตัวโปรดของเธอแล้วอดยิ้มไม่ได้ เธอดีใจที่ได้เห็นว่า ในความป่าเถื่อนและดุดันของเขาก็ยังมีมุมอ่อนโยนเล็กๆ ซ่อนอยู่ อย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายจนเกินเยียวยา

               “ยิ้มอะไร” ภูริดลเงยหน้าขึ้นมาถาม

               “ยิ้มให้คุณ”

               “เปลี่ยนยิ้มเป็นอย่างอื่นได้มั้ย” เขาถามหยั่งเชิงสีหน้ากรุ้มกริ่ม

               “ได้สิ” ไม่ต้องบอกฟ้าพราวก็รู้ว่าสามีจอมหื่นต้องการอะไร เธอขยับตัวเข้าไปใกล้ แล้วแนบริมฝีปากลงไปมอบจูบอ่อนหวานให้เขา แต่ดูเหมือนเขาต้องการมากกว่านี้ เพราะเขาจับตัวเธอให้นอนหงายลงบนเตียงแล้วพลิกตัวขึ้นทาบทับ ส่วนเจ้าแมวอ้วนก็กระโดดลงจากเตียงอย่างรู้งาน

“กรี๊ด! โจรบุกวัง!! ช่วยด้วย!!!” เสียงกรี๊ดแสบแก้วหูของวาสิตาที่ดังลอดเข้ามาในห้องนอนทำให้ฟ้าพราวที่ยังนอนหลับอยู่สะดุ้งตื่น เธอรีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับชุดนอนแล้วรีบวิ่งออกไปยังจุดเกิดเหตุ ซึ่งเป็นบริเวณหน้าบันใดทางแยกระหว่างปีกซ้ายกับปีกขวาของตึก 

               “เกิดอะไรขึ้นริต้า” ถามแล้วก็ชะงัก เพราะเห็นภูริดลยืนอยู่กับวาสิตาด้วย สามีของเธอสวมกางเกงชุดนอนขายาว ส่วนเสื้อยืดตัวบางที่สวมเมื่อคืนนี้พาดอยู่บนบ่า โชว์ร่างกายบึกบึนกร้านแดดและเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ผมเผ้ายุ่งเหยิง หนวดเคราก็เหมือนจะยาวขึ้นกว่าเดิมพอสมควร

               “โจรอ่ะหญิงฟ้า ไอ้โจรบ้ากามนี่มันจะข่มขืนฉัน” วาสิตาที่อยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีดำรีบวิ่งมาหลบหลังฟ้าพราวแล้วยื่นหน้าไปบอกกับภูริดล ผู้ที่เจ้าหล่อนคิดว่าเป็นโจรปล้นสวาท “อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ถ้าอยากทำก็นี่เลย หญิงฟ้า อยากทำอะไรก็ทำเลย เอาให้เต็มที่ แล้วปล่อยฉันไป” ละล่ำละลักบอกแล้วผลักฟ้าพราวไปกระแทกกับอกเปลือยของภูริดล

               “ยัยขี้เมา ถ้าเมามากก็ไปนอนเลยไป๊!” ชายหนุ่มประคองร่างเล็กของภรรยาไว้แล้วตะคอกวาสิตาที่เพิ่งกลับจากงานปาร์ตี้เสียงดังเล่นแบบไม่เกรงใจใครหน้าไหนทั้งนั้น และเขาก็นึกรังเกียจผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวขั้นสุดคนนี้มากด้วย

               “ใจเย็นคุณดิน ฉันคุยกับริต้าเอง” ฟ้าพราวตบที่ต้นแขนของสามีเบาๆ เป็นการเตือนให้สงบลง

               “หญิงฟ้ารู้จักไอ้หน้าโจรนี่ด้วยเหรอ” วาสิตาถามเสียงสั่น ยังไม่หายตื่นกลัว

               “นี่คุณดิน สามีฉันเอง” ฟ้าพราวแนะนำเสียงเรียบ คล้ายจะโกรธอยู่ในทีที่วาสิตากล่าวหาว่าสามีของเธอเป็น ‘โจรปล้นสวาท’ ถึงแม้ว่าหน้าตาและความหื่นของเขาจะเข้าขั้นนั้นก็เถอะ แต่สามีเธอ ใครก็ห้ามด่า นอกจากเธอคนเดียว