9.3 | ไม่ต้องเถียงผัว

            “หญิงฟ้าเป็นอะไรหรือเปล่าลูก หน้าแดงเชียว” หม่อมเจ้าดนัยเทพถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นแก้มขาวนวลของบุตรสาวอยู่ๆ ก็แดงก่ำขึ้นมาอย่างผิดสังเกต

               “เปล่าเพคะท่านพ่อ หญิงสบายดี” ตอบแล้วก็ก้มหน้างุด หยิบมีดกับส้อมขึ้นมาตัดไส้กรอกเป็นขนาดพอดีคำแล้วกินไปเงียบๆ

                “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ถ้างั้นค่ำนี้หญิงกับดินไปงานเลี้ยงวันเกิดหม่อมก้อยที่วังท่านลุงภาณุแทนพ่อหน่อยนะ”

               ชื่อของ ‘หม่อมก้อย’ ทำให้ฟ้าพราวอดที่จะเงยหน้าขึ้นมองหน้าสามีไม่ได้ เธอเห็นเขาทำหน้านิ่งก็จริง แต่กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่น นั่นแสดงว่าผู้หญิงคนนี้ยังมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขาอยู่มาก

               “ท่านพ่อกับหม่อมมาลินีไม่ไปงานนี้เหรอเพคะ”

               “พ่อต้องไปงานของผู้ใหญ่อีกท่านนึง ส่วนงานของท่านลุงภาณุเป็นแค่งานวันเกิดของหม่อมก้อย ให้หญิงฟ้ากับคุณไปแทนคงไม่น่าเกลียดอะไร”

               “หญิงไปคนเดียวก็ได้เพคะ วันนี้คุณดินจะกลับไร่แล้ว”

               “ใครบอกคุณหญิงว่าผมจะกลับวันนี้” ภูริดลขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ผมไปงานกับคุณหญิงได้”

               “จะไปทำไม” ฟ้าพราวมองหน้าสามีอย่างข้องใจ

               “ทำไมล่ะ อายที่จะพาสามี ‘ชั้นต่ำ’ อย่างผมออกงานด้วย”

               “นี่คุณ ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าดูถูกตัวเองแบบนี้อีก”

               หม่อมมาลินีแค่นหัวเราะในลำคอ “อย่าไปให้ขายขี้หน้าเลย งานนี้มีแต่ผู้ดี ไม่เหมาะกับชาวไร่ที่แม้แต่มีดกับส้อมก็ยังใช้ไม่เป็นหรอก แล้วดูสารรูป...เอ๊ย สภาพเหมือนหลุดออกมาจากป่าแบบนี้ แขกเหรื่อในงานเห็นเข้าจะตกใจกันหมด”

               “ทำไมต้องดูถูกกันขนาดนี้ด้วยคะหม่อม” ฟ้าพราวฉุนกับคำพูดของหม่อมมาลินี และโมโหสามีของตัวเองด้วย ที่ชอบทำตัวให้คนอื่นดูถูก ทั้งที่จะทำตัวให้ดูดีก็ทำได้ แต่ไม่ยอมทำ

               “เอาละๆ อย่าเถียงกัน” หม่อมเจ้าดนัยเทพปราม “ที่พ่อให้หญิงฟ้าพาดินไปด้วยก็เพราะท่านลุงภาณุอยากเจอดิน”

               “ท่านลุงอยากพบคุณดินทำไมเพคะท่านพ่อ” หม่อมมาลินีถามอย่างไม่ชอบใจทั้งที่ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับเรื่องนี้เลย

               “ก็วันงานแต่งของหญิงฟ้ามันกะทันหัน ท่านไม่สะดวกมาร่วมงาน ก็เลยจะใช้โอกาสนี้ทำความรู้จักกันไว้ เห็นว่ามีของขวัญแต่งงานจะมอบให้หญิงฟ้ากับคุณด้วย” หม่อมเจ้าดนัยเทพตอบลูกสาวแล้วหันไปพูดกับลูกเขย “แต่ถ้าดินไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะ ให้หญิงฟ้าไปคนเดียวก็ได้” ความจริงท่านก็ไม่อยากให้ภูริดลไปงานนี้สักเท่าไหร่ เพราะกลัวคนในแวดวงไฮโซจะรู้ว่าเขามีลูกเขยเป็นชาวไร่ แต่เป็นเพราะหม่อมเจ้าภาณุเดชออกปากว่าจะมอบของขวัญแต่งงานให้ฟ้าพราวเป็นที่ดินแถบชานเมืองที่อยู่ในแผนพัฒนาของประเทศ ซึ่งคาดว่าจะมีมูลค่าสูงในอนาคต เขาจึงต้องยอมให้ลูกเขยออกงาน

               “ผมไปได้ครับ ไม่มีปัญหาอะไร” ภูริดลตอบรับอย่างเต็มใจมาก

               ฟ้าพราวมองหน้าภูริดลอย่างข้องใจสุดๆ และอดคิดไม่ได้ว่าที่เขาอยากไปงานขนาดนี้ก็เพราะอยากเจอกวินตราหรือหม่อมก้อยนั่นเอง เมื่อใจคิด สีหน้าก็ออก แล้วก็เผลอมองค้อนเขาไปหนึ่งขวับ ทำเอาคนเป็นสามีงงไปเลย

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ฟ้าพราวก็กลับขึ้นห้องนอนด้วยสีหน้ามึนตึง หญิงสาวเปิดตู้เสื้อผ้าเลือกชุดราตรีสำหรับใส่ออกงานคืนนี้โดยไม่สนใจสามีที่เดินตามแนบตัวซ้อนอยู่ด้านหลัง

               “เป็นอะไรอีกคุณหญิง กินข้าวไม่อิ่มเหรอ” ภูริดลถามด้วยท่าทางสบายๆ ผิดกับภรรยาลิบลับ “จะกินไส้กรอกอีกรอบก็ได้นะ” พูดจายั่วเย้าพลางกดแนบความเป็นชายหนาทึบเข้ากับบั้นท้ายนุ่ม

               “ไม่กินแล้ว ไม่เห็นจะอร่อยเลย” หญิงสาวตอบเสียงสะบัดเพราะรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร เธอพยายามจะขยับตัวหนี แต่เขาล็อกเอวเธอไว้

               “งอน...?” ภูริดลหัวเราะในลำคอนิดหนึ่ง เขาเพิ่งเคยเห็นเธอแสดงอาการงอนเหมือนผู้หญิงสาวที่งอนคนรักเป็นครั้งแรก ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เขาก็คงจะรำคาญ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าเธอน่ารักและน่าแกล้งให้งอนตุ๊บป่องมากกว่าเดิม

               “ไม่ได้งอน”

               “งั้นก็หันมามองหน้าผัวหน่อยสิ” ว่าแล้วก็จับร่างเล็กให้หันหน้ามามองสบตากัน “ไม่ได้งอนแล้วเป็นอะไร หรือว่าไม่อยากให้ผมไปงานด้วย เพราะอายที่มีผัวเป็นชาวไร่”

               “ไม่ใช่”

               “แล้วเป็นอะไร”

               “ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณต้องอยากไปงานมากขนาดนี้ ฉันแน่ใจว่าคุณไม่ชอบงานไฮโซแบบนี้ นอกจากคุณอยากไปเพราะอยากเจอใครบางคน”

               “ปกติคุณหญิงก็เป็นคนพูดอะไรตรงๆ อยู่แล้ว ทำไมครั้งนี้ไม่พูดออกมาตรงๆ เลยล่ะ ว่าคุณหญิงคิดว่าผมอยากไปงานนี้เพราะอยากเจอก้อย” เขายิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน พลางกระชับวงแขนที่โอบอยู่หลังเอวบางให้แน่นขึ้น

               “ยอมรับแล้วใช่มั้ยว่าอยากเจอหม่อมก้อยจริงๆ” มือเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นดันใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเครา ไม่ให้โน้มลงมาใกล้ “ห้ามจูบฉันตอนที่ยังคิดถึงคนอื่นอยู่”

               “คิดมาก บอกแล้วไงว่าผมชอบ ‘เซ็กซ์’ ของคุณหญิง แล้วผมจะคิดถึงคนอื่นตอนที่มีอะไรกับคุณทำไม” เขาจับสองมือที่ดันอยู่ที่ใบหน้าของตัวเองออกแล้วก้มลงจูบคนตัวเล็กอย่างดูดดื่มเนิ่นนาน เธอต่อต้านในตอนแรกเพราะงอนอยู่ แต่เพียงไม่นานก็ตอบสนองอย่างเต็มใจ

               “คนบ้า คุยกันดีๆ สักครั้งไม่ได้หรือไง” ฟ้าพราวต่อว่าหน้าแดงจัด ไม่เคยมีสักครั้งที่คุยกันแล้วเธอจะไม่ถูกนัวเนีย

               “ผมยอมรับว่าผมยังลืมก้อยไม่ได้ แต่ผมก็ไม่คิดจะกลับไปหาเธอ คุณหญิงสบายใจได้”

               “จริงนะ”

               “ผมไม่เคยโกหก” น้ำเสียงที่บอกไม่ได้หนักแน่นนัก แต่ก็แสดงออกถึงความจริงใจเป็นอย่างมาก

               “แต่มันเจ็บนะ ที่ต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่เคยทำร้ายคุณ”

               “ผัวคุณหญิงไม่ใช่คนอ่อนแอขนาดนั้น” เขาบอกเสียงเรียบ

               “ฉันเกลียดปากคุณจริงๆ คำก็ผัว สองคำก็ผัว หัดพูดให้สุภาพเหมือนคนอื่นบ้างไม่ได้หรือไง” ฟ้าพราวมองสามีตาดุ แล้วหันไปเลือกชุดต่ออย่างสบายใจขึ้นกว่าเดิมมาก แต่ไม่ว่าเธอจะหยิบชุดไหนออกมา ภูริดลก็ไม่อนุมัติด้วยเหตุผลที่ว่า ‘โป๊เกินไป’ ทั้งที่บางชุดแค่เปิดหน้า เว้าหลังนิดหน่อยเท่านั้นเอง

               “หมดตู้แล้วนะ ชุดนั้นก็ไม่ให้ใส่ ชุดนี้ก็ไม่ให้ใส่ แล้วฉันจะใส่อะไรไปงาน”

               “เดี๋ยวซื้อให้ใหม่” ว่าแล้วก็จูงข้อมือภรรยาเดินออกจากห้อง

               “จะไปไหน”

               “ไปซื้อชุดใหม่”

               “ชุดเก่าก็มี จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม ชุดออกงานดีๆ แบบนี้ชุดนึงหลายหมื่นเลยนะ”

               “ชุดละเป็นแสน เป็นล้าน ผมก็ซื้อให้เมียผมใส่ได้”

               “เคยบอกแล้วไงว่าอย่ามาอวดรวย อย่ามาทำตัวฟุ่มเฟือยกับฉัน ฉันไม่เอา ไม่ต้องซื้อให้ฉัน”

               “อย่าเรื่องมาก ถ้างอแงก็กลับไร่กันวันนี้เลย ไม่ต้องไปแล้วงานเลี้ยงบ้าบออะไรนั่น”

               “ฉันต้องไปเป็นตัวแทนของท่านพ่อ ไม่ไปไม่ได้ เสียมารยาท”

               “งั้นก็ไม่ต้องเถียง แล้วเชื่อฟังผัว” หนุ่มชาวไร่บอกเสียงแข็งด้วยความรำคาญ แล้วจูงแขนภรรยาไปขึ้นรถเอสยูวีสีดำที่มีเปื้อนฝุ่นเปื้อนโคลนเกรอะกรังซึ่งจอดอยู่ในลานจอดรถภายในวัง