9.2 | ถอดกางเกงให้ผมสิ - NC

“ถอดกางเกงให้ผมสิ”

หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย เธอรูดกางเกงชุดนอนผ้าฝ้ายของเขาลงมาตามท่อนขาแข็งแรงที่เต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้อ พร้อมกับกางเกงชั้นในสีขาว ปลดปล่อยท่อนเนื้ออวบหนาที่เหยียดขยายเกือบเต็มลำให้เป็นอิสระ ฉับพลัน ดวงตากลมโตสีคาราเมลก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอเคยเห็นมันมาแล้ว แต่ไม่เคยเห็นใกล้ชนิดที่เห็นเส้นเลือดนูนเป่งแทบทุกเส้นขนาดนี้

“ลองสัมผัสมันดูสิ” ภูริดลบอกพลางจับมือเล็กมาโอบรอบความเป็นชายของเขาเอาไว้

“คุณ...มัน...” ฟ้าพราวจะชักมือออกเมื่อแตะโดนท่อนเนื้อเรียบลื่นร้อนอุระ ทว่าเขาจับมือเธอบังคับให้รวบกำตัวตนอันแข็งขึงแล้วขยับรูดขึ้นลงตามความยาวอย่างเชื่องช้า เสียงครางลึกด้วยความพึงพอใจของเขาปลุกเร้าให้หญิงสาวกระสับกระส่ายและร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกครั้ง

“ดูดมันสิ ทำเหมือนเวลาที่คุณดูดไอติม”

ฟ้าพราวมองหน้าเขาสลับกับท่อนเนื้ออวบหนาที่อยู่ในอุ้งมืออย่างลังเลใจ และในเสี้ยววินาทีนั้น คำพูดที่เธอเคยบอกกับเขาก็ดังขึ้นในหัว

‘ฉันจะทำให้คุณลืมผู้หญิงทุกคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิต’

มนุษย์ทุกคนมีสัญชาติญาณของความเป็นนักสู้ที่กระหายชัยชนะอยู่ในตัวด้วยกันทั้งนั้น ราชนิกุลผู้สูงศักดิ์อย่างฟ้าพราวก็เช่นกัน เธอต้องการอยู่เหนือผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยผ่านมา และเธอจะต้องทำให้เขาลืมผู้หญิงพวกนั้นให้ได้ด้วย

“ฉันจะกลืนกินคุณ” เธอข่มขู่สามีด้วยน้ำเสียงแผ่วหวานปนเซ็กซี่ก่อนจรดริมฝีปากนุ่มจูบส่วนปลายโค้งมนสีจัด

“เต็มที่เลยจ้ะเมียจ๋า” ชายหนุ่มระบายลมหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความคาดหวัง เขาเอนกายไปด้านหลัง ใช้สองมือค้ำยันที่นอนเอาไว้ กล้ามเนื้อสะโพกและหน้าขาแข็งเกร็งจนเห็นลอนกล้ามเนื้อสวยงามชัดเจนเมื่อถูกรวบดูดที่ส่วนปลายอย่างอ่อนโยน

เสียงแหบห้าวที่ครางกระหึ่ม กับกลิ่นกายเย้ายวนเฉพาะตัวของเขาทำให้ฟ้าพราวตื่นเร้าไปด้วย เธอตวัดลิ้นไล้เลียจากโคนด้านล่างขึ้นมาตามความยาวจนสุดส่วนปลาย

               “เก่งมากคุณหญิง” ภูริดลกัดฟันบอกน้ำเสียงแตกพร่า ใบหน้าแดงก่ำชื้นเหงื่อ ภายในร่างกายอัดแน่นไปด้วยความทรมานที่หวานล้ำ เขาไม่เคยคิดเลยว่าหญิงสาวที่ชอบทำท่าเขินอายกับ ‘เรื่องบนเตียง’ อยู่ตลอดเวลาจะเป็นฝ่ายรุกได้เร้าใจถึงขนาดนี้

               ในจังหวะที่เบ่งบวมจนแทบปริแตก เขาก็รั้งตัวภรรยาขึ้นมา จับเธอนอนราบลงบนที่นอนโถมกายลงทาบทับ สอดเสียดความเป็นชายลึกลงในกายเธอแล้วขยับโยกอย่างอ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆ รุนแรงและหยาบกระด้างขึ้นตามความปรารถนาที่ทวีความเร่าร้อนมากขึ้นจนยากจะควบคุมตัวเอง เขากระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่งและแตกสลายอย่างรุนแรงในเวลาต่อมา

               ฟ้าพราวกอดร่างบึกบึนที่ทิ้งตัวลงซุกซบบนอกเปลือยของเธออย่างสิ้นเรี่ยวแรงไว้แน่น กล้ามเนื้อภายในของเธอยังตอดรัดเขาเป็นจังหวะรุนแรง พร้อมกันนั้นก็รู้สึกถึงบางอย่างที่ฉีดพุ่งและอุ่นวาบอยู่ภายในช่องท้อง

               “ระยะปลอดภัยหรือเปล่า ผมไม่ได้ป้องกัน” เขากระซิบถามอย่างเป็นกังวล

               “ไม่...” หญิงสาวตอบเสียงเครียดพอกัน ถึงแม้ว่าเขากับเธอจะแต่งงานกันแล้ว จึงไม่ใช่เรื่องผิด ถ้าจะมีลูก แต่เธอยังไม่พร้อม และเชื่อว่าเขาก็ยังไม่พร้อมเช่นกัน ถึงได้ถามแบบนี้ “ถ้าฉันท้องคุณจะว่ายังไง”

               “ก็ไม่ว่ายังไง” เขาถอดถอนตัวตนออกจากความอ่อนนุ่มแล้วพลิกตัวลงนอนหงายข้างกายเธอ ดวงตาสีเข้มที่เพ่งมองเพดานห้องฉายแวววิตกกังวลอย่างหนัก ความสัมพันธ์ของเขากับเธอเพิ่งเริ่มต้น ยังไม่รู้เลยว่าจะไปกันได้ตลอดรอดฝั่งหรือเปล่า เขาไม่อยากให้ ‘ลูก’ เกิดมาแล้วต้องเจอกับครอบครัวที่แตกร้าว พ่อไปทาง แม่ไปทางเหมือนที่เขาเคยเจอมาก่อน

               “คุณไม่ต้องคิดมากหรอก ถ้าฉันท้อง ฉันก็ดูแลตัวเองได้ ฉันกับลูกจะไม่เป็นภาระของคุณ” ฟ้าพราวบอกเสียงเบาเมื่อได้ยินเสียงถอนหายจากภูริดล

               ชายหนุ่มนิ่งเงียบ เขาไม่ได้กลัวที่จะมี ‘ภาระ’ เงินเขามีเยอะ จะมีลูกสักยี่สิบคนเขาก็เลี้ยงไหว เขาห่วงเรื่องของจิตใจต่างหาก เขาเติบโตมาอย่างเด็กบ้านแตก ขาดความอบอุ่น ความสัมพันธ์กับพ่อก็คลอนแคลน เขาไม่มั่นใจว่าจะเป็น ‘พ่อ’ ที่ดีได้ ในเมื่อตัวเขาเองเป็นคนที่ขาดวิ่นเว้าแหว่ง แล้วเขาจะเลี้ยงลูกให้เป็นคนเต็มคนได้ยังไง

ฟ้าพราวกับภูริดลร่วมโต๊ะอาหารเช้ากับหม่อมเจ้าดนัยเทพและหม่อมมาลินี ส่วนวาสิตาที่เพิ่งจะกลับจากปาร์ตี้ยังนอนหลับสลบไสลอยู่ในห้องนอน หนุ่มชาวไร่ได้รับการต้อนรับจากพ่อตาเป็นอย่างดี ในขณะที่หม่อมมาลินีมองเขาด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามอย่างเปิดเผย

               “รู้จักมั้ย อเมริกันเบรกฟาสต์” หม่อมมาลินีถาม

               “ไม่อยากบอกว่า ไส้กรอกเนี่ย ของชอบของผมเลย” ภูริดลยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาทแล้วใช้มือหยิบไส้กรอกที่วางอยู่ในจานใบใหญ่กลางโต๊ะขึ้นมากัด “อร่อยกว่าที่ผมเคยซื้อจากตลาดนัดอีกนะเนี่ย”

               “แน่ละ นี่ของนอกเชียวนะ แพ็คนึงเป็นพัน” หม่อมมาลินีเบะปาก

               “มีดกับส้อมก็มี” ฟ้าพราวสะกิดเตือนสามีให้รักษามารยาทบนโต๊ะอาหาร เธอรู้ว่าเขาไม่ได้เถื่อนขนาดใช้มีดกับส้อมไม่เป็น แต่เขาจงใจแกล้ง

               “ไม่อ่ะ ชาวไร่อย่างผม ถนัดใช้มือมากกว่า”

               หญิงสาวแอบหยิกที่สีข้างของสีมีอย่างแรงแล้วกระซิบต่อว่า “เกรงใจท่านพ่อของฉันบ้างสิคุณ”

               หม่อมเจ้าดนัยเทพได้ยินก็ฝืนยิ้มให้บุตรสาว “ไม่เป็นหรอกหญิงฟ้า ปล่อยเขาตามสบายเถอะ”

               “หญิงต้องขอโทษท่านพ่อแทนคุณดินด้วยเพคะ”

               “ผมไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องขอโทษด้วย” ภูริดลขัดขึ้น แล้วหยิบไส้กรอกอีกชิ้นวางใส่จานให้ภรรยา “กินสิ แท่งเล็กกว่าที่คุณหญิงเคยกินเยอะเลย แต่ก็อร่อยใช้ได้นะ”

               ฟ้าพราวมองไส้กรอกในจานสลับกับสีหน้ากรุ้มกริ่มของสามีแล้วอดนึกถึงอะไรบางอย่างที่มีลักษณะเป็น ‘แท่ง’ เหมือนกันแต่ขนาดใหญ่กว่ามากไม่ได้

               เขาทำให้การมองไส้กรอกของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป!