เข้าสู่ระบบหลังจากวางสายฟีนิกซ์ก็ขับรถกลับคอนโดเขาแวะไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนเพื่อซื้อของตามรายการที่แฟนสาวส่งให้และไม่ลืมที่จะซื้อเนื้อส่วนที่น้ำใสชอบทานมาด้วยพอเสร็จก็กลับไปรอที่คอนโด
ฟีนิกซ์เอาของที่ซื้อมาไปวางไว้ในครัวก่อนที่ตัวเขาเองจะเข้าไปอาบน้ำเพื่อล้างตัวจากการทำงานหนักวันนี้ ทั้งกลิ่นเหงื่อและกลิ่นน้ำมันเครื่องติดตัวมาก็ต้องล้างออกให้หมด
พออาบน้ำเสร็จก็จับมือถือมานั่งเล่นรอคนรักที่โซฟาหน้าทีวีมีสายเรียกเข้าบนมือถือของเขา
สีหน้าอารมณ์ดีกลับแปลเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งทันทีเมื่อรู้ว่าใครโทรมาก่อนกดรับสายพร้อมกับน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
“ป๊ามีอะไร”
(พรุ่งนี้กลับมาทานข้าวที่บ้านหน่อย ป๊ามีเรื่องจะคุยด้วย)
“เรื่องอะไรสำคัญมากไหม คุยตอนนี้ก็ได้ ฟังอยู่”
(มากินข้าวที่บ้านอยากคุยต่อหน้า)
“กินไม่ลง มันอยากจะอ้วก”
(ป๊าพยายามพูดดี ๆ กับแกแล้วนะ เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้อย่าทำให้มันยาก พรุ่งนี้มาทานข้าวที่บ้านด้วย)
“ไม่ไป ถ้าอยากให้ผมไปมากป๊าก็ขับรถมาขอร้องอ้อนวอนผมสิ บางทีผมอาจจะคิดทบทวนอีกที”
(อย่าให้ความอดทนป๊าหมดนะฟีนิกซ์)
“หมดแล้วไง? ก็หมดไปสิ ใครสน”
(แกน่าจะรู้ว่าป๊าทำอะไรได้บ้าง ถ้ายังอยากใช้ชีวิตอยู่อย่างสบายใจสงบสุขก็มาทานข้าวที่บ้านพรุ่งนี้)
“แล้วถ้าผมไม่ไปป๊าจะทำอะไรผม”
(ไม่รู้สิ ป๊าทำอะไรได้ตั้งหลายอย่างแกก็รู้)
“เอาสิ อยากทำอะไรก็ทำ แต่ผมก็พังบริษัทป๊าได้เหมือนกัน บอกไว้ก่อนเผื่อยังไม่รู้”
(หึ ๆ แกนี่สมกับเป็นลูกป๊าจริง ๆ เหมือนจนน่าตกใจ)
“จะว่าอะไรผมก็ว่ามาเถอะ แต่อย่าได้บอกว่าผมเหมือนป๊า ไม่งั้นผมคงรังเกียจตัวเองไปจนตาย” กดวางสายพร้อมกับถอนหายใจ
จู่ๆ ข้อความก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอซึ่งมาจากพนักงานสาวสวยที่ร้านของเขา
Wendy_luv : พี่ฟีนิกซ์ทำอะไรอยู่
Fenixxx : รอน้ำกลับ มีอะไร
Wendy_luv :เล่นเกมกันไหมคะ หนูรู้ชวนพี่ ๆ คนอื่นแล้วไม่ว่างกันเลยอะ ตอนนี้มารอทำผมแล้วรู้สึกเบื่อด้วย
ตอนนี้เขาเองก็รู้สึกเบื่อและหงุดหงิดด้วยเหมือนกันหากเล่นเกมคงทำให้อารมณ์ดีขึ้นบ้าง
Phoenixxx :เอาดิ เข้าเกมเลย
Wendy_luv : น่ารักจัง
Phoenixxx :???
Wendy_luv : ก็พี่น่ารัก แบบว่าเป็นพี่ชายที่ใจดีอะไรแบบนี้
Phoenixxx : อ่า นึกว่าคิดมากกว่านั้น 5555
เขาหยัดยิ้ม กับข้อความของเว็นดี้ เขาผ่านผู้หญิงมาเป็นร้อยมีเหรอจะไม่รู้ว่าพวกเธอนั้นทำแบบนี้ต้องการอะไรท่าทางของเธอที่เข้าหาเขาการกระทำต่างๆ นั้นก็บ่งบอกแล้ว เขาไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองแน่นอนถ้าเป็นเมื่อก่อนเข้าคงเล่นด้วย มีผู้หญิงมาเสิร์ฟให้ถึงที่เขาก็มีหน้้าที่สนองให้ แต่ตอนนี้เขาก็คงไม่ได้คิดจะไปเล่นด้วย เพราะยังมีน้ำใสเป็นแฟนอยู่แต่คงทำตัวตามปกติกับเว็นดี้ต่อไป ไม่เล่นด้วยแต่ก็ไม่ผลักไสเพราะเธอเป็นญาติของผู้มีพระคุณยังไงอีกไม่นานก็คงฝึกงานเสร็จและคงไม่ได้เจอกันแล้ว
Wendy_luv : จะบ้าเหรอ พี่มีแฟนแล้วหนูไม่คิดอะไรแบบนั้นหรอก รีบเข้าเกมได้แล้ว
หลายวันต่อมาถึงเวลาที่น้ำใสต้องออกไปทำงานที่ต่างจังหวัดอีกแล้ว ฟีนิกซ์จึงขับรถมาส่งเธอที่หน้าบริษัท“พี่คะเค้าไปก่อนนะ”“เจอกันอาทิตย์หน้า ถึงที่พักแล้วโทรหาด้วย”“อืม” กอดเธอก่อนที่จะแยกกัน ส่วนเขาเองก็ขับรถไปที่ร้าน แม้จะผ่านมาหบายวันแล้วแต่เรื่องที่ทะเลาะกับพ่อยังคงวนเวียนมากวนใจเขาไม่หายพอไปถึงก็เห็นว่าลูกน้องอย่างบอลกำลังเดินออกมาสูบบุหรี่อยู่ใต้ต้นไม้ด้านอกอู่ตามปกติ ฟีนิกซ์เห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปหาพร้อมกับขอบุหรี่ลูกน้อง“ขอตัวหนึ่งดิ” บอลยื่นซองบุหรี่พร้อมกับไฟแช็ก สำหรับจุดไฟให้กับเจ้านายของตน“ซ้อไม่ชอบให้สูบไม่ใช่เหรอเฮีย”“มึงก็อย่าให้เมียกูรู้ดิ มึงไม่บอกกูไม่บอก เมียกูก็ไม่รู้” ปากคาบบุหรี่พร้อมกับจุดไฟที่ส่วนปลายมวน พอมันติดไฟก็รีบสูดควันเข้าไปเต็มปอดก่อนพ่นออกไปบนอากาศ“แค่ได้กลิ่นติดเสื้อผ้าก็รู้แล้วหรือเปล่า”“เมียกูไปต่างจังหวัดอาทิตย์หนึ่ง สูบวันนี้คงไม่ติดไปทั้งเจ็ดวันหรอกมั้ง”“ก็จริงเฮีย” ลูกน้องก็เห็นด้วยพอสูบบุหรี่ก็ทำให้ดีขึ้นมาบ้าง แต่ว่ามันก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นเขานั้นอยากดื่มแก้เครียดด้วย“เดี๋ยวมึงไปบอกทุกคนนะว่าเย็นนี้กูเลี้ยงเหล้าที
“ไอ้ฟีนิกซ์!” ชายหนุ่มยิ้มอย่างสะใจเมื่อเห็นสีหน้าของพ่อกำลังโมโหก่อนหยัดกายขึ้นจากเก้าอี้ก้าวถอยออกมาจากโต๊ะอาหาร“ผมไม่อยากพูดมากหรอกนะเรื่องของป๊า แต่ผมขอล่ะ อย่ามายุ่งวุ่นวายกับผมอีก ผมจะทำอะไรที่ไหนก็เรื่องของผม”“แต่แกเป็นลูกป๊า ป๊าไม่อยากให้แกเป็นแค่ไอ้เศษสวะที่ไร้อนาคต ฉันสร้างทุกอย่างเพื่อให้แกกับน้องแกจะได้ไม่ต้องลำบาก พอฉันตายไปบริษัทก็เป็นของพวกแก แค่ขอให้มาช่วยงานทำให้ไม่ได้หรือไง”“งั้นรอป๊าตายก่อนดิ ผมจะมาช่วย”“ไอ้ฟีนิกซ์”ปึ้ง!! เสียงฝ่ามือหยาบตบลงบนโต๊ะด้วยความไม่พอใจอย่างสุดขีดก่อนจะลุกพรวดขึ้นตบหน้าลูกชายอย่างแรงจนหน้าหันตอนนี้ทุกคนนั่งไม่ติดเก้าอี้ ฟีน่ารีบเข้าไปดึงแขนพ่อของตัวเองส่วน ภิรดา ก็เข้าไปดูใบหน้าของลูกชายมุมปากของเขามีเลือดซึมออกมามือและดวงตาของเธอสั่นเครือ“มันต้องถึงขั้นลงไม้ลงมือกันเลยหรือไง ลูกอุตส่าห์กลับบ้านมากินข้าวพร้อมหน้ากัน ทำไมต้องทำร้ายกันด้วย” ภริดาหันไปตวาดใส่สามีที่ใช้ความรุนแรงกับลูก“ก็ดูมันพูดกับผมสิดา ดูมันพูดกับพ่อตัวเองสิ ตบแค่นี้ยังถือว่าปรานีมากแล้ว ทำตัวห่าเหว ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ฉันอุตส่าห์จะทำให้มันมีอนาคตที่ดี แล้วดูมั
คฤหาสน์ตระกูล อัครภูมิไพศาลในเย็นวันนั้นน้ำใสและฟีนิกซ์เดินทางไปที่บ้านของชายหนุ่ม เพื่อทานข้าวกับครอบครัว และเป็นการแนะนำตัวของน้ำใสอย่างเป็นทางการกับพ่อแม่ของฝ่ายชายด้วย เธอจึงเลือกชุดที่ดูเป็นกึ่งทางการ สีครีมเรียบร้อย รวบเป็นผมหางม้า แต่งหน้าเบาๆ ด้วยเครื่องสำอางโทนสีนูดหน่อยๆส่วนฟีนิกซ์ก็ยังคงเป็นตัวเอง ที่ชอบใส่เสื้อยืดและกางเกงยีนเช่นเคย“สวัสดีค่ะคุณฟีนิกซ์ คุณท่านรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้วค่ะ” แม่บ้านมารอต้อนรับพร้อมกับเดินนำทางไปยังโต๊ะทานอาหาร ที่ตอนนี้พ่อแม่ และน้องสาวของเขานั่งรออยู่ก่อนแล้ว น้ำใสนั้นยกมือไหว้พ่อและแม่ของเขาพร้อมกับรอยยิ้ม“สวัสดีค่ะ”“สวัสดีจ้ะ นั่งสิลูก เดี๋ยวให้แม่บ้านตักข้าวให้ กินเยอะไหม เอากี่ทัพพีดี” แม่ตอบรับด้วยรอยยิ้ม และถามอย่างเอ็นดู“กับข้าวน่ากินมากเลยค่ะ ขอข้าวเยอะ ๆ ได้ไหมคะคุณแม่” “ได้สิจ๊ะ เต็มที่เลยนะหนูน้ำวันนี้อยากกินอะไรเพิ่มอีกก็บอกแม่ได้”“คุณแม่น่ารักที่สุดเลยค่ะ” เพราะรู้จักและคุ้นเคยกับคุณแม่ของเขาอยู่แล้ว เธอจึงพูดคุยด้วยอย่างเป็นกันเองก่อนจะเดินเข้าไปนั่งที่ข้างแฟนหนุ่ม แต่ก่อนหน้านั้นเขาไม่ลืมที่จะลากเก้าอี้ให้แฟนสาวนั่งก่อน
แกร๊ก! เสียงเปิดประตูทำให้ทั้งสองคนหันไปมองที่ประตูพร้อมกัน“เฮียอยู่นี่ไหม” ฟีน่าเจอกับภาพที่หญิงสาวที่เธอไม่รู้จักกำลังโน้มใบหน้าเข้าหาพี่ชายของเธอที่มีแฟนอยู่แล้ว“กำลังทำอะไรกัน” สีหน้าของฟีน่าแสดงความไม่พอใจพร้อมกับน้ำเสียงที่เข้มขึ้น เว็นดี้รีบผละออกจากฟีนิกซ์เดินออกมาห่างจากเขา หลุบใบหน้าลงไม่กล้าสบตาฟีน่า“ไม่มีอะไร” ฟีนิกซ์ตอบ“เฮีย” ว่ากดเสียงต่ำพร้อมกับสายตาคาดคั้น“ก็มันไม่มีอะไร เมื่อกี้น้องเขาแค่เอาขนมมาให้” ก่อนที่น้ำใสจะเดินตามเข้ามาทีหลัง เลยไม่ทันได้เห็นภาพดังกล่าว“แกจะรีบเดินอะไรขนาดนั้น”“ถ้าแกรีบเดินตามฉันเร็วกว่านี้หน่อยก็คง…” หันไปมองพี่ชายที่กำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาจริงจัง ฟีน่าเองก็รู้อยู่ว่าพี่ชายนั้นเคยผ่านผู้หญิงมามากมาย เธอกลัวว่าพี่ชายจะเป็นคนเจ้าชู้ตอนแรกเลยค้านหัวชนฝาไม่อยากให้พี่เธอคบกับน้ำใสด้วยซ้ำเธอไม่อยากให้น้ำใสต้องมาเสียใจอีกฟีน่าจำได้ดีในตอนที่น้ำใสผิดหวังและเสียใจจากรักครั้งแรกเธอเป็นคนที่อยู่ด้วยในทุกเหตุการณ์เห็นว่าน้ำใสเจ็บปวดและทรมาณมากแค่ไหนกับการถูกหักหลัง พอเห็นน้ำใสเจ็บในใจของฟีน่าเองก็เจ็บไม่ต่างกัน เธอชอบเห็นรอยยิ้มของเพื่อนมากก
วันต่อมาที่ Firaris Industry Co., Ltd. (บริษัท ฟีราริส อินดัสทรี จำกัด) ปึ้ง!!!มือคู่สวยตบลงบนโต๊ะทำทำงานของน้ำใสทำเอาเธอสะดุ้งโหยง จนต้องรีบเงยหน้ามองเจ้าของมือนั้นทันที“เป็นอะไรของแกเนี่ย จู่ๆ ก็มาตบโต๊ะ ใจหายใจคว่ำหมด”“ไปกับฉันหน่อย ตอนนี้!” ฟีน่าดึงแขนเพื่อนสนิทให้ลุกขึ้นตามเธอไป“ไปไหน ตอนนี้ฉันทำงานอยู่”“วางงานอื่นก่อน นี่เป็นคำสั่งซีอีโอเลยนะ” ก่อนจะหันไปบอกหัวหน้างานของน้ำใส“คุณเจี๊ยบคะ ฉันขอยืมตัวของน้ำใสไปหนึ่งวันได้ไหมคะ” “ได้ค่ะคุณ อภิชยา เชิญตามสบายเลยค่ะ” เจี๊ยบไม่ขัดอยู่แล้วเพราะฟีน่าเป็นถึงลูกของเจ้าของบริษัทแถมยังนั่งแท่นกรรมการบริหารด้วยพอลากน้ำใสขึ้นรถมาด้วยแล้วฟีน่าก็ขับรถตรงไปยังร้านของพี่ชาย “มีเรื่องอะไร ถึงลากฉันมาด้วยแบบนี้”“ไปช่วยกันเกลี้ยกล่อมเฮียหน่อย ป๊าโมโหที่เฮียไม่ยอมไปกินข้าวด้วย แถมเฮียน่าจะพูดอะไรที่ทำให้ป๊าไม่พอใจอีกน่ะ ถ้าไม่ไปวันนี้ป๊าคงสั่งคนไปพังร้านเฮียแน่”“มันต้องขนาดนั้นเลยเหรอ”“อืม ป๊ากับเฮียไม่ค่อยลงรอยกันน่ะ ตั้งแต่ขึ้นมัธยมปลายแล้ว เฮียมักจะหลีกเลี่ยงป๊าตลอด เจอหน้ากันก็ทะเลาะกันทุกที”“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า” “คงงั้นแหละ
หลังจากวางสายฟีนิกซ์ก็ขับรถกลับคอนโดเขาแวะไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนเพื่อซื้อของตามรายการที่แฟนสาวส่งให้และไม่ลืมที่จะซื้อเนื้อส่วนที่น้ำใสชอบทานมาด้วยพอเสร็จก็กลับไปรอที่คอนโด ฟีนิกซ์เอาของที่ซื้อมาไปวางไว้ในครัวก่อนที่ตัวเขาเองจะเข้าไปอาบน้ำเพื่อล้างตัวจากการทำงานหนักวันนี้ ทั้งกลิ่นเหงื่อและกลิ่นน้ำมันเครื่องติดตัวมาก็ต้องล้างออกให้หมดพออาบน้ำเสร็จก็จับมือถือมานั่งเล่นรอคนรักที่โซฟาหน้าทีวีมีสายเรียกเข้าบนมือถือของเขาสีหน้าอารมณ์ดีกลับแปลเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งทันทีเมื่อรู้ว่าใครโทรมาก่อนกดรับสายพร้อมกับน้ำเสียงไม่สบอารมณ์“ป๊ามีอะไร” (พรุ่งนี้กลับมาทานข้าวที่บ้านหน่อย ป๊ามีเรื่องจะคุยด้วย) “เรื่องอะไรสำคัญมากไหม คุยตอนนี้ก็ได้ ฟังอยู่” (มากินข้าวที่บ้านอยากคุยต่อหน้า) “กินไม่ลง มันอยากจะอ้วก” (ป๊าพยายามพูดดี ๆ กับแกแล้วนะ เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้อย่าทำให้มันยาก พรุ่งนี้มาทานข้าวที่บ้านด้วย) “ไม่ไป ถ้าอยากให้ผมไปมากป๊าก็ขับรถมาขอร้องอ้อนวอนผมสิ บางทีผมอาจจะคิดทบทวนอีกที” (อย่าให้ความอดทนป๊าหมดนะฟีนิกซ์) “หมดแล้วไง? ก็หมดไปสิ ใครสน” (แกน่าจะรู้ว่าป๊าทำอะไรได้บ้าง ถ้ายังอยาก







