ตอนที่ 11 ไม่อยากข้องเกี่ยว(1)

คฤหาสน์ตระกูล อัครภูมิไพศาล

ในเย็นวันนั้นน้ำใสและฟีนิกซ์เดินทางไปที่บ้านของชายหนุ่ม เพื่อทานข้าวกับครอบครัว และเป็นการแนะนำตัวของน้ำใสอย่างเป็นทางการกับพ่อแม่ของฝ่ายชายด้วย เธอจึงเลือกชุดที่ดูเป็นกึ่งทางการ สีครีมเรียบร้อย รวบเป็นผมหางม้า แต่งหน้าเบาๆ ด้วยเครื่องสำอางโทนสีนูดหน่อยๆ

ส่วนฟีนิกซ์ก็ยังคงเป็นตัวเอง ที่ชอบใส่เสื้อยืดและกางเกงยีนเช่นเคย

“สวัสดีค่ะคุณฟีนิกซ์ คุณท่านรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้วค่ะ” แม่บ้านมารอต้อนรับพร้อมกับเดินนำทางไปยังโต๊ะทานอาหาร ที่ตอนนี้พ่อแม่ และน้องสาวของเขานั่งรออยู่ก่อนแล้ว น้ำใสนั้นยกมือไหว้พ่อและแม่ของเขาพร้อมกับรอยยิ้ม

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีจ้ะ นั่งสิลูก เดี๋ยวให้แม่บ้านตักข้าวให้ กินเยอะไหม เอากี่ทัพพีดี” แม่ตอบรับด้วยรอยยิ้ม และถามอย่างเอ็นดู

“กับข้าวน่ากินมากเลยค่ะ ขอข้าวเยอะ ๆ ได้ไหมคะคุณแม่” 

“ได้สิจ๊ะ เต็มที่เลยนะหนูน้ำวันนี้อยากกินอะไรเพิ่มอีกก็บอกแม่ได้”

“คุณแม่น่ารักที่สุดเลยค่ะ” เพราะรู้จักและคุ้นเคยกับคุณแม่ของเขาอยู่แล้ว เธอจึงพูดคุยด้วยอย่างเป็นกันเอง

ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งที่ข้างแฟนหนุ่ม แต่ก่อนหน้านั้นเขาไม่ลืมที่จะลากเก้าอี้ให้แฟนสาวนั่งก่อน

“ขอบคุณค่ะ”

ตอนนี้ทั้งห้าคนได้ร่วมโต๊ะทานอาหารกันแล้ว ดูเหมือนว่าคนที่มีความสุขที่สุดคงจะหนีไม่พ้นแม่ของฟีนิกซ์ที่แววตาของเธอเปล่งประกายเมื่อมองไปรอบโต๊ะอาหาร

“วันนี้แม่ทำของโปรดของทุกคนมาให้หมดเลยนะ” น้ำใสมองดูจานอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ละจานอาหารถูกตกแต่งด้วยผักที่แกะสลักอย่างประณีตสวยงาม ซึ่งเธอไม่แปลกใจเลยในความจริงแล้วแม่ของฟีนิกซ์นั้นมีสืบเชื้อสายมาจากในวังคุณยายของฟีนิกซ์มียศเป็นหม่อมหลวงแต่ก็แต่งงานกับสามัญชน ทำให้แม่ของเขาเป็นเพียงสามัญชนธรรมดา แต่การเรียนรู้สูตรอาหารชาววังและกิริยามารยาทนั้นยังคงได้สืบทอดมา 

แต่ดูเหมือนว่าจะจบที่รุ่นของแม่เพราะยัยฟีน่าดูเหมือนจะทำอาหารไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ และไม่ใช่คนที่เรียบร้อยละเอียดอ่อนสักเท่าไหร่ด้วย ในมื้ออาหารไม่ได้มีเพียงของโปรดคนในครอบครัวแต่รวมไปถึงเมนูโปรดของน้ำใสด้วย คุณแม่ของแฟนหนุ่มใส่ใจทุกคนมากจริงๆ

“ของโปรดทั้งนั้นเลยค่ะม้า” ฟีน่าว่า

“งั้นก็กินเยอะๆ นะลูกนะ นานแล้วนะที่ได้มานั่งกินข้าวพร้อมหน้ากันแบบนี้” แม่ตักอาหารที่ลูกชอบใส่ในจานให้ทั้งสองคนไม่ลืมที่จะตักให้สามีและน้ำใสด้วย ก่อนจะตักลงจานของตัวเองเป็นคนสุดท้าย น้ำใสตักอาหารในจานทานด้วยความอร่อย 

“คุณแม่รู้ได้ยังไงเหรอคะว่าหนูชอบกินเนื้อตุ๋น”

“ฟีน่าบอกแม่น่ะ” 

“ใช่แกชอบกินเนื้อตุ๋น เนื้อย่าง แล้วก็เนื้อผัดเต้าหู้ แม่ฉันทำให้เป็นพิเศษเลยนะ” 

“เกรงใจคุณแม่แย่เลยค่ะ”

“ไม่เป็นไร แม่ก็รู้จักหนูน้ำใสมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยฟีน่าชอบเล่าเรื่องหนูให้แม่ฟังบ่อยๆ”

“เล่าอะไรให้แม่ฟังเหรอ เรื่องดีหรือเปล่าเนี่ย” หันไปถามเพื่อน

“จะบ้าเหรอ ฉันไม่ขายแกหรอกน่า ไว้ใจได้”

“ไม่มีอะไรไม่ดีเลยจ้ะ ฟีน่ามักจะชมหนูให้แม่ฟังบ่อยเลยด้วยซ้ำ” 

“เห็นไหมล่ะ”

“ทำดี ทำดี” กันไปพูดกระวิบกระซาบกันสองคน

“ตอนนี้หนูก็มาเป็นแฟนฟีนิกซ์อีก ก็เหมือนเป็นลูกแม่คนไปแล้ว อย่าคิดมากเรื่องนั้นเลยนะ”

“คุณแม่ใจดีที่สุดเลยค่ะ” แม่ของฟีนิกซ์เป็นคนที่ใจดี ทำให้เธอนึกถึงแม่ที่ต่างจังหวัด หากมีเวลาว่างเธอก็จะไปเยี่ยมแม่ และคอยส่งเงินไปให้ใช้ทุกเดือนโทรหาทุกวัน ตอนนี้แม่ยังคงเปิดร้านซ่อมผ้าอยู่เหมือนเดิมแม้เงินที่ส่งให้นั้นพอให้แม่อยู่ได้แต่แม่ไม่ชอบอยู่เฉย ๆ รอเงินจากลูก เธอหวังว่าวันหนึ่งเธอจะมีธุรกิจ มีฐานะทางการเงินที่มั่นคง แม่จะได้ไม่ต้องลำบากอีกแล้ว

ขณะที่คุยกันเธอปรายหางตาสังเกตเห็นว่าแฟนหนุ่มวางช้อนส้อมบนจานแล้ว

“อิ่มแล้วเหรอลูก ทำไมไม่กินเยอะ ๆล่ะ มันไม่ถูกปากเหรอลูก” แม่ของชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล

“อาหารของแม่อร่อยมากครับแต่ผมไม่ค่อยหิว”

“กินเข้าไปเยอะๆ สิ อันนี้ก็ของโปรดแกไม่ใช่เหรอ หืม? ท่าทางของฤทธานั้นดูปกติออกไปทางห่วงใยลูกชายแถมยังพูดจาดี น้ำใสมองแบบนั้น ก็ได้แต่ตั้งคำถามในใจว่าทำไมฟีนิกซ์ถึงไม่ชอบพ่อตัวเอง

“ก็ผมบอกพ่อแล้วไงว่ากินไม่ลง”

 “ม้าแกอุตส่าห์ตั้งใจทำกินสิ อันนี้ก็ของโปรดแกเลยนี่ งั้นเดี๋ยวป๊าตักให้…” ฟีนิกซ์ดันจานตัวเองออกไปด้านข้างเป็นการปฏิเสธว่าไม่รับ

“พ่อมีเรื่องอะไรก็พูดกับผมมาเลยเถอะ เข้าเรื่องเลย ผมจะได้รีบกลับ” ฤทธา พ่อของฟีนิกซ์วางช้อนส้อมลงเช่นกันมองหน้าลูกชายและเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทีสบายๆ เหมือนว่าเขาเองก็ไม่ได้มีความโกรธในท่าทางของฟีนิกซ์ที่มีต่อเขาเลย จนน้ำใสอดคิดไม่ได้ว่าอะไรที่ทำให้เขาโกรธพ่อได้

“แล้วไม่คิดจะแนะนำแฟนแกให้ป๊ารู้จักบ้างหรือไง”

“ชื่อน้ำใส” ตอบพ่อไปด้วยน้ำเสียงห้วน

“อ๋อ น้ำใสใช่ไหม” ฤทธาหันหน้าไปทาง

 “ค่ะ” เธอพยักหน้าตอบ

“หนูทำยอดได้เยอะมาก ป๊าขอบใจมากนะ”

“หนูแค่ทำตามหน้าที่ค่ะ”

“ป๊าว่าความสามารถหนูจะพาไปได้ไกลกว่านี้ อยากลองทำงานที่ใหญ่ขึ้นดูไหม”

“ไม่ แค่นี้ก็พอแล้ว” ฟีนิกซ์ตอบแทน

“ไม่รู้หรอกนะว่าป๊าคิดจะทำอะไร แต่อย่ายุ่งกับน้ำใสอย่าดึงเธอไปเกี่ยว”

“ป๊าก็แค่อยากให้แฟนแกทำงานในตำแหน่งที่สูงขึ้น แกอยากให้แฟนแกอยู่แค่ตำแหน่งเซลล์ขายของตามต่างจังหวัดตลอดไปเลยหรือไง”

“เดี๋ยวน้ำก็จะมาช่วยงานผมที่ร้านแล้ว ไม่จำเป็นต้องปรับอะไรในบริษัท” 

“ร้านแกเป็นยังไงบ้างล่ะ ผลประกอบการดีไหม”

“ทำไมจะไม่ดีล่ะ”

“คิดวางแผนขยายสาขาหรือเปล่า”

“แค่ร้านเดียวก็งานเยอะจนจะไม่มีเวลาว่างอยู่แล้ว”

“นั่นแหละดี ถ้าลูกค้าเยอะถือเป็นโอกาสดีเลยนะรู้ไหม แกควรคิดขยายสาขา จะได้รองรับคนมากขึ้นไง เรื่องเงินทุนไม่ต้องห่วงป๊าช่วยแกได้”

“ผมไม่เอาเงินของป๊าหรอก ไม่อยากได้” เขาเริ่มทำอยู่แล้ว ที่ตอบไปแบบนั้นแค่ไม่อยากให้พ่อต้องมาสนใจเรื่องของเขา

“...” เขามองหน้าลูกชายโดยไม่มีทีท่าโกรธ

“ทำแค่ร้านเล็กๆ ไปสิบปียี่สิบปีมันก็ไม่รวยขึ้นหรอก”

“ป๊าเป็นหมอดูเหรอถึงได้รู้อนาคตร้านผมได้”

“ป๊าอาบน้ำร้อนมาก่อนทำไมจะไม่รู้ล่ะ ทำแค่นั้นมันก็ได้แค่นั้น คิดให้ใหญ่คิดให้ไกล แล้วถ้าแกแต่งงานมีลูกแกจะเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบายได้เหรอเงินจากร้านแค่นั้น”

“สุขสบายแบบที่ป๊าทำน่ะเหรอ ต้องแลกกับอะไรไปบ้างล่ะ ผมต้องทำแบบที่ป๊าทำด้วยไหม ถึงจะเจริญ ให้ผมพูดให้ฟังไหม” เขามองหน้าพ่อก่อนหยัดยิ้ม เพราะเขารู้ว่าพ่อนั้นพยายามปกปิดเรื่องที่ทำกับครอบครัว สิ่งที่เขาต้องแลกมาเพื่อให้ธุรกิจไปได้สวย ซึ่งฟีนิกซ์เองก็ไปรู้ความลับนี้เข้าโดยบังเอิญ ทำให้เขาเกลียดพ่อมาจนถึงทุกวันนี้ แต่เขาเองก็ไม่กล้าบอกแม่หรือน้องสาว กลัวว่าทั้งสองคนจะเสียใจ

“ฟีนิกซ์” ฤทธาดูจะจริงจังมากขึ้นจนบรรยากาศรอบข้างเริ่มไม่สู้ดี

“งั้นป๊าพูดมาเลยดีกว่า ว่าที่เรียกมาต้องการอะไร เอาให้จบๆ ไป ผมอยากกลับแล้ว เหนื่อย”

“ป๊าอยากให้แกมาช่วยงานที่บริษัท เหมือนกับฟีน่า ร้านของแกน่ะจะทำต่อก็ได้ ป๊าไม่ได้ห้าม หรือจะเอาเข้ามาอยู่ในบริษัทก็ได้ จะได้บริหารจัดการได้ง่ายขึ้น”

“เอาจริงไหม ผมไม่อยากข้องเกี่ยวกับธุรกิจของป๊า ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากข้องเกี่ยวกับป๊าด้วย ถึงขั้นไม่อยากเรียกว่าป๊าว่าป๊า ถ้าเลือกได้ก็ไม่อยากเกิดเป็นลูกป๊าด้วยซ้ำ”

“ไอ้ฟีนิกซ์!”