ตอนที่ 5 เรียกผมว่า "จางเหว่ย"

หลายวันต่อมาที่งานจัดแสดงสินค้าชิ้นส่วนและอะไหล่ยานยนต์ น้ำใสอยู่ที่บูธของทางบริษัท เธอกำลังบรีฟให้กับพริตตี้ที่ได้จ้างมาเพื่อนำเสนอสินค้าของทางบริษัท และคอยช่วยหัวหน้าทีมอย่างเจี๊ยบดูแลความเรียบร้อยภายในบูธพร้อมยืน แจกนามบัตรและโบชัวร์ให้กับผู้ที่เดินผ่านไปผ่านมา

 น้ำใสตั้งใจทำงาน ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ แม้ในใจเธอจะเป็นกังวลเกี่ยวกับเรื่องของคนรักก็ตามจนบางทีก็ทำเอาไม่มีสมาธิไปบ้างแต่เธอก็ยังเชื่อมั่นว่าฟีนิกซ์จะไม่นอกใจเธอ เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำ

 ลูกค้าต่างแวะเวียนมาชมสินค้าที่บูธของเธอ ส่วนใหญ่ก็เป็นลูกค้าที่มาหาดูอะไหล่ที่ลดราคา ใชช่วงที่คนเดินเที่ยวงานเบาบางลง น้ำใสจึงไปช่วยทีมจัดของอยู่ด้านหลังให้เจี๊ยบเป็นคนคอยรับลูกค้าแทน

 ขณะที่น้ำใสกำลังทำงานอยู่นั้นเจี๊ยบก็เดินเข้ามาสะกิดเธอจากทางด้านหลัง

 “น้ำลูกค้าเข้าบูธมาไปต้อนรับหน่อยสิ พี่ไม่กล้าคุยกับเขา”

 “ทำไมเหรอพี่”

 “เค้าหล่อเกินไป พี่เขิน”

 “พี่เจี๊ยบมันใช่เวลาเขินไหมเนี่ย” เธอเงยหน้ามองเขาคนนั้น ก็ยอมรับเลยว่าเขาดูดี เด่นออกมาจากคนทั่วไปเลย เขาเป็นดาราหรือเปล่า แต่ก็ไม่เคยเห็นตามสื่อ บางทีอาจจะเป็นดาราหน้าใหม่ที่เธอไม่รู้จักก็ได้ น้ำใสจึงเดินเข้าไปทักทายตามหน้าที่ของเธอ

 “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าต้องการให้ช่วยอะไรเป็นพิเศษไหมคะ หรือสนใจชุดเบรกหรืออะไหล่รถยนต์รุ่นไหนสอบถามได้เลยนะคะ” เขามองหน้าเธอก่อนเผลอยิ้มออกมาแวบหนึ่งแล้วจึงรีบหามือถือเพื่อเปิดรูปให้เธอดู

 “บริษัทของคุณรับผลิตและขึ้นรูปโลหะที่เป็นชิ้นส่วนของรถยนต์ใช่ไหมครับ”

 “ใช่ค่ะ แต่ว่าบริษัทของเราไม่ได้ผลิตแค่โลหะอย่างเดียวนะคะ เรายังมีการผลิตชิ้นส่วนพลาสติกทั้งภายนอกและภายใน แล้วก็ยังนำเข้าอะไหล่ของรถยนต์ของแท้หลายยี่ห้อเลยค่ะ อย่างวันนี้ที่เรานำมาจัดแสดงเราก็นำเข้าชิ้นส่วนของระบบเบรกค่ะที่นำเข้าจากยุโรป ญี่ปุ่น ละจีนค่ะ มีอะไหล่ตัวไหนที่สนใจสามารถสอบถามได้เลยค่ะ” เธอได้แนะนำให้รู้จักบริษัทอย่างคร่าว ๆ ชายหนุ่มจึงได้สอบถามรายละเอียดเกี่ยวกับการผลิตชิ้นส่วน น้ำใสก็ได้ให้ข้อมูลของเขาได้อย่างละเอียดและตอบในสิ่งที่เขาอยากรู้

 “ขอบคุณสำหรับข้อมูลนะครับ คุณพูดอธิบายได้จนผมแทบไม่ต้องถามอะไรมากเลย”

 “ยินดีมาก ๆ เลยค่ะ ยังไงก็ขอฝากบริษัท ฟีรารีส อินดัสทรี ไว้เป็นทางเลือกด้วยนะคะ” ยื่นนามบัตรให้กับเขา เขาก็รับมาดูก่อนจะยิ้มและพยักหน้าเป็นการขอบคุณ พอเดินไปสองสามก้าวเข้าก็ชะงักก่อนจะถอยหลังกลับมาหาเธออีกครั้ง

 “จริง ๆ แล้วผมมีอีกอย่างให้ช่วยครับ”

“อะไรเหรอคะ”

“ผมถามมาหลายบูธแล้ว แต่ไม่มีที่ไหนนำเข้าตัวเลยครับ ทางบริษัทคุณมีนำเข้ามาบ้างไหมครับ ผมอยากได้ที่เป็นของแท้เลยที่เป็นของรุ่นนี้เลย” ยื่นรูปชิ้นส่วนของรถให้เธอดู

 “ตัวนี้ถ้าเป็นของจริง ดูเหมือนว่าจะเลิกผลิตไปแล้วนะคะ”

 “ครับ?” เขาเบิกตากว้างขึ้นอย่างประหลาดใจที่พอเธอเห็นเพียงครู่เดียวกลับตอบได้ในทันทีเขายังไม่ทันได้บอกรุ่นรถเลยด้วยซ้ำ ความจริงเขาก็รู้อยู่แล้วว่าอะไหล่ชิ้นนี้เลิกผลิตไปจากการค้นหาในเน็ตหลายวัน แต่พอเธอเห็นก็ตอบได้เลย แถมมันเป็นของรถรุ่นเก่า อะไหล่อาจจะพอมีขายในเว็บแต่ที่เคยสั่งมาก็เป็นของทำเลียนแบบซะส่วนใหญ่

 “เพราะรถก็ออกมาตั้งตั้งแต่ปี 20-40 เลย ตอนนี้ที่มีอาจจะเป็นอะไหล่เทียบค่ะ หรือต้องสั่งทำพิเศษที่จะใช้แทนได้ ก็ไม่ใช่ของแท้อยู่ดี ถ้าจะหาของแท้ในตอนนี้ก็อาจจะต้องเป็นของมือสองเลย ซึ่งนั่นก็เสี่ยงดวงเลยค่ะ ว่าจะเจอสภาพดีไหม ถ้าจะเอาสีตามนี้เลยก็หายากนะคะ”

 “ดูแค่นี้ก็รู้เลยเหรอครับว่าของรถเป็นรุ่นไหน” ตาของเขาเป็นประกายที่ดูเหมือนว่าเธอนั้นจะรู้เกี่ยวกับอะไหล่ตัวนี้เป็นอย่างดี

 “ฉันพอจะเคยเห็นค่ะ แล้วก็รู้จักคนที่เคยสั่ง แต่ทางบริษัทเราจะไม่ได้นำเข้านะคะ” เพราะฟีนิกซ์เองชอบสะสมรถเขาจึงมีรถแทบจะทุกรุ่นเลยก็ว่าได้น้ำใสอยู่กับเขาเธอถึงได้รู้แถมยังเคยนั่งเฝ้าเขาซ่อมรถรุ่นนี้ด้วยตัวเองอีก

 “แล้วพอจะช่วยถามอะไหล่ของตัวนี้ให้ผมได้ไหมครับ ผมไม่ได้ให้ช่วยเปล่าแน่นอน”

 “เรื่องนั้นไม่เป็นไรค่ะ ฉันพอถามให้ได้”

 “งั้นนี่นามบัตรผมครับ” น้ำใสรับมา ชื่อในนามบัตรเป็นภาษาอังกฤษว่า Li Zhangwei เธอจึงพยายามอ่านชื่อของเขาว่าอ่านออกเสียงยังไง

“ชื่อผมอ่านว่า หลี่ จางเหว่ย ครับ”

“อ๋อ”

 “เรียกผมว่าจางเหว่ย”

 “ได้ค่ะคุณจางเหว่ย หากได้หรือไม่อย่างไรฉันจะติดต่อไปนะคะ”

 พอเธอรับนามบัตรของเขามาดูก็ทำให้รู้ว่าเขานั้นมาจากบริษัท แอลเจดับเบิ้ลยู ออโต้ ซึ่งเป็นบริษัทผลิตรถยนต์ที่มีชื่อเสียงดังในต่างประเทศเมื่อไม่นานมานี้ เพราะเป็นบริษัทเปิดใหม่มาแรง ซึ่งมียอดขายทั่วโลกหลายล้านคัน และมีข่าวว่ากำลังจะเข้ามาเปิดตัวในไทยเร็ว ๆ นี้ 

 “ผมจะรอฟังข่าวนะครับคุณน้ำใส” 

 “ค่ะ” และตอบกลับพร้อมรอยยิ้มก่อนที่เขาจะเดินจากไปจริง ๆ พี่เจี๊ยบที่นั่งดูอยู่ รีบเข้ามาถามทันที

 “เขาถามอะไรเหรอ เห็นคุยกันตั้งนาน”

 “ก็ถามเกี่ยวกับบริษัทเรานี่แหละค่ะ ว่าผลิตอะไรบ้าง”

 “เขาสนใจสินค้าเราบ้างไหม”

 “ไม่ค่ะ เขาแค่อยากได้ ไอ้นี่เลยจะให้ช่วยหาให้หน่อย” เปิดเน็ตเสิร์ชรูปพวงมาลัยรถให้ดู

 “โถ่คุยตั้งนานของก็ไม่ซื้อแถมยังให้ช่วยหาที่เราไม่มีอีก”

 “ไม่เป็นไรพี่เจี๊ยบ อนาคตเขาอาจจะกลายมาเป็นลูกค้าเราก็ได้” จนกระทั่งตอนเย็นที่ใกล้ถึงเวลาศูนย์แสดงสินค้าปิดผู้คนก็ทยอยกลับ น้ำใสและทีมงานก็ช่วยกันเก็บของให้เรียบร้อย เพราะอะไหล่พวกนี้ราคาแพงจะต้องเก็บรักษาไว้อย่างดี

 หลังจากนั้นทุกคนก็เดินทางกลับไปยังโรงแรม บางคนก็แต่งตัวออกไปท่องราตรีในสถานที่ร้านดังตามรีวิวในอินเทอร์เน็ต ส่วนน้ำใสเธอรู้สึกเหนื่อยจึงทานข้าวและไปนอนพัก ก่อนจะโทรหาแฟนหนุ่ม อยากรู้ว่าตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ รอสายไม่นานอีกฝ่ายก็รับสาย พอเห็นหน้าเขาเธอก็ถามไถ่

 “ทำอะไรอยู่เหรอ”

 (พึ่งอาบน้ำเสร็จกำลังจะเข้านอนเมื่อไหร่จะกลับ) 

 “เค้าพึ่งมาสองวันเองนะ อีกเกือบสิบวันนู่น”

 (ขาดใจตายแน่) เขาทำมือวางที่หน้าอกพร้อมกับทำท่าเหมือนกำลังขาดอากาศ

 “เว่อร์แล้ว” 

 (หึๆ) 

หลังจากนั้นทั้งสองก็คุยเล่นทั่วไป น้ำใสก็เล่าเรื่องงานให้เขาฟังเขาก็เช่นกัน ทั้งสองมักจะคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวในแต่ละวันด้วยกันเช่นนี้เสมอจนผ่านไปนับชั่วโมง

 “พี่คะ”

 “คืนนี้พี่จะเล่นเกมไหม” ถามเพราะนึกถึงเรื่องที่เขาชอบชวนเด็กในร้านเล่นเกม รวมถึงเว็นดี้ด้วย

 (อืม…เมื่อกี้ก็เล่นอยู่) 

 “เล่นกับใครบ้าง”

 (ปื๊ด บอล จั๊ด แล้วก็เว็นดี้ เหมือนเดิม) 

 “แล้วเล่นเสร็จยัง จะเล่นต่อไหม”

 (คิดอยู่ ทำไมอยากค้างสายนอนเหรอ) 

 “แล้ว…ได้ไหม กลัวเครื่องร้อนเหมือนกัน”

 (ได้สิ ไม่เป็นไร) 

เขาตอบโดยไม่ลังเลพอได้ยินแบบนั้นเธอก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย ทั้งสองคุยกันไปอีกสักพักใหญ่จนเธอเริ่มง่วงฝังเข้าก็เหมือนกัน

 (หืม) 

 “รักเค้าไหม”

 (รักสิ) 

 “เค้าก็รักพี่ค่ะ รักมากๆ”

 (เหมือนกันครับ) 

 “ฝันดีนะคะ”

 “ฝันดีครับ” ต่างฝ่ายต่างบอกฝันดีก่อนจะหลับไปน้ำใสมองหน้าฟีนิกซ์ผ่านหน้าจอมือถือที่กำลังหลับพริ้มทำให้เธอรู้สึกสบายใจก่อนจะหลับตามไป