บทนำ (2)

ในตอนเย็นน้ำใสแวะซื้อของที่ซูเปอร์มาเก็ต เธอเลือกซื้อของไปทำอาหาร เนื่องจากได้รับข่าวดีเธอควรให้รางวัลสำหรับความเหนื่อยเสียหน่อย

เธอเลือกซื้อเนื้ออย่างดีพร้อมกับไวน์แดงเพื่อดื่มฉลองในค่ำคืนนี้

เมื่อมาถึงคอนโดเธอจัดการเตรียมอาหารและส่งข้อความไปหาคนรักตอนนี้เขาคงจะอยู่ที่ร้านของตัวเอง ฟีนิกซ์เขามีร้านซ่อมรถและมีสนามแข่งที่เปิดร่วมกับเพื่อนสนิทอยู่ แม้จะเป็นลูกชายเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่แต่เขาก็ไม่เคยเข้าไปทำงานที่นั่นเลยสักครั้ง

เธอก็ไม่รู้เหตุผลว่าเป็นเพราะอะไร ที่เขาไม่ลงรอยกับพ่อตัวเอง เขาไม่เคยเอ่ยถึง ซึ่งเธอก็ไม่ซักไซร้ถามให้มากความ

แกร๊ก

เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นพร้อมร่างใหญ่ที่เดินเข้ามา เขาทิ้งตัวลงบนโซฟากลางห้องนั่งเล่น พร้อมกับหยิบมือถือออกมาเล่นเกมโปรดเฉกเช่นเคย น้ำใสปล่อยให้เขาพักผ่อนไปเพราะคงทำงานที่ร้านหนักมาทั้งวันแล้ว

“พี่กลับมาแล้วเหรอ ไปอาบน้ำสิเดี๋ยวมากินข้าวด้วยกัน” เอ่ยถามขณะที่มือก็ยังวุ่นกับการจัดของที่ซื้อมาเข้าที่ และคิดว่าจะเตรียมทำอาหารเย็นนี้

“วันนี้จะทำอะไร” เดินมาด้านหลังคนรัก ชะโงกหน้ามองดูว่าคนรักทำอะไร

“จะทำสเต๊ก กินกับไวน์”

“แปลว่าวันนี้มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้น”

“ทำไมรู้”

“เพราะพี่เป็นผัวเธอไง แล้วมีเรื่องดีเรื่องอะไรเล่าให้ฟังบ้างดิ” ความจริงน้ำใสชอบที่จะกินเนื้อในตอนที่ได้รับข่าวดี ถือว่าเป็นการให้รางวัลตัวเอง ในตอนเด็กเธอไม่มีแม้แต่จะมีโอกาสได้ลิ้มรถเนื้อราคาแพงแบบนี้ ครอบครัวเธอไม่ได้มีเงินทองมากมายขนาดนั้น แต่ตอนนี้ทำงานหาเงินเองได้แล้วก็อยากเติมเต็มความสุขในวัยเด็กที่ขาดหายไปบ้าง

“เดี๋ยวค่อยบอก ตอนนี้พี่ไปอาบน้ำก่อน” ดันตัวคนรักให้ไปอาบน้ำแต่เขากลับดึงเธอเข้าไปกอด เธอได้กลิ่นน้ำมันเครื่องปนเปกับกลิ่นน้ำหอมของเขา คงลงมือซ่อมรถเองอีกแน่นอน

“อาบด้วยกันหน่อย อยากให้ถูหลัง” ว่าทำเสียงอ้อน เขามักจะพูดอ้อนเธอเสมอเมื่ออยากได้บางอย่าง หรือต้องการให้เธอทำอะไรให้ แต่นอนว่าเธอก็ตามใจคนรักอยู่เสมอ

“แค่นั้นเหรอ” เอ่ยถามด้วยหน้าทะเล้น

“ก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าไม่ได้จบแค่นั้น” ดวงตาคมคู่นั้นฉายแววความเจ้าเล่ห์เป็นประกาย หญิงสาวเก็บของเข้าที่ให้เรียบร้อยก่อนเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนจัดการปลดเปลื้องทุกอย่างออกจนเหลือเพียงร่างกายที่สวยได้รูป หน้าอกที่ใหญ่เอวคอดเล็ก สะโพกผายเชื้อเชิญให้ชายหนุ่มที่กำลังมีความต้องการให้ตามเข้ามา

สองแขนแกร่งสวมกอดเข้ามาจากทางด้านหลัง ริมฝีปากหยักจรดลงบนผิวกายอันอ่อนนุ่มตรงหัวไหล่ของร่างบาง ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดน้ำอุ่นให้ไหลรินทั้งสองร่าง

“ทำงานวันนี้เหนื่อยไหมคะ”

“เหนื่อยสิขอ เอา แรงหน่อย”

แผ่นฝ้าสีขาวปรากฏขึ้นบนแผ่นกระจกใส ไอน้ำอุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้อง

ความร้อนระอุของน้ำปะทะกับความร้อนจากร่างกายทำให้ห้องนี้ยิ่งเพิ่มอุณหภูมิขึ้นไปอีก เมื่อร่างกายทั้งสองได้เชื่อมประสานกันจนไปถึงจุดสูงสุดของห้วงความรักก็ถึงเวลาสำหรับการดื่มฉลองในค่ำคืนนี้

น้ำใสจัดการยกจานเนื้อย่างมาวางบนโต๊ะพร้อมกับแก้ว และไวน์ที่หมักบ่มนับสิบปีจัดการวางให้เรียบร้อย

“สรุปมีข่าวดีอะไร”

“หัวหน้าบอกว่าสิ้นปีนี้จะมีการปรับเงินเดือนกับ ตำแหน่งให้ค่ะ”

“เรื่องแค่นี้เองเหรอ พี่ไปคุยกับเอชอาร์ก็ขึ้นเป็นผู้จัดการฝ่ายได้สบายแล้ว ไม่ต้องรอประเมินตอนสิ้นปี โทรไปตอนนี้เลยยังได้”

“ไม่เอาหรอก เค้าชอบใช้ความสามารถ อยากรู้ว่าตัวเองจะเก่งได้แค่ไหน” ความจริงและเธอเบื่อกับการที่ถูกซุบซิบนินทามาตั้งแต่เข้าทำงาน เพราะเธอนั้นเป็นแฟนของฟีนิกซ์คนหลาย ๆ คนเลยมีข้อกังขาว่าเธอนั้นไม่ได้ใช้ความสามารถในการเข้าทำงานแต่ใช้เส้นสายเสียมากกว่า แต่เธอก็ไม่ปล่อยให้คนพวกนั้นต้องคิดไปเองนานเธอก็ฟาดด้วยยอดขายสูงที่สุดในทีมตั้งแต่ไตรมาสแรกที่เขามาทำงานและรักษามาตรฐานมาเสมอ

“น้ำเก่งอยู่แล้ว” จับมือคนรักขึ้นมาจูบ ก่อนที่เธอจะยิ้มกว้างออกมาด้วยความเขิน

แล้วในค่ำคืนนี้ก็ได้ผ่านไปอย่างมีความสุขเหมือนเช่นทุกวันความรักของทั้งสองมันราบเรียบไม่มีอะไรหวือหวา แต่น้ำใสก็รู้สึกพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ เมื่อเธอมองหน้าเขาเธอก็วาดฝันไปถึงการใช้ชีวิตในอนาคตร่วมกับเขา หวังว่าเราคงจะมีโอกาสสร้างครอบครัวด้วยกัน และหวังว่าเขาจะเป็นคนที่จะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป....