15.ผู้มาใหม่

ภายในงาน...

หลังจากที่จัดการเหล่าบาร์บีคิวกับจุ๊บแจงเสร็จแล้ว พลอยนภัสจึงได้โอกาสเดินเข้าไปหาคุณโชติ พร้อมของขวัญที่เธอเตรียมไว้ให้ท่าน

"สุขสันต์วันเกิดค่ะคุณลุง"

"อ้าวพลอย หายไปไหนมาลูก ลุงกับป้าก็มองหาอยู่"

"นั่นสิ พี่ก็ว่าจะโทรตาม แต่เห็นตาเก้าบอกว่าเราแอบไปนั่งกินบาร์บีคิวกันอยู่สองคนกับจุ๊บแจงทางโน้น น่าตีนักไม่ชวนกันเลย"

"แหะๆ พอดีพลอยหิวน่ะค่ะพี่กริ้ง เลยชวนจุ๊บแจงไปแอบกินกัน นี่ของขวัญที่พลอยตั้งใจเก็บเงินซื้อให้คุณลุงค่ะ หวังว่าคุณลุงคงจะชอบ ขอให้คุณลุงสุขภาพแข็งแรง อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้กับพวกเราไปนานๆ นะคะ"

พูดจบก็เข้าไปกอดประมุขของบ้าน ซึ่งเป็นทั้งผู้มีพระคุณและยังเปรียบเสมือนญาติแท้ๆ อีกคน ที่คอยอุปการะเลี้ยงดูเธออย่างดีมาตลอด

"ขอบใจมากๆ นะลูก ทีหลังไม่ต้องลำบากเก็บเงินมาซื้ออะไรให้ลุงหรอก พลอยเก็บไว้ใช้จ่ายส่วนตัวเถอะ"

"พลอยเต็มใจค่ะ พลอยอยากตอบแทนพระคุณที่คุณลุงกับคุณป้าเมตตาพลอย"

"ถ้าพลอยอยากตอบแทนลุงกับป้า ก็แค่ตั้งใจทำงาน ช่วยพี่ๆ เขาดูแลกิจการของครอบครัวเราเท่านี้ลุงกับป้าก็พอใจแล้วล่ะลูก" คุณสุนันทากล่าวเสริมท้าย ก่อนจะเข้ามากอดพลอยนภัสด้วยอีกคน

"พลอยขอบคุณคุณลุงกับคุณป้านะคะ"

พลอยนภัสเข้าไปโอบกอดคุณสุนันทาอีกครั้ง เธอรู้สึกซาบซึ้งจริงๆ ที่ได้มาอาศัยอยู่ใต้ร่มโพธิ์ร่มไทรนี้ ทุกคนในบ้านหลังนี้ต่างทั้งรักและเมตตาเธอ จะมีก็แต่คนคนเดียวเท่านั้น ที่ยังทำให้เธอให้ไม่สามารถที่จะอยู่บ้านนี้ได้อย่างสนิทใจจริงๆ

"อ้าวคุณจารุวรรณ ช่างเป็นเกียรติจริงๆ เลยครับที่อุตส่าห์มา"คุณโชติกล่าวเอ่ยขี้น ขณะที่พลอยนภัสยังกอดคุณสุนันทาอยู่ เธอจึงได้หันกลับมา

"เป็นเกียรติอะไรกันล่ะคะคุณโชติก็ กำลังจะร่วมหุ้นกันอยู่แล้วเชียวค่ะ คนกันเองทั้งนั้น สุขสันต์วันเกิดนะคะ วันนี้วรรณพาหลานชายมาเปิดหูเปิดตาด้วย พึ่งย้ายกลับมาจากอังกฤษน่ะค่ะ พ่อเขากะว่าให้มาดูแลโปรเจ็คนี้เต็มๆ ไรอันสวัสดีคุณลุงสิลูก"

"สวัสดีครับคุณลุง Happy birthday ครับ"

"อ้าวคุณ" พลอยนภัสทักขึ้นทันทีที่เห็นหน้าว่าเป็นใคร

"ครับคุณพลอย"

"อ้าวนี่คุณพูดไทยได้เหรอคะ"

"นิดหน่อยครับ"

"อ้าวนี่เคยเจอกันแล้วเหรอไรอัน" คุณจารุวรรณเอ่ยถามหลานชายขึ้นมาอีกคน

"นั่นสิลูก เคยเจอกันแล้วเหรอลุงไม่ยักรู้"

"ใช่ครับ สัปดาห์ที่แล้วคุณพ่อให้ผมไปเซ็นสัญญาตกลงข้อเสนอร่วมกันที่บริษัทแทน เลยได้เจอทุกคนครับ สวัสดีนะครับคุณชานิดา"

"แหมพูดไทยได้ก็ไม่บอกนะคะ เห็นหน้าฝรั่งเชียว" ชานิดาเอ่ยขึ้น

"อ๋อ ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง จริงๆ น้าก็คอยสอนเขาพูดอยู่ตลอดน่ะหนูกริ้ง อยากให้พูดไทยได้ ยายเป็นไทยแท้ ถ้าหลานโตมาพูดไม่ได้เลยก็คงจะแย่อ่ะนะ ตาก็ฝรั่ง แม่เขาก็ลูกครึ่ง พ่อก็ยังเป็นฝรั่งอีก นี่น้าคนเดียวสู้กับเขาสามคนแน่ะ ดีนะที่แม่เขายังพูดไทยกับลูกอยู่บ้าง ไรอันเลยพูดได้" คุณจารุวรรณเอ่ยตบท้าย

"คุณจารุวรรณเลี้ยงหลานได้เก่งจริงๆ เลยนะคะ"คุณสุนันทาเอ่ยพี่ชมอย่างจริงใจ

"ตาไรอันก็เป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่ายด้วยล่ะค่ะคุณพี่สุ ยายพูดอะไรสอนอะไรแกก็ทำตามหมด มีหลานอยู่คนเดียวยังว่านอนสอนง่ายอีก ชื่นใจยายจริงๆ ค่ะ พูดเยอะไปเดี๋ยวก็จะหาว่าชมหลานนะคะ เดี๋ยวคุณพี่สุกับคุณโชติมีเองก็จะรู้ค่ะ"

ว่าแล้วทุกคนก็ต่างหัวเราะชอบใจถึงหัวข้อสนทนา คุณสุนันทาเองก็ใช่ว่าไม่อยากจะมีเสียเมื่อไหร่ ขยั้นขยอทั้งชานิดาและกลวัชรแต่ก็ยังไม่เห็นว่าจะมีทีท่าว่าจะได้หลานมาให้ชื่นใจในเร็ววันนี้ได้เลยสักคน

"งั้นเชิญๆ คุณจารุวรรณกับไรอันในงานได้เลยครับ พลอยช่วยพาคุณจารุวรรณกับไรอันไปทีนะลูก"

"ค่ะคุณลุง"

เชิญคุณจารุวรรณกับคุณไรอันนั่งโต๊ะนี้เลยนะคะ ส่วนอาหารก็มีทั้งเป็นซุ้มทางด้านโน้นกับหรือจะเป็นแบบว่าบริการตัวเองอีกฝั่งหนึ่งก็มีนะคะ

"ไรอันอยากทานอะไรล่ะลูก รู้จักอาหารไทยหรือเปล่า มีหลายอย่างนะ ไม่ใช่ยายไปหาแต่ละทีก็ร้องจะกินแต่ข้าวผัด"

"งั้นถ้าวันนี้...ผมจะขอรบกวนคุณพลอยเป็นไกด์เรื่องอาหารให้ผมหน่อยจะได้ไหมครับ ผมโตมาจากที่โน่น ปกติทานแต่พวกขนมปังเป็นอาหารหลัก เลยไม่ค่อยรู้จักอาหารไทย"

"อ๋อได้สิคะ ยินดีเลยค่ะ งั้นวันนี้คุณไรอันเชื่อใจพลอยได้เลยค่ะรับรองว่าอร่อยทุกอย่างค่ะ" พลอยนภัสพูดพร้อมจีบมือมาปิดไว้ที่ริมฝีปากแถมกระพริบตาด้วยหนึ่งที ซึ่งดูแล้วช่างน่ารักสดใสในสายตาของไรอัน

"โอเคครับ"

"น้าฝากตาไรอันด้วยหนูพลอย ตาไรอันพึ่งกลับมายังไม่รู้อะไรเกี่ยวเมืองไทยอีกเยอะน่ะจ๊ะ"

"สบายมากๆ ค่ะคุณจารุวรรณ เดี๋ยวคุณจารุวรรณนั่งรอที่นี่นะคะ พลอยกับคุณไรอันจะไปหาของอร่อยๆ มาฝากค่ะ"

"ได้ๆ ลูก หนูพลอยนี่น่ารักจริงๆ รู้ใจคนแก่ด้วยว่าเดินเยอะก็จะมีแต่เมื่อยขาน่ะลูกเอ้ย"

"เดี๋ยวผมมานะครับยาย"

"ไปๆ ลูก"

คุณจารุวรรณนั่งมองสองหนุ่มสาวที่พากันเดินออกไปก็ได้แต่ยิ้ม นี่ถ้าทายไม่ผิดเจ้าหลานชายของเธอคงจะหลงเสน่ห์แม่สาวไทยหน้าหวานคนนี้เข้าให้แล้วแหงๆ เพราะปกติเห็นมีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าหา แต่พ่อหลานตัวดีก็ไม่เห็นมีทีท่าว่าจะสนใจใคร แต่กับคนนี้ถึงกับเอ่ยปากขอให้หญิงสาวเป็นไกด์คืนนี้นางคงเดาไม่ผิดแน่ ขนาดตัวเธอเองพึ่งเห็นพลอยนภัสเมื่อกี้ ยังอดถูกใจไม่ได้เลย เห็นทีแบบนี้คงต้องเรียบเรียงเคียงถามผู้ใหญ่ของบ้านนี้ดูซะหน่อยว่าหญิงสาวที่หลายชายถูกใจนั้น มีใครจับจองเป็นเจ้าของหรือยัง

"คุณจารุวรรณ ทำไมนั่งอยู่คนเดียวล่ะคะ เด็กๆ ไปไหนกันหมด"

"อ๋อ ตาไรอันขอให้หนูพลอยไปเป็นไกด์ให้อยู่ทางโน้นน่ะค่ะ บอกว่ายังไม่รู้จักอาหารไทย ปกติตอนวรรณไปเยี่ยมตาไรอันก็ร้องจะกินแต่ข้าวผัดน่ะค่ะ"

"หลานคุณจารุวรรณน่ารักจังเลยนะคะ แบบนี้สาวๆ คงมีมาให้เลือกไม่ขาดสาย"

"ไอ้มีก็มีอยู่หรอกค่ะ แต่ตาไรอันจะเลือกหรือเปล่าน่ะสิคะ จะว่าไปคุณพี่สุพูดเรื่องนี้พอดีเลย วรรณอยากจะขอถามอะไรสักนิดนึงน่ะค่ะ"

"คุณจารุวรรณมีอะไรหรือคะ... อ้าวตาเก้า หนูลิตามานี่สิลูก มาไหว้คุณจารุวรรณก่อนเร็ว เก้าจำคุณจารุวรรณได้ใช่มั้ยลูก ครั้งที่แล้วที่ไปคุยกับคุณปีเตอร์เรื่องสัญญาร่วมหุ้น คุณจารุวรรณก็น่าจะอยู่ใช่มั้ยคะ"

"ใช่แล้วค่ะคุณพี่ ตาเก้านี่ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ นะคะ ไฟแรงเหมือนคุณโชติไม่มีผิดเลยค่ะ"

"สวัสดีครับคุณจารุวรรณ ส่วนนี่ลลิตาครับ เพื่อนผมตอนเรียนที่อเมริกาด้วยกันครับ คุณจารุวรรณสบายดีนะครับ"

"สวัสดีจ๊ะ เด็กๆ น้าเองก็เรื่อยๆ ช่วงนี้ตามประสาคนแก่น่ะลูกเอ้ย อีกสองสามปีก็จะตามคุณพ่อคุณแม่ของเก้าทันแล้วล่ะ มาๆ นั่งด้วยกันสิลูกถ้าไม่รังเกียจเบื่อฟังคนแก่พูดล่ะก็"

"ใครจะไปกล้ารังเกียจท่านประธานที่ปรึกษาอาวุโสของ WK ล่ะครับ นั่นเท่ากับว่าผมหักแขนขาของตัวเองเชียวนะครับ"

"ตาเก้านี่ก็ช่างพูดช่างเอาใจจริงๆ เชียว ใช่มั้ยจ๊ะหนูลิตา"

"ใช่ค่ะคุณจารุวรรณ เก้าเขาช่างเอาใจน่ะค่ะ"

"ถึงว่าหนูลิตาไม่ยอมปล่อยแขนเชียว"

ขณะที่คุณสุนันทากับคุณจารุวรรณพูดแซวจนลลิตาเขินว่าเธอกับกลวัชรก็ดูเป็นอีกคู่ที่ดูเหมาะสมกัน แต่วินาทีนั้นสายตาของกลวัชรกลับจดจ้องไปยังคู่หนุ่มสาวที่เดินช่วยกันเลือกอาหารอยู่อีกทางไม่ไกลออกไป แน่นอนเขาจำได้ดีว่าผู้หญิงในชุดสีครีมรัดรูปคว้านหลังคนนั้นเป็นใคร แต่กลับผู้ชายอีกคนที่ยืนหันหลังอยู่ใกล้ๆ พลอยนภัสนั้นเขายังไม่เห็นหน้า แถมทั้งคู่ยังดูพูดคุยกันสนิทสนม สังเกตุได้จากพลอยนภัสที่คอยหันมายิ้มและหัวเราะอยู่ไม่ขาด

"เอ่อ เมื่อตะกี้คุณจารุวรรณว่าจะถามอะไรนะคะ ลืมไปสนิทเลยค่ะ"