ยอมแล้ว 1

         “เพิ่งขึ้นสวรรค์มา ทำหน้าให้มันฟิน ๆ หน่อยสิลูกพี่ !”

          ร่างหนาสูงใหญ่ไม่ตอบโต้ เพียงทรุดนั่งบนแคร่ไม้ไผ่ มือหนาคว้าแก้วเหล้าของหนึ่งในวงกระดกรวดเดียวแล้ววางกระแทกตามอารมณ์คุกรุ่น

          “อ้าว นั่นมันแก้วผม” เจ้าของแก้วรีบท้วง ทว่าคนยึดแก้วเอ่ยเสียงเครียดสั่งต่อ

          “รินเหล้ามาอีก”

          “ไงพี่ เด็ดมั้ย ? ถ้าพี่เบื่อหรือไม่ถูกสเปคก็ส่งต่อมาให้พวกผมก็ได้ โอ๊ย !” จบคำยังไม่ทันได้รินเหล้าต่อ คนถามก็หงายหลังลงไปทั้งเก้าอี้ด้วยแรงถีบจากคนสั่ง

          “อะไรของพี่เนี่ย ?” เชิดร้องครวญ ลุกไม่ขึ้น จากแรงถีบอัดหนักหน่วงนั่น  

          “เมื่อไรจะหุบปาก !”

          “ก็แค่ถาม ทำไมต้องใช้กำลังด้วย” คนที่เพิ่งถูกถีบตกเก้าอี้บ่นอุบ พยุงตัวเองขึ้นได้แต่ยังไม่สายส่งสายตาล้อเลียนอีก

          “น้องอัญชันก็อกหักดิลูกพี่”

          “เกี่ยวไรกับกู ?”

          “ฉันว่าพี่ยักษ์ก็ไม่ได้โง่จนดูคนไม่ออกหรอกนะ”

          “พี่ยักษ์เขามีหัวใจที่ไหนกันเล่า ขนาดฉุดสาวสวยปานนางฟ้ากลับมา ยังมานั่งหน้าตึง ทั้งที่ก่อนนั้นกระท่อมโยกจนนึกว่าจะหมดแรงไปแล้ว”

          “แต่ถ้าเบื่อเมื่อไร ส่งมาทางนี้นะครับลูกพี่” 

          โครม !

เชิดหงายไปกองกับพื้นอีกครั้ง ทว่ารอบนี้กลับไม่มีแรงลุกหรือโอดครวญ อีกสองคนที่เหลือรีบหุบปากทันที นั่งเงียบกันชั่วขณะเมื่อมองใบหน้าขรึมเครียดของคนที่เป็นหัวหน้า

          “รอบนี้กูจะไม่ถือสา แต่คราวหน้าถ้ายังได้ยินอะไรแบบนี้อีก กูจะเป่าสมองมึงให้สมกับความคิดเหี้ย ๆ ต่ำตมของมึง” ทุกคนในวงเหล้าถึงกับเงียบกริบ ต่างรู้ดีว่าเมื่อไรที่คนเป็นหัวหน้าของขึ้น ไม่ควรเล่นหัวหรือพูดอะไรต่อทั้งนั้น เป็นอันรู้กันว่า หญิงสาวสวยที่คนเป็นหัวหน้าเพิ่งพามาอยู่ด้วย คือของห้ามอีกอย่างหนึ่ง ที่พวกเขาไม่อาจเอื้อมถึงหรือล้อเล่นด้วย

          คนในวงได้แต่มองตามคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหัวหน้าเดินหายเข้าไปในหมู่บ้านที่คนภายนอกมองว่ามีแต่ความดิบเถื่อน ไร้อารยธรรม ไม่คบค้ากับใคร นอกจากปล้น ฆ่า และค้าอาวุธไปวัน ๆ

แต่แท้จริงใครจะรู้เท่าชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านว่าเงินทุกบาททุกสตางค์ที่คนเป็นหัวหน้าแลกเปลี่ยนมันมาก็เพื่อปากท้องของชาวบ้าน ทุกคนได้กินดีอยู่ดี แบบไม่ต้องเดือดร้อน มีปลูกผัก เลี้ยงสัตว์บ้าง เพื่อใช้เป็นวัตถุดิบเลี้ยงคนในหมู่บ้าน

การตัดขาดกับโลกภายนอกก็ไม่ได้แย่ ชาวบ้านกินอยู่ตามอัตภาพ ผู้หญิงอยู่เรือนช่วยกันทำงาน ผู้ชายออกไปทำไร่ข้าวโพด ปลูกข้าว ทำนาแบบขั้นบันได

ว่างจากนั้นผู้ชายทุกคนต้องเข้ารับการฝึกใช้อาวุธ ทั้งมีด ปืน การต่อสู้ทุกประเภท ฝึกตั้งแต่เด็กเพื่อให้คุ้นชินกับการต่อสู้ทุกรูปแบบให้พร้อมทำงานบางอย่างตามที่คนเป็นผู้นำหมู่บ้านจะเห็นสมควร ซึ่งอีกไม่กี่วันข้างหน้า พวกเขาก็ต้องระดมคนเพื่อทำงานนั้น ที่สำคัญคือ ต้องสำเร็จด้วย

คนเป็นผู้นำหมู่บ้านเดินกลับเข้ามาในกระท่อมอีกครั้งก็ยังเห็นร่างบอบบางบนแคร่นอนตะแคงอยู่ท่าเดิม สายตาเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย

ชายหนุ่มคนเจ้าของเรือนรู้สึกขัดใจกับความหมดอาลัยตายอยากนั้น ร่างสูงเดินก้าวพรวดไม่กี่อึดใจก็พาตัวเองเข้าไปยืนชิดติดกับแคร่ที่นอน

“ลุกขึ้น !” เสียงห้วนห้าวดังอยู่เหนือหัวไม่ได้ทำให้มธุรดาขยับตัวหรือทำตามแต่อย่างใด เธอยังนอนนิ่งอยู่บนแคร่ไม้ปูทับด้วยฟูกผืนบางเก่าทว่าไม่ได้สกปรกจนนอนไม่ลง ดวงหน้างามเบือนหนีคนหน้ารกดุดันเสียอย่างนั้น

          “อยากนอน ?” ร่างยักษ์ปักหลั่นเปลี่ยนมากอดอกสบาย ๆ แทนท่าทางเคร่งเครียดก่อนหน้าเมื่อความคิดหนึ่งผ่านเข้ามาในสมอง

          “ได้ ให้นอนก็ได้ แต่ต้องให้ฉันนอนทับเธอ”

          “คนบ้า ถอยไปนะ” ได้ผล ร่างบางเด้งเหมือนติดสปริง ขยับตัวถอยจนติดผนังกระท่อม

          มธุรดามองหน้าดิบเถื่อนนั้นอย่างหวาดหวั่น แทบกรีดร้องเมื่อร่างหนาหนักทิ้งตัวลงมานั่งบนที่นอน มือสากดึงแขนเรียวเสลารั้งจนตัวเธอถลาเข้าแนบชิด ปลายคางมนถูกมืออีกข้างของเขาบีบเบา ๆ ทว่าเธอกลับรู้สึกเจ็บ ปากอิ่มเม้มแน่น เมื่อเห็นสายตาดุดันนั้นเปลี่ยนตำแหน่งมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากเธอนิ่ง

          “ยังอยากนอนอยู่ไหม ?” ใบหน้ารกก้มลงกระซิบชิดใบหู ปลายจมูกคมไถลปัดป้ายมายังแก้มนวลของเธอจนใจหายไปชั่วขณะ มือบางยกดันอกกว้างไว้สุดกำลัง สะบัดใบหน้าหนีการรุกรานอย่างไม่พอใจ