บทที่ 2 (04)

แพรไหมได้เงินจากเขาไปไม่ใช่น้อยๆ นอกจากเงินเดือนที่ทำงานให้แล้ว เขายังให้ค่าขนมเพิ่มทุกเดือนอีก มีลูกหนี้ที่ไหนได้ถึงขนาดนี้กัน

          “แพรมีเหตุต้องใช้เงินค่ะ” แพรไหมตอบไปตามจริง เธอเองก็ไม่อยากทำงานจนร่างพังหรอก ติดที่ว่าต้องชดใช้ความผิดของตัวเอง

          “เธอก็ต้องใช้เงินตลอด” ฉัตรฐาไม่เคยเห็นว่ามีวันไหนที่แพรไหมไม่ใช้เงินเลย กระเป๋าเงินเขาฉีกไปไม่รู้กี่ใบแล้ว อีกหน่อยคงต้องนับเศษเหรียญมาใช้

          แพรไหมไม่กล้าเถียง แต่ใช้ลูกอ้อนด้วยการทำตาใสแทน แขนเล็กกระชับกอดแน่นกว่าเดิม         

          “อึดอัด อย่ามากอด” ฉัตรฐาสะบัดตัวออก แล้วตัดจบปัญหา “นนจัดการที”

          เพียงเท่านั้นแพรไหมก็ยิ้มกว้าง เพราะเธอดีลงานได้สำเร็จ แต่ยังไม่ได้ขยับตัวห่างไปไหน เพราะมีอีกหนึ่งเรื่องอยากเอ่ยถาม

          “ว่าแต่วันเกิดแพรปีนี้จะอยู่ฉลองด้วยกันไหมคะ”

          ฉัตรฐานิ่งไปคล้ายขบคิด

          “ปีสุดท้ายแล้ว”

          “เดี๋ยวไป” เขาฉลองด้วยมาสองปีแล้ว ปีสุดท้ายก็คงไม่ได้ยากเย็นอะไร

          “แพรจะทำอาหารรอ และแพรอยากไปทะเลด้วยค่ะ”

          “ภูเขา” ฉัตรฐาบอกตัดบท เขาไม่ชอบการไปทะเล และแพรไหมควรหยุดมากเรื่องได้แล้ว

          “แต่แพรไม่อยากปีนเขา มันเหนื่อย แพรอยากใส่บิกินีถ่ายรูปเหมือนปีก่อน” แพรไหมทำหน้าอ้อนอีกรอบ จำปีแรกที่เขาพาเธอไปปีนเขาได้ขึ้นใจ มันเหนื่อยสายตัวแทบขาด โชคดีที่ปีถัดมาเธอดื้อจนได้นั่งชิวๆ ริมทะเล

          วูบหนึ่งก็หวนนึกถึงครอบครัวที่เคยไปเที่ยวทะเลด้วยกัน มีเธอ มีพ่อแม่และน้องสาว รวมถึงครอบครัวของคนเป็นป้า โดยจะไปปีละสองถึงสามครั้ง จนเธอได้มีเพื่อนคนหนึ่งที่นั่น

          นัยน์ตาของแพรไหมฉายแววเศร้าลง ก่อนดึงตัวเองออกมาอยู่กับปัจจุบันพร้อมลุกขึ้น

          “จะไปไหน ไหนว่าจะมาให้เอา” ชายหนุ่มคว้าข้อมือนุ่มไว้ ได้งานแล้วคิดจะชิ่งหนีกันเลยหรืออย่างไร

          “แพรบอกว่าคิดถึงค่ะ ไม่มีคำว่าเอาหลุดออกจากปากเลย” แพรไหมบิดข้อมือออก ทีเมื่อกี้เขายังไม่ให้เธอกอดอยู่เลย

          “งั้นหาถุงยางให้ที” ฉัตรฐาไม่ได้ยื้อไว้ แต่เขามีงานให้เธอทำก่อนไป

          “จะเอาคนอื่นหรือคะ?” หญิงสาวยืนนิ่ง ไม่ได้สะทกสะท้านอะไร

          “แก้ขัด” ฉัตรฐาเองก็ตอบโดยไม่มีแววสะท้านเช่นกัน

          “เดี๋ยวหามาให้ค่ะ” แพรไหมน้อมรับคำสั่งแล้วหมุนตัวไปทำตามหน้าที่ ใช้เวลาไปราวสิบห้านาทีก็กลับมาจากร้านสะดวกซื้อที่อยู่ห่างไปเกือบห้าร้อยเมตรพร้อมกล่องถุงยางอนามัย

          “สามกล่องพอไหมคะ” เธอถามพร้อมวางมันลงบนโต๊ะ

          “พอ” ฉัตรฐารู้ว่าถูกประชด แต่เขาขี้เกียจต่อปากต่อคำกับแพรไหม ไม่อยากปวดหัวเพิ่ม

          “งั้นแพรไปแล้วนะคะ” เธอยกมือขึ้นทำท่าขยับนิ้วร่ำลา ถึงอย่างนั้นก็ไม่ลืมอวยพรหนึ่งประโยค “ขอให้ได้เสียบค่ะ”

          แพรไหมเดินห่างมาโดยไม่คิดเหลียวหลังมอง ไม่ใช่เธอไม่แคร์ แต่เธอรู้ว่าคนอย่างฉัตรฐานั้นไม่มูมมามกินไม่เลือก เขาชอบผูกปิ่นโตเป็นคนๆ ไป

          นี่คงเป็นข้อดีหนึ่งข้อที่ทำให้เธออยู่กับฉัตรฐาได้โดยไม่ต้องอึดอัดใจ แล้วโบกรถแท็กซี่มิเตอร์ตรงกลับห้องพัก เธออยากหลับยาวๆ สักตื่น ชาร์จพลังเพื่อวันต่อไป