บทที่ 1 (02)

           “จริงเหรอพี่” แม่สาวใจเด็ดคนนั้นหน้าเหวอนิดๆ แล้วปล่อยมือจากการเกาะแขนกำยำนั้น

          “ถ้าอยากได้คนขี้งกแบบนี้ก็ตามใจ” แพรไหมไม่คิดห้าม แล้วแต่พวกเธอจะตัดสินใจ          

          “ไม่เอาค่ะ ไปกันเถอะ”

          ไม่กี่วินาทีถัดมาภายในห้องก็หลงเหลือแค่เธอกับเขา แล้วเสียงตวาดลั่นก็ดังขึ้น

          “แพรไหม” ฉัตรฐาปวดหัวกับคนที่เอาคืนเขาอย่างเจ็บแสบ เจ้าตัวโกหกหน้าตาย เดือนละสามหมื่นที่ไหนกัน เดือนหนึ่งๆ เขาหมดกับแพรไหมเป็นแสน ทั้งซื้อกระเป๋า ซื้อเสื้อสวยๆ ให้อีกไม่รู้เท่าไร

          “อย่าให้แพรต้องอาละวาดนะคะ ถ้างานวันนี้ล่ม แพรจะชวดค่าตัวไปด้วย” แพรไหมเก็บสีหน้าและอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ ที่เธอวีนไม่ใช่เพราะหึงหวง แต่กลัวงานล่มแล้วอดได้เงินต่างหาก

          “มันไม่ล่มหรอก” ฉัตรฐากลอกตาเป็นเลขแปด ปกติแล้วแพรไหมไม่ค่อยจะแสดงอาการหึงหวงเกินสิทธิ์สักเท่าไร นานทีปีละครั้งได้กระมัง แต่หากเป็นเรื่องเงินทองได้มีบ้านแตกแน่

          “ถ้าแพรไม่ได้ค่าตัว คุณไฉต้องจ่ายคืนห้าเท่า”    

          หญิงสาวมองคนเป็นพ่องานอย่างคาดโทษ ก่อนจะหมุนตัวเดินหายออกไปโดยไม่พูดอะไรอีก แล้วแต่ฉัตรฐาจะตัดสินใจ เพราะคนที่จะเสียหายมากที่สุดคือเขา ไม่ใช่เธอ

          ฉัตรฐากระแทกลมหายใจแรงๆ แล้วขยับตัวลุกขึ้น เขาแค่เข้ามานั่งรอคุยกับลูกค้าที่เป็นเพื่อนของเจ้าของที่นี่ กลับมีเรื่องให้ปวดหัวเสียได้

          “ไปงาน” เมื่อก้าวเท้าขึ้นมาบนรถแล้วก็เอ่ยบอกกับนนทกรที่ไม่ยอมโทร.ไปบอกเขาเรื่องแพรไหม ไม่มีทางที่ลูกน้องเขาจะไม่เห็นเธอ ในเมื่อจอดรถข้างๆ กันแบบนี้

          “ครับ”    

          นนทกรขานรับ พลางเหลือบมองรถคันเก่าๆ ของแพรไหมที่ต้องพยายามสตาร์ตอยู่หลายครั้งกว่าจะติด

          เมื่อไปถึงงานฉัตรฐาก็เห็นว่าหุ้นส่วนคนสำคัญมาถึงแล้ว ไม่พ้นมัฆวาน เพื่อนสนิท ทั้งสองหยุดยืนพูดคุยกันอยู่สักพักใหญ่กว่าแพรไหมจะเดินเข้ามารายงานถึงความเรียบร้อย จากนั้นก็แยกตัวไปทำหน้าที่ของตนต่อ จวบจนจบงานเจ้าตัวก็ไม่เข้ามาวุ่นวาย หายจ้อยกลับห้องไปอย่างเร็วไว

          ด้านฉัตรฐานั้นยังกลับไปนอนไม่ได้ เพราะนนทกรมารายงานเรื่องสำคัญ

          “คุณไฉครับ คุณท่านให้ไปพบครับ”

          “กูจะโดนด่าอะไรอีก เด็กนั่นฟ้องไวเกิน” ฉัตรฐามั่นใจว่าไม่พ้นแพรไหมโทร.ไปรายงานเรื่องวันนี้กับบิดาเขา

          “ก็คุณท่านสั่งคุณแพรไว้”

          นนทกรไม่แปลกใจเลยสักนิดและยินดีกับสิ่งที่แพรไหมทำด้วยซ้ำ เพราะตั้งแต่มีฝ่ายหญิงเข้ามาคอยดูแลในชีวิตเจ้านายเขาก็ลดความผีเข้าผีออกลงไปมาก

          คนต้องโดนบ่นหูชาทำไหล่ตก แต่ก็รู้ว่าไม่ควรขัดคำสั่งของบิดา จึงยอมเดินไปขึ้นรถเพื่อตรงกลับบ้าน และเมื่อเดินเข้ามาในห้องรับแขกก็พบบิดาที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“นั่งสิ” ฉันทวัศบอกเสียงทรงอำนาจ “ปีนี้แกอายุเท่าไรแล้ว”

          คนเป็นลูกเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย บิดาเขาคงไม่คิดมานั่งทบทวนอายุของลูกแน่

          “ปีนี้แกต้องแต่งงาน” ชายสูงวัยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถึงเวลาที่ฉัตรฐาจะต้องเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว “เลือกมาสักคน ฉันอยากอุ้มหลาน”

          “ไม่มีเวลาครับ”

          เขาเตรียมใจมาว่าจะถูกบ่น แต่เรื่องที่ได้ยินกลับน่าปวดหัวมากกว่า รู้ดีว่าบิดาตนไม่ได้อยากมีหลานจริงๆ เพียงแค่อยากต่อยอดทางธุรกิจมากกว่า

          “งั้นฉันจะหาคนมาช่วยเลือกให้ แกเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าวได้เลย ไม่เกินสี่ห้าเดือนนี้ และถ้าฉันกลับมาจากอังกฤษแล้วแกต้องได้ว่าที่เจ้าสาว” เขามีแพลนเดินทางไปอังกฤษเพื่อเริ่มธุรกิจใหม่ประมาณสองถึงสามเดือน จึงอยากได้ลูกสะใภ้มาช่วยเสริมบารมี

          “ก็ตามนั้นครับ”

          ฉัตรฐาเอียงศีรษะรับคำสั่งของคนเผด็จการที่ชอบบงการไปเสียทุกเรื่อง อะไรที่ขัดใจจะลงเอยด้วยความย่อยยับเสมอ

          ฉันทวัศเบาใจที่ลูกชายไม่หัวดื้อต่อต้าน ส่วนแม่สื่อแม่ชักเขามองหาไว้แล้ว ก่อนจะสะบัดมือไล่เมื่อหมดธุระ 

          ฉัตรฐาไม่พูดอะไรต่อ เขารีบลุกขึ้นและเดินกลับไปขึ้นรถมุ่งตรงสู่เพนต์เฮาส์ทันที วันนี้เขาเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว