บทที่ 6 (04)

ถ้าแพรไหมอนุญาตตนนั้นก็จะตามไปดูแลเป็นอย่างดี ให้สมกับที่เธอช่วยให้รอดชีวิตมาได้ ที่จริงเขาก็ตามหาหญิงสาวมาหลายวันแล้ว แต่เหมือนว่าแพรไหมจะไปทำงานให้กับฉัตรฐาทางใต้ จึงได้แต่เฝ้ารอเธอกลับมา และในจังหวะที่เขาทำท่าจะลุกขึ้นนั้นก็นิ่วหน้า เพราะยังเจ็บแผลอยู่ไม่น้อย

          “พอเลยค่ะ” แพรไหมอยากจะยกมือขึ้นมากุมศีรษะ สองเท้ารีบเดินไปด้านหลังเพื่อเข้าห้องน้ำ แล้วจะได้ชิ่งหนีกลับห้องพัก

          “เดี๋ยวพี่มานะครับ” ฉัตรฐาขยับตัวลุกขึ้น สายตาวาวโรจน์ไม่น้อย เพราะมีคนริขัดคำสั่ง

          “ค่ะ”    

          กัลย์สุดาตอบรับ แล้วหันไปพูดกับจิรัฐที่ชวนคุย ส่วนมัฆวานนิ่งมองไปยังทิศทางที่เพื่อนเดินไป จังหวะหนึ่งก็บิดยิ้มมุมปาก

          ฉัตรฐาสืบเท้าตามหลังแพรไหมไป ก่อนคว้าข้อมือนุ่มพร้อมดึงให้หันมาเผชิญหน้ากัน

          “ฉันเคยบอกเธอแล้วไงว่าอย่ายุ่งกับมัน…คิดจะทรยศฉันหรือไง”

          “เจ็บนะคะ ปล่อยค่ะ” แพรไหมดึงข้อมือกลับ แต่ฉัตรฐายังกำไว้แน่น

          “จับไม่ได้? จับแค่นี้ไม่ถึงตายหรอกมั้ง” ฉัตรฐามองท่าทางสะบัดสะบิ้งนั้นแล้วอยากจะหัวเราะ                    

          “ปล่อยค่ะ แพรไม่อยากทะเลาะด้วย” แพรไหมพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ และเธอก็พยายามหลีกเลี่ยงการเจอหน้า แต่ก็ดันมาเจอกันอีก      

          “อย่ามาทำเป็นรังเกียจใส่ฉัน นึกถึงตอนที่ให้ฉันช่วยไว้ให้มากๆ ด้วย” เขาเค้นเสียงบอกทีละคำ หวังว่าจะทะลุหูเข้าไปถึงสมองของแพรไหม แล้วไม่ชอบใจกับท่าทางของหญิงสาว เมื่อก่อนนั้นทั้งซบและซุกอก ยามนี้แค่จับมือทำมาเป็นรังเกียจกัน

          “แพรก็ตอบแทนและกราบแนบอกขอบคุณตั้งหลายครั้งแล้วนี่คะ ไม่พอเหรอ”       

          ฉัตรฐาจะมาทวงบุญคุณได้อย่างไร เขาไม่ได้ช่วยเธอฟรีๆ เสียหน่อย เธอก็ตอบแทนเขาในสิ่งที่เขาต้องการ และในตอนนั้นชายหนุ่มเองก็อยากได้เธออยู่เหมือนกันไม่ใช่หรือไง

          “จะพออะไร เงินเดือนเธอก็ได้จากฉัน” ฉัตรฐาเค้นเสียงถาม

          “เงินเดือนนั่นคุณยัดเยียดให้แพรเอง อย่าทำเป็นลืมค่ะ แต่หลังจากนี้ไม่ต้องมาช่วยอะไรแพรอีกแล้วค่ะ”           

          ที่จริงเรื่องเงินเดือนแรกเริ่มเธอปฏิเสธไป เพราะถือว่าทำงานชดใช้หนี้ แต่ฉัตรฐายัดเยียดและเสนอให้ เพราะการทำงานของเขาง่ายขึ้นเมื่อมีเธอ แถมเธอก็ยังทำได้สารพัด ไม่เคยเกี่ยงงอน

          “คิดว่าตัวเองเอาตัวรอดได้?” เขาอยากจะหัวเราะใส่คนเก่งเสียจริง หากไม่มีเขาแพรไหมคงไม่อยู่รอดมาถึงทุกวันนี้

          “แน่นอนค่ะ แล้วจะปล่อยได้ยังคะ” แพรไหมดึงข้อมือกลับ แต่ฉัตรฐาก็ยังไม่ยอมจึงต้องใช้ไม้แข็งออกแรงผลักอกกำยำ จากนั้นใช้ส้นรองเท้าเหยียบเท้าฉัตรฐาไปอีกหนึ่งหน

          “โอ๊ย”

          ชายหนุ่มที่ไม่ทันระวังตัวและไม่คิดว่าแพรไหมจะกล้าทำร้องลั่น ไม่ทันตามไปจัดการคนที่วิ่งหนีไปก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง

          “พี่ไฉ”

          “เกล”

          “มาทำอะไรตรงนี้คะ แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้น” กัลย์สุดาตั้งคำถามและเห็นดีว่าลูกน้องของเขาเพิ่งเดินห่างออกไป

          “ไม่มีอะไรหรอกครับ” ฉัตรฐาขบกรามแน่นระงับอารมณ์ แล้วเก็บสีหน้าและอาการให้เป็นปกติ

          “เกลอยากกลับแล้วค่ะ” เธอรู้สึกอยากกลับไปทิ้งตัวลงนอนที่เพนต์เฮาส์แล้ว

          “ได้สิ แต่พี่ขอไปบอกไอ้มัฆกับไอ้จีก่อนนะ”

          ว่าแล้วฉัตรฐาก็พากัลย์สุดากลับไปยังโต๊ะเพื่อร่ำลาเพื่อนๆ แล้วจึงไปขึ้นรถที่มีนนทกรสแตนด์บายรออยู่ เพียงแค่รถเลื่อนออกเม็ดฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมา ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดครึ้มไร้ซึ่งแสงจากดวงจันทร์

          ฉัตรฐาพิงแผ่นหลังกับเบาะ ภายในอกยังกรุ่นโกรธที่แพรไหมพยศใส่ รถคันหรูเคลื่อนที่ด้วยความเร็วมาได้ราวสิบนาทีกลับค่อยๆ ชะลอช้าลง พร้อมเสียงของสารถีที่ดังขึ้น

          “นั่นรถคุณแพรนี่ครับ”

          นนทกรเห็นมาแต่ไกลว่ารถคันเล็กสีขาวที่จอดอยู่ริมถนนนั้นเป็นรถของแพรไหม ก่อนจะหักพวงมาลัยไปจอดเทียบข้างฟุตพาทแล้วรีบลงไปช่วยเร็วไว

          “เดี๋ยวเกลเอาร่มไปให้เธอนะคะ” กัลย์สุดาเห็นลูกน้องของฉัตรฐายืนตัวสั่นอยู่หน้าฝากระโปรงรถ จึงขยับตัวลงไปพร้อมร่ม

          ฉัตรฐาวางหน้านิ่ง แต่ก็ก้าวเท้าตามลงไป

          แพรไหมส่งยิ้มให้กับนนทกรที่อาสาช่วยดูรถที่ชอบเกเรให้ แต่มองเมินคนสุดท้ายที่เดินตามลงมา

          “กลับขึ้นรถเถอะเกล” ฉัตรฐาหยุดยืนอยู่ข้างเจ้าของร่างเล็ก ไม่อยากให้กัลย์สุดาต้องโดนฝน

          “แต่ว่า...” กัลย์สุดามีท่าทางอยากอยู่ช่วย แต่ก็ต้องอึกอัก เพราะสัมผัสได้ว่ามีพายุอารมณ์กรุ่นๆ ลอยอยู่ระหว่างคู่เจ้านายลูกน้อง อาจจะเป็นเรื่องที่แพรไหมไปยุ่งกับศัตรู ถึงอย่างนั้นเธอก็นึกห่วงใยจึงยื่นร่มให้ ทว่ามือหนากลับดึงมันคืนแล้วกางให้เธอแทน

          “พี่ไฉ” กัลย์สุดาร้องเสียงหลง

          “พี่ไม่อยากให้เกลไม่สบาย” แววตาของฉัตรฐามีแต่ความห่วงใยกัลย์สุดา ก่อนเบนไปมองแพรไหมแค่เล็กน้อย “ลูกน้องของพี่คนนี้เธอแข็งแรงมากครับ โดนฝนแค่นี้ไม่เป็นอะไรหรอกครับ”