บทที่ 6 (03)

“พี่จี...พี่มัฆ”

          กัลย์สุดาเอ่ยทักพลางเดินไปนั่งลงบนโซฟาข้างๆ มัฆวานและจิรัฐภายในห้องวีไอพีของผับชื่อดังแห่งหนึ่ง

          “โตขึ้นเยอะเลยนะเรา แล้วกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่” จิรัฐมีอาการดีใจอย่างเห็นได้ชัด แล้วมองเด็กสาวที่เก่งด้านการวาดรูป แต่เวลานี้หันเหมาชอบการทำอาหารแทน

          “เกือบๆ สองสัปดาห์แล้วค่ะพี่จี” กัลย์สุดาว่าแล้วส่งยิ้มหวาน “พี่จีกับพี่มัฆสบายดีนะคะ”

          “พี่สบายดีครับ” มัฆวานยิ้มนิดๆ ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรมากนัก เพราะแต่เดิมก็ไม่ได้สนิทกับกัลย์สุดา ต่างจากจิรัฐที่สนิทกับทั้งพี่และน้อง  

          ฉัตรฐาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ แล้วจัดการสั่งเครื่องดื่มให้กับหญิงสาว

          “งานนี้คุณทีเจอยากได้ของหลายอย่างเลย” มัฆวานยื่นเอกสารให้เพื่อนได้ดูสิ่งของที่ทีเจต้องการ มีทั้งแจกัน ทั้งรูปวาด   

          “ชิ้นนี้กูมี” ฉัตรฐาเอ่ยบอก

          “แล้วชิ้นนี้ล่ะ...”

          “คงต้องให้คนตามหา” เขาจะให้ลูกน้องตามหาเป็นการเร่งด่วน ส่วนของที่เหลือเขาเคยเห็นผ่านตามาบ้างแล้ว ไม่น่าใช่เรื่องยาก

          “ฝากทีว่ะ ช่วงนี้กูโคตรยุ่งเลย”

          ฉัตรฐาพยักหน้ารับแล้วหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม แต่เหล้ายังไม่ทันได้เข้าปาก กัลย์สุดาก็ทำให้เขาต้องเปลี่ยนจุดสนใจ

          “พี่ไฉคะ”

          “ครับ”

          “นั่นใช่ลูกน้องของพี่หรือเปล่าคะ”

          กัลย์สุดาชี้นิ้วผ่านกระจกไปด้านบนเวทีที่เห็นว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งก้าวเท้าขึ้นไป จำได้แม่นว่าเป็นผู้หญิงที่เข้าห้องมาโดยไม่ขออนุญาต

          ด้านมัฆวานเลิกคิ้วมองเพื่อน เพราะแพรไหมได้ถูกลดสถานะเหลือแค่ลูกน้องแล้ว

          “ครับ” ฉัตรฐาไม่สะท้านใดๆ แล้วเอียงคอบิดปากใส่มัฆวาน

          “เธอเก่งจังค่ะ” กัลย์สุดามองแพรไหมที่กำลังเป็นดีเจอยู่บนเวทีด้วยสายตาเป็นประกาย นึกอยากเก่งเหมือนอีกฝ่ายบ้าง ตอนเด็กๆ เธอเคยมีความฝันหลายอย่างแต่ไม่มีโอกาสให้ได้ลองทำ

          ฉัตรฐาไม่ได้สนใจมากนัก เจ้าตัวหันกลับมาพูดเรื่องงานกับมัฆวานต่อ แต่ในหนึ่งชั่วโมงต่อมากัลย์สุดาก็ทำให้เขาต้องหันไปมองอีกรอบ  

          “นั่นคนของพี่หรือเปล่าคะ หรือว่าแฟนเธอ ยิ้มหวานเชียว” เมื่อแพรไหมเดินลงจากเวทีก็มีผู้ชายคนหนึ่งไปยืนรอรับด้วยท่าทีสนิทสนม เห็นฝ่ายนั้นส่งยิ้มหวานหยด และยังมองมาทางห้องที่เธอนั่งอยู่ด้วย จึงคาดว่าอาจจะเป็นคนของฉัตรฐา

          “ไอ้ธาดา” ฉัตรฐามองตาเขม็ง และเห็นชัดว่าแพรไหมนั่งลงที่โต๊ะของธาดา “มันไม่ใช่คนของพี่ครับ มันเป็นศัตรู”

          “แล้วทำไมลูกน้องของพี่ถึงไปนั่งคุยกับเขาล่ะคะ” กัลย์สุดาทำท่าไม่เข้าใจ แต่ก็รู้ว่างานของฉัตรฐาไม่ได้ขาวสะอาดนัก เรื่องที่มีศัตรูไม่ใช่เรื่องแปลก

          ฝ่ายแพรไหมมองคนที่ส่งยิ้มหวานมาให้ คิดว่าคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

          “มาทำไมคะเนี่ย” แพรไหมถามด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ ก่อนถูกฝ่ามือใหญ่ดึงพาไปนั่งลงยังโต๊ะที่อยู่เยื้องเวที

          “มาให้กำลังใจครับ” ธาดาตอบเสียงหวานไม่แพ้รอยยิ้ม

          “คุณธาดา แค่แพรช่วยคุณครั้งเดียว ไม่ต้องทำให้เรื่องมันวุ่นวายได้ไหมคะ” เธอบอกเสียงขุ่น หากย้อนเวลากลับไปได้จะไม่ช่วย เพราะท่าทางธาดาไม่ใช่คนที่เข้าใจอะไรง่ายๆ

          “ผมเจอไอ้ไฉ” ธาดาไม่ตอบรับ แต่กลับบอกถึงสิ่งที่แพรไหมควรรู้ “และมันพาสาวมาด้วย”

          แพรไหมขบเม้มปาก แต่ก็ไม่ได้แสดงถึงความอยากรู้ใดๆ

          “มันมีคนใหม่แล้ว?” ธาดาถามด้วยความใคร่รู้ ก่อนหน้านี้เขาเดินตามหลังมันเข้ามา จึงเห็นว่ามันดูทะนุถนอมผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างดี

          “ช่างเขาค่ะ”     

          เธอไม่อยากไปใส่ใจ ตอนนี้ขอโฟกัสกับการหาเงินมาจ่ายค่าฉีกสัญญา แม้จะรับงานถ่ายนิตยสาร แต่ก็ต้องหาเพิ่มอีก ตอนนี้จึงรับทำสารพัด ทั้งการขายสินค้า รีวิวครีม โชคดีที่มีลูกค้าเก่าๆ ให้ความเมตตา

          “ไม่หึง?” ธาดานึกแปลกใจ ปกติก็น่าจะต้องแสดงความหึงหวงกันบ้าง อย่างน้อยก็หวงตำแหน่งที่กำลังจะกระเด็นหลุดมือ

          “ไม่มีสิทธิ์ค่ะ เป็นแค่ลูกน้อง” แพรไหมตอบอย่างชัดเจนแล้วขยับตัวลุกขึ้น เพราะไม่อยากหาเหาใส่หัวของตัวเอง

          “จะไปไหนครับ”

          “จะไปเข้าห้องน้ำ จะไปด้วยไหมคะ”

          “ได้เหรอ”