บทที่ 7

แพรไหมได้ยินอย่างนั้นจึงพูดข้ามหัวเขาไปบอกกับนนทกร

          “ไปเถอะค่ะคุณนน เดี๋ยวแพรเรียกแท็กซี่กลับเองได้ แพรไม่อยากติดหนี้บุญคุณใครอีก”          

          ฉัตรฐาแสบร้อนในอกหนักกว่าเดิมที่แพรไหมจงใจว่ากระทบกระเทียบ แล้วพยายามระงับความคุกรุ่นนั้น เขาจะคอยดูว่าแพรไหมจะอวดดีได้นานแค่ไหน ก่อนโอบเอวพากัลย์สุดากลับขึ้นรถ

          นนทกรนึกเห็นใจแพรไหม แต่ก็จำใจต้องกลับไปประจำตำแหน่งของตัวเอง แม้เคลื่อนรถห่างออกมาแล้วสายตาก็ยังมองกระจกมองหลัง 

          “คุณแพรขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้วครับ” นนทกรเอ่ยบอกให้คนในรถได้คลายใจ

          “กูไม่ได้อยากรู้” แพรไหมจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ช่าง เขาไม่สน

          “ผมบอกคุณเกลครับ”   

          นนทกรเห็นกัลย์สุดามีความห่วงใยและอาทรจึงตั้งใจบอกกับอีกฝ่าย ส่งผลให้ฉัตรฐาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม มองคาดโทษลูกน้องคนสนิท เพราะรู้ว่ามันจงใจตีรวน

          นนทกรค้อมศีรษะลงเป็นการขอโทษ แล้วตั้งใจขับรถไปเงียบๆ ท่ามกลางเสียงชวนคุยของกัลย์สุดา

บทที่ 7

          เวลาประมาณบ่ายโมงตรงแพรไหมก็กระวีกระวาดลุกจากเตียง เธอตื่นขึ้นมาแล้วในตอนเช้าแต่รู้สึกปวดหัวจึงกินยาแล้วหลับไปอีกรอบ ดวงหน้ามีความตระหนก เพราะดันลืมตั้งนาฬิกาปลุกเสียได้ แต่โชคดีที่ยังมีเวลาเหลืออีกเกือบสองชั่วโมง

          แพรไหมวิ่งไปอาบน้ำอย่างลวกๆ แล้วออกมาด้วยชุดเสื้อหนังสีดำ กางเกงยีนส์สีเข้ม วันนี้เธอรับงานเกี่ยวกับรถมอเตอร์ไซค์ไว้ แล้วจัดการแต่งหน้าอย่างเร็วไว กลัวจะไปไม่ทันเวลา

          สามสิบนาทีต่อมาแพรไหมเดินจ้ำอ้าวไปเรียกรถแท็กซี่มิเตอร์ ส่วนรถของเธอเมื่อเช้าได้โทร.ให้อู่ซ่อมรถเจ้าประจำลากไปแล้ว

          รถแท็กซี่สีเขียวเหลืองเคลื่อนออกมาไม่ถึงสิบนาที แพรไหมก็ทำหน้าเหยเกเมื่อเห็นสายโทร.เข้าจากแม่งานอย่างเจ้ซี

          “นังแพร”

          “แพรกำลังไปเจ้” แพรไหมรีบบอก รู้สึกผิดที่เธอไม่ได้ไปเตรียมตัวก่อนเริ่มงาน

          “ฉันจะโทร.มาบอกว่าแกโดนปลด” เจ้ซี พริตตี้สาวสวยบอกด้วยสีหน้าที่งงเป็นไก่ตาแตก เธอเองก็เพิ่งได้รับสายเมื่อครู่นี้เอง

          “อะไรนะเจ้” แพรไหมตกใจถามลั่นรถ

          “มีคนมาเสียบแทนแก แกไปทำอะไรให้ใครไม่ถูกใจหรือเปล่า” เจ้ซีคิดว่างานนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลัง เมื่อจู่ๆ รุ่นน้องที่ทำงานดีของเธอถูกปลดฟ้าผ่า

          “แพรไม่รู้ค่ะ” แพรไหมนิ่งงันไปอยู่ร่วมนาที สมองยังประมวลผลไม่ทัน ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกปลด แถมยังกะทันหัน ทั้งที่อีกไม่ถึงชั่วโมงก็จะเริ่มงานแล้ว

          แพรไหมพิงแผ่นหลังกับเบาะแล้วคิดทบทวนอย่างหนัก ไม่นานก็ได้คำตอบ

          “ไอ้คนใจร้าย”

          คนที่ทำกับเธอแบบนี้ได้มีแต่ฉัตรฐาเท่านั้น แพรไหมเดือดปุดจนอยากไปโวยวายใส่เขาให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทำไปก็ไร้ประโยชน์ จึงพยายามระงับอารมณ์แล้วบอกให้โชเฟอร์แท็กซี่วนพาเธอกลับไปส่งที่เดิม คิดว่าได้มีเวลานอนพักสักวันก็แล้วกัน         

          ด้านคนสั่งการกระตุกยิ้มหลังได้รับรายงาน คนอวดดีอย่างแพรไหมจะต้องได้รู้สึกตัวเสียบ้าง ก่อนเขาจะเบนสายตาไปมองคนสนิทที่เดินเข้ามาในห้อง

          “ไม่ดีเลยนะครับคุณไฉ”

          “หมายถึง?”

          “ก็ที่ทำแบบนั้นกับคุณแพร” นนทกรอยากจะเตือนสติคนที่กำลังทำตัวเป็นคนแพ้ไม่เป็น ทำแบบนี้เขาว่าจะกินแหนงแคลงใจกันมากกว่าเดิม

          “ทำไมต้องแคร์” ฉัตรฐานึกตลกกับคำเตือนของลูกน้องคนสนิท พลันบิดปากฟังประโยคที่ตลกยิ่งกว่าเดิม

          “ควรครับ เพราะถ้าขาดคุณแพรไป ชีวิตคุณไฉฉิบหายแน่” เขาเตือนเป็นรอบที่สอง แม้จะรู้ว่าไม่สามารถไปกำหนดคนในใจของเจ้านายได้

          “ไม่มีวันนั้น” ฉัตรฐาบอกอย่างมั่นใจ แล้วโยนเอกสารเกี่ยวกับงานของแพรไหมไปเบื้องหน้านนทกร “งานนี้ด้วย”

          นนทกรยืนนิ่ง และรู้สึกหนักใจไม่น้อย

          “ทำตามที่สั่ง” ฉัตรฐาเค้นเสียงบอก ดวงตาดุดัน เป็นการเตือนว่าคนที่นนทกรควรรับคำสั่งและภักดีด้วยคือเขา ไม่ใช่แพรไหม

          “ครับ” นนทกรจำใจรับคำสั่ง แต่หากวันใดเจ้านายนึกเสียใจกับสิ่งที่ทำ เขาจะไม่ปลอบแน่ คิดแล้วก็ถอยออกไปทำตามความต้องการของคนเป็นเจ้านาย

          ไม่ถึงห้าชั่วโมงด้วยซ้ำ แพรไหมก็ได้รับสายติดต่อมาขอยกเลิกงาน ตามด้วยสายที่สาม

          “ค่ะ แพรเข้าใจค่ะ”