บทที่ 7 (04)

ฉัตรฐาขบกรามใส่คนที่กำลังผยองใส่เขา แววตาวาวขึ้นเล็กน้อย เพราะเขารู้ว่าควรทำอย่างไรให้ตัวเองเป็นผู้ชนะ มือหนายกขึ้นไปไล้แก้มนวล    

          “หรือแอบคิดฝันเฟื่องในใจ ไม่เจียมตัวอีกแล้วนะ”

          แพรไหมออกแรงทุบอกกว้างอีกรอบด้วยความไม่ชอบใจ แต่กลับเป็นเธอที่เจ็บ ฉัตรฐานั้นไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด ไม่นานก็รู้สึกเหนื่อยและหมดแรงยอมทิ้งตัวลงนอน

          “อยากเอาก็เอา” ในเมื่อเขาอยากนักก็ให้เขาทำมันให้จบๆ แต่ดวงตานั้นยังแข็งกล้า แถมยังแช่งชักหักกระดูก

          “ขอให้ติดหวัดจนป่วยตาย”

          ฉัตรฐาเหยียดปากใส่คนยอมแพ้เป็นครั้งแรก ปกติแล้วมีแต่เขาที่จะปวดหัวจนต้องเป็นฝ่ายยอม

          แพรไหมปิดเปลือกตาลง ตั้งใจว่าหากมีแรงเมื่อไหร่จะตามเอาคืนอย่างสาสมแน่ ขณะนั้นสติของเธอก็ค่อยๆ เลือนรางและไม่รับรู้อะไรอีกเลย        

          มือเรียวเล็กยกขึ้นมาจับศีรษะจากอาการปวด ขณะดวงตาทั้งสองยังปิดอยู่ กระทั่งฝืนลืมตาขึ้นก็เห็นเพดานที่ไม่คุ้นตา ทำให้รีบหันไปมองรอบๆ เพราะไม่แน่ใจว่าอยู่ที่ใด ความทรงจำสุดท้ายคืออยู่บนเตียงกับฉัตรฐา ไม่ถึงเสี้ยววินาทีก็เห็นคนใจยักษ์นั่งอยู่บนโซฟาสีขาว ในมือถือไอแพดอยู่ แล้วเงยหน้ามาสบตากัน

          “โรงพยาบาล”  

          ฉัตรฐาเฉลยความสงสัยของแพรไหม วางไอแพดลงข้างๆ แล้วพิงแผ่นหลังกับพนักพิง ก่อนจะกลั้วเสียงบอก

           “โชคดีที่คนจะตายไม่ใช่ฉัน”

          “แล้วพามาทำไม” คนป่วยถามเสียงสะบัดพร้อมค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้น แล้วตวัดตาค้อนใส่ท่าทางเยาะหยัน

          “เวทนา” ฉัตรฐาตอบพลางไหวไหล่ใส่คนป่วยที่แค่ตื่นขึ้นมาก็แว้ดใส่กัน คำขอบคุณสักครึ่งคำก็ไม่มี แล้วเห็นสายตาหวาดระแวงจึงทวงถามเตือนความจำไป “อย่าทำเหมือนฉันเป็นคนใจร้ายนัก เมื่อก่อนเธอไม่สบาย ฉันก็เคยพามาหาหมอ”

          แพรไหมไม่ได้อ้าปากเถียง เมื่อเป็นความจริง ในครั้งที่เธอเคยไม่สบายก็มีฉัตรฐาประคองพามาหาหมอ             

          ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเรียกให้ฉัตรฐาลุกออกจากโซฟาไป ก่อนจะกลับมาพร้อมกับถุงผลไม้ในมือ เขาวางมันลงบนโต๊ะติดหัวเตียง

          “ไอ้นนเป็นคนซื้อ” ฉัตรฐารีบบอก ด้วยกลัวมีคนเข้าใจผิด

          “แล้วจะยังมานั่งอยู่ทำไมคะ”

          แพรไหมมองฉัตรฐาที่ทิ้งก้นลงบนโซฟา เธอว่าอยู่ใกล้กันไปก็พานให้อึดอัดใจเปล่าๆ

          “ยังไม่ถึงเวลา” ฉัตรฐาบอกเสียงเรียบ แล้วหยิบไอแพดขึ้นมาทำงานต่อ ด้านแพรไหมที่พิงตัวกับหัวเตียงนั้นเริ่มรู้สึกหิว จึงขยับตัวหมายจะลงจากเตียง

           “เธอจะทำอะไร”

          “หิวค่ะ จะไปปอกแอปเปิลกิน” หญิงสาวว่า

          “กดเรียกพยาบาล” ฉัตรฐาบอกไปเสียงเข้ม แพรไหมกำลังทำตัววุ่นวาย

          “แค่นี้แพรปอกเองได้” หญิงสาวส่ายหน้า มันไม่ใช่เรื่องหนักหนาที่เธอจะทำเองไม่ได้          

          “อย่าอวดดี ดูสภาพมือตัวเองด้วย” ฉัตรฐามองดุใส่คนที่ปากเก่ง แถมยังอวดดีไปเสียทุกเรื่อง

          แพรไหมก้มมองมือตัวเองเล็กน้อย แต่ก็คิดว่าน่าจะยังพอออกแรงปอกได้อยู่

          “เดี๋ยวปอกให้” ส่วนคนที่อยากจะนั่งทำงานเงียบๆ นึกหงุดหงิดขึ้นมา ก่อนจะขยับตัวลุกไปหยิบแอปเปิลและมีดปอกผลไม้ในถุงแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ

          เป็นเวลาร่วมสิบนาทีกว่าฉัตรฐาจะเดินออกมาและยื่นแอปเปิลที่ถูกปอกใส่จานให้คนป่วย

          “ทำไมมันเป็นสภาพนี้คะ” แพรไหมมองสภาพแอปเปิลที่เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย บางชิ้นก็ยังมีเปลือกติดอยู่

          “ถ้าไม่กินก็เขวี้ยงทิ้งไป” ฉัตรฐาชักสีหน้าใส่คนได้คืบจะเอาศอก เขายอมปอกให้ก็ดีแค่ไหนแล้ว

          แพรไหมรับจานแอปเปิลมาไว้ในมือ เวลาเดียวกันนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือของฉัตรฐาดังขึ้น

          “อีกสองชั่วโมงคุณไฉมีประชุมนะคะ” สายที่โทร.เข้ามาคือมัญชุสา ผู้เป็นเลขาฯ

          “อื้อ” ชายหนุ่มขานรับแล้วหันไปหยิบไอแพดมาไว้ในมือ ก่อนเอ่ยบอกไปอีกประโยค “รีบหาย งานรอเธออยู่”

          “งานอะไรคะ” แพรไหมถามไปเสียงเข้ม

          “อีกไม่กี่วันคุณทีเจจะมา เธอต้องไปเป็นคนดูแล” ฉัตรฐากล่าวสั่งเสียงเฉียบ แพรไหมรู้ดีว่าคุณทีเจนั้นเป็นลูกค้าคนสำคัญที่บังเอิญว่าพูดถูกคอและถูกใจกับเจ้าตัว เพราะหญิงสาวทำงานเก่ง รอบคอบและมีความรู้ด้านนี้ จากนั้นเดินหายออกไปจากห้องโดยไม่คิดบอกลา

          ส่วนหญิงสาวเป่าลมออกจากปาก โล่งใจไปที่ไม่ใช่งานบนเตียง จังหวะหนึ่งแอบยิ้มหยัน เริ่มเข้าใจสาเหตุที่แท้จริงแล้วว่าฉัตรฐากลัวไม่มีคนทำงานให้ เขาถึงได้ลงทุนมานั่งเฝ้าเธอและปอกแอปเปิลให้ แต่อีกไม่นานเธอก็จะไม่ต้องรับคำสั่งจากเขาอีกแล้ว และมันน่าจะเป็นงานใหญ่งานสุดท้ายที่ต้องทำ