บทที่ 7 (03)

“ว้าย ตายแล้วพี่แพร”

          สาวสวยอีกสองคนยกมือขึ้นแนบอก เมื่อแพรไหมที่กำลังผสมเครื่องดื่มให้ลูกค้าถูกเพื่อนอีกคนเดินมากระแทกตัวทำให้น้ำร้อนในกาน้ำราดใส่มือ

          “พี่ไม่เป็นไร น้ำไม่ร้อนมาก”      

          แพรไหมสะบัดมือด้วยความแสบร้อน แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นมือพอง โชคดีที่น้ำไม่ได้ร้อนจัด ถึงอย่างนั้นก็ทำให้มือบางแดงเถือก และสงสัยว่าเธอคงต้องรีบไปหาหมอเสียแล้ว  

           

          “ช่วงนี้ดวงตกหรือไงยัยแพร”

          แพรไหมบ่นก่อนจะเป่าลมออกจากปากสองหน เพราะการถอดเสื้อผ้าออกจากตัวนั้นแสนจะลำบากและวุ่นวาย อีกทั้งยังถูกคุณหมอสั่งห้ามไม่ให้แผลโดนน้ำ ระหว่างอาบน้ำเธอจึงต้องคอยยกมือไว้อยู่ตลอด

          “อาบน้ำก็ลำบากอีก” หญิงสาวมองมือที่ถูกพันผ้าก๊อซไว้ ก่อนจะนิ่วหน้าเพราะรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีกแล้ว และครั้งนี้ดูเหมือนจะหนักกว่าเดิม

          แพรไหมเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงหลังอาบน้ำเสร็จ ก่อนจะหยิบน้ำและยามากรอกปาก แล้วจึงทิ้งตัวนอนลง เธอกำลังจะป่วยในรอบหลายปี เป็นเพราะโดนฝนวันนั้นด้วยแน่ๆ ประกอบกับใจที่กำลังอ่อนแอ ไม่นานความง่วงงุนจากฤทธิ์ยาก็ส่งผลให้เปลือกตาคู่สวยค่อยๆ ปิดลงอย่างเชื่องช้า

          แพรไหมหลับไปด้วยอาการกระสับกระส่าย เพราะอุณหภูมิร่างกายเริ่มร้อนขึ้น หญิงสาวนอนหลับๆ ตื่นๆ กระทั่งสัมผัสได้ว่าเตียงนอนยุบลง จึงฝืนลืมตา

          ภาพเบื้องหน้าที่เห็นทำให้ต้องเค้นเสียงถามไป “มาทำไม”          

          “มาเอา” คนที่นั่งอยู่ข้างเตียงคลายเนกไทลงแล้วบอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้มีแววห่วงใยแต่อย่างใด

          “ออกไป” แพรไหมออกปากไล่ เธอไม่อยากเห็นหน้าฉัตรฐา กลัวว่าจะไข้ขึ้นหนักยิ่งกว่าเดิม

          “เธอควรทำหน้าที่ของตัวเอง”

          ฉัตรฐาไม่ขยับไปไหน แถมยังโน้มใบหน้าไปใกล้ดวงหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำ ตาจ้องตาเพื่อบอกว่าเขามาทวงหน้าที่ที่แพรไหมละเลย

          “เป็น-แค่-ลูก-น้อง” หญิงสาวเค้นเสียงบอกทีละคำ ฉัตรฐาลืมคำบอกของตัวเองไปหรืออย่างไร                    

          “เจ้านายเอาลูกน้องมีถมเถไป” ฉัตรฐาบอกอย่างไม่สะท้าน ว่าแล้วใช้หลังมือไล้หน้านวลที่กำลังร้อนจัด

          “เกลียดว่ะ” แพรไหมปัดมือหนาทิ้งแล้วกดตะคอกเสียงดัง นึกอยากลุกขึ้นไปอาละวาด

          “พูดไม่เพราะเลยครับ” ฉัตรฐายิ้มชอบใจ พลางโน้มหน้าลงไปใกล้อีกนิด จนเกือบชิดปลายจมูกสวย

          “ถอยออกไป” แพรไหมออกแรงผลักอกกว้าง นึกอยากจะยกมือขึ้นข่วนหน้าอีกฝ่ายให้เลือดซิบ แล้วฝืนตัวลุกขึ้นจากหมอนพยายามขยับตัวไปอีกฝั่ง

          “จะไปไหน” ฉัตรฐาดึงข้อมือเล็กไว้ คิดหรือว่าจะหนีเขาไปได้

          คนที่ป่วยกายแล้วยังต้องเจ็บปวดหัวใจอีกพยายามสะบัดมือหนาให้พ้น แล้วยืดแขนไปคว้ากระเป๋าสตางค์ของตัวเองมาไว้ในมือ “เอาเงินไปซื้อกินซะ” หญิงสาวหยิบเงินออกมาแล้วปาใส่หน้าคนมักมาก ก่อนจะปล่อยประโยคคำถาม “คนของคุณไม่ให้เอาหรือไงถึงกระเสือกกระสนแบบนี้”

          ฉัตรฐานิ่งมอง ไม่ยอมขยับแม้แต่น้อย

          “อย่าบอกนะว่ายังไม่เคยแตะ ขี้ขลาดว่ะ กลับไปซบอกพ่อไป” แพรไหมถึงกับหลุดขำ ไม่นึกว่าหัวใจของฉัตรฐาจะเล็กยิ่งกว่ามด แล้วออกแรงผลักไสไล่ไปให้พ้นอีกรอบ

          “แพรไหม” คนถูกค่อนแคะถึงกับเค้นเสียงเข้ม ดวงตาดุดันเบิกโต

          “พูดแทงใจดำทำเป็นรับไม่ได้” แพรไหมบิดปากนึกสะใจ สิ่งที่เธอพูดไปล้วนเป็นความจริง ฉัตรฐาเก่งแค่ปากก็เท่านั้นเอง

          “คนคั่นเวลาอย่างเธอมีสิทธิ์น้อยใจด้วยเหรอ สำหรับเกลฉันทะนุถนอมไว้ในวันที่เหมาะสมต่างหาก”