บทที่ 7 (02)

แพรไหมจะตอบอะไรไปได้ รู้ดีว่าไม่พ้นฝีมือของฉัตรฐา การเป็นคนมีอำนาจช่างดีเสียเหลือเกิน คิดจะรังแกใครก็ได้ 

          แต่เธอจะไม่ไปออดอ้อนขอความเมตตาจากเขาแน่ เชื่อว่าต้องมีคนที่พร้อมให้เธอทำงานให้ คนที่ฉัตรฐาไม่ได้มีความเกี่ยวข้อง ในโลกนี้ไม่ได้มีเขายิ่งใหญ่แค่คนเดียว แต่ไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ สายที่สี่ก็โทร.เข้ามาหา

          “ค่ะคุณแก้ว”

          เป็นสายจากแก้วสิริที่ทำให้แพรไหมตาโต

          “จะให้แพรไปแทนยัยเหมี่ยวหรือคะ ได้เลยค่ะ แพรไม่เกี่ยงงานอยู่แล้ว แต่แพรมีเรื่องต้องบอกก่อนนะคะ”     

          แพรไหมบอกรายละเอียด และหวังว่างานนี้เธอจะไม่ถูกปลดหรือยกเลิกอีก ครึ่งชั่วโมงต่อมาร่างบางก็ทิ้งแผ่นหลังลงบนเตียงเพราะรู้สึกปวดหัวหนักกว่าเดิม

          หญิงสาวยกมือขึ้นมาก่ายหน้าผาก รู้สึกทั้งเหนื่อยและอ้างว้าง ตอนนี้เธอหันไปทางไหนก็ไม่เจอใครเลย แล้วปิดตาลงเพื่อพัก ตัดจบอารมณ์ที่กำลังจะเว้าวอน

         

          สองวันถัดมาแพรไหมก็อยู่ในชุดเดรสสีชมพูอ่อนตามสีของแบรนด์น้ำชงที่วันนี้มาทำหน้าที่เป็นพนักงานแนะนำสินค้าอยู่หน้าห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่เป็นลานกิจกรรม

          เธอกังวลมาเกือบทั้งคืน เพราะกลัวจะถูกยกเลิกงานอีก แต่โชคดีที่แก้วสิริไม่ทำเช่นนั้น แถมยังบอกว่าเพื่อนหญิงพลังหญิง หลังเธอบอกเล่าเกี่ยวกับเรื่องที่มีปัญหากับฉัตรฐาให้เจ้าตัวรับฟัง แต่ก็ไม่ได้ลงรายละเอียดทั้งหมด หนำซ้ำอีกฝ่ายยังจะจ้างงานเธอต่อไปเรื่อยๆ ด้วย

          และเธอก็โล่งใจไปได้อีกหนึ่งเปลาะเมื่องานนิตยสารไม่ได้ถูกยกเลิกไปด้วย เนื่องจากมีการเซ็นสัญญาไปแล้ว หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งขอยกเลิกต้องจ่ายค่าปรับหลายเท่า พลันหันไปยิ้มให้กับลูกค้าที่สนใจเดินเข้ามาดู ขณะที่แสงแดดกำลังเล่นงานอย่างหนัก

          “แพรแนะนำตัวนี้เลยค่ะ สำหรับคนไม่ทานหวาน เพราะน้ำตาลศูนย์เปอร์เซ็นต์” มือเรียวเล็กหยิบซองเครื่องดื่มขึ้นมาแนะนำ

          “ลองดื่มก่อนได้นะคะ”   

          หญิงสาวหยิบกาน้ำร้อนขึ้นมาแล้วเตรียมเทผสมให้ลูกค้าได้ลองดื่ม ทว่าห่างออกไปนั้นกำลังมีผู้ชายคนหนึ่งเดินไวๆ ไปยังร้านกาแฟที่อยู่ด้านในห้างสรรพสินค้า

          “นั่นคุณแพรนี่ครับ” คนที่เดินตีคู่มาด้วยเป็นคนสังเกตเห็นจึงหยุดเท้า แล้วยังมีสีหน้าห่วงใย “เธอคงร้อนแย่ ยืนตากแดดแบบนั้น”

          “ถ้ามึงอยากช่วยก็เหมาสิ” ฉัตรฐาหยุดมองเล็กน้อย ไม่ได้นึกสงสารแม้แต่น้อย นี่เป็นผลของการอวดดีใส่เขา

          “คงไม่ต้องถึงผมหรอกครับ หนุ่มๆ รุมกันตรึม” นนทกรพยักพเยิดหน้าให้เจ้านายเห็นเต็มสองตา “แต่ว่าดูเหมือนคุณแพรจะไม่สบายนะครับ”

          เขาสังเกตเห็นว่าแพรไหมดูไม่กระฉับกระเฉงเหมือนอย่างเคย ดวงตาดูลอยๆ แถมยังเห็นเจ้าตัวยกมือขึ้นคลึงขมับด้วย

          “แล้ว... ” ฉัตรฐาไม่เห็นว่าจะเกี่ยวกับเขาเลยสักนิด ในขณะแพรไหมเองก็เหลือบไปเห็นฉัตรฐาที่ยืนอยู่ไกลๆ และมองมาด้วยสายตาเย็นชา

          หญิงสาวขบเม้มปากใส่คนที่กลั่นแกล้งกันแล้วพยายามไม่ไปใส่ใจ ด้านฉัตรฐาบิดปากใส่ท่าทางมองเมิน

ก่อนจะต้องหยิบสมาร์ตโฟนมารับสายของคนสำคัญ

           “ครับเกล”

          “เกลอยากไปดูที่ค่ะ” กัลย์สุดาได้ดูโฉนดและรูปภาพที่ดินที่ฉัตรฐานำมาให้ดูแล้ว เธอสนใจอยู่หลายผืนทีเดียว

          “วันสองวันนี้พี่ไม่ว่างเลยครับ” ฉัตรฐาบอกด้วยน้ำเสียงขอโทษ เพราะเขามีงานสำคัญที่ปลีกตัวไปดูแลไม่ได้

          “ให้ลูกน้องพี่พาเกลไปก็ได้ เป็นพี่อ้นก็ได้ค่ะ” กัลย์สุดาหาทางออก

          “เอาแบบนั้นก็ได้ครับ” ฉัตรฐาว่าตามความต้องการของกัลย์สุดา เมื่อวางสายแล้วก็ขยับเท้าเดินไปยังร้านกาแฟที่นัดคุยงานเอาไว้ แต่ก็ต้องหันไปเรียกลูกน้องที่ยังไม่ยอมเดินตามมา

          “นน...ไอ้นน”

          “ผมกำลังไปครับ”

          นนทกรเดินตามเจ้านายไป

          พอลับหลังคนทั้งสอง ในจังหวะนั้นก็มีบางสิ่งเกิดขึ้นกับแพรไหม มาพร้อมกับเสียงร้องวี้ดว้ายตกใจ

          “ว้าย ตายแล้วพี่แพร”