Share

บทที่ 8

last update publish date: 2026-04-08 18:52:20

บทที่ 8

          “มาทำไมแต่เช้าคะ”

          แพรไหมตกใจนิดๆ ที่ตื่นขึ้นมาเห็นฉัตรฐานั่งอยู่บนโซฟา ไม่รู้เขามาตั้งแต่ตอนไหน

          “เอาเอกสารมาให้” ฉัตรฐายื่นเอกสารปึกหนาให้แก่คนป่วย เป็นข้อมูลเกี่ยวกับของหายากที่คุณทีเจต้องการ หญิงสาวย่นคิ้วใส่ แค่จะเอาเอกสารมาให้ต้องมาเช้าขนาดนี้เลยหรือ แล้วหยิบเอกสารขึ้นมาพิจารณา

          “ภาพนี้หาได้แล้วหรือคะ” เธอนึกสงสัย คุณทีเจอยากได้ภาพนี้มาตลอด แต่ทางฉัตรฐาตามหาเท่าไรก็ไม่เจอ มันเป็นภาพเก่าเกือบร้อยปีมาแล้ว

          “อยู่ที่คุณเชษฐ ลูกค้าเก่า” ฉัตรฐาเอ่ยบอก

          หญิงสาวพอจะจำฝ่ายนั้นได้ เพราะฉัตรฐาเคยติดต่อดีลงานเกี่ยวกับอาหารแช่แข็ง สายตาไล่อ่านรายละเอียดอื่นต่อ ลูกค้ามีของที่ต้องการเกือบสิบชิ้น งานนี้ฉัตรฐาคงทำกำไรได้มหาศาล มิน่าถึงแบกหน้ามาหากันแต่เช้า

          “ว่าแต่หมอจะให้ออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไร” ฉัตรฐาอยากรู้อาการของคนป่วย

          “แพรหายทันไปดูแลคุณทีเจแน่นอนค่ะ” อีกไม่เกินสามสี่วันเธอก็จะกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม วันนี้อาการก็เริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว

          “ก็ต้องเป็นแบบนั้น”

          ฉัตรฐาเอียงคอบอกแล้วหมุนตัวเดินหายไปจากห้องอย่างเร็วไว แต่เดินห่างมาได้ไม่เท่าไรสมาร์ตโฟนก็มีการแจ้งเตือน

          “ครับเกล”

          “เกลอยากไปดูที่อีกรอบค่ะ มีอีกสองที่ที่เข้าตาเกล พรุ่งนี้พี่ไฉพาเกลไปหน่อยนะคะ” กัลย์สุดาบอกเสียงใส เมื่อวานช่วงบ่ายฉัตรฐาก็เพิ่งพาเธอไปดูที่มาอีกหนึ่งรอบ แต่มันยังไม่ถูกใจสักเท่าไร

          “ได้สิครับ” ฉัตรฐาไม่ปฏิเสธ

          “งั้นเก้าโมงเช้าเจอกันค่ะ”

          กัลย์สุดากดวางสายแล้วกลิ้งตัวไปมาบนเตียง หัวใจเต้นไวเพราะอีกไม่นานเธอจะทำสิ่งที่ต้องการสำเร็จ พลันกดยิ้มขึ้นที่มุมปาก

          ในเช้าวันถัดมากัลย์สุดาก็อยู่ในชุดเดรสเหนือเข่า ผมถักเป็นเปียหลวมๆ ดูน่ารัก เมื่อใกล้ถึงเวลานัดหมายก็ลงไปรอฉัตรฐาที่ล็อบบี ก่อนจะพบว่าชายหนุ่มมารออยู่ก่อนแล้ว      

          “พี่ไฉมารอนานหรือยังคะ”

          “เมื่อกี้เองครับ” คนเพิ่งเดินเข้ามานั่งในอาคารได้ไม่ถึงห้านาทีตอบแล้วระบายยิ้มให้

          “งั้นไปกันค่ะ” กัลย์สุดายื่นมือมาเกาะแขนด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ

          “ครับ”  

          ฉัตรฐาเดินพากัลย์สุดาไปยังรถสปอร์ตที่จอดไว้ใต้อาคารบีและเอื้อมมือไปเปิดประตูให้หญิงสาว แต่ยังไม่ทันจะสตาร์ตเครื่องยนต์ก็ต้องรับสายจากนนทกร

          “ว่าไง”

          “คุณหมอบอกว่า อีกสองวันคุณแพรจะออกจากโรงพยาบาลได้ครับ” นนทกรรายงาน

          “ช่วงไหน”

          “น่าจะเป็นช่วงบ่ายๆ ครับ”

          “ฉันน่าจะกลับมาไม่ทัน” วันนั้นช่วงเช้าเขาต้องไปพบกับผู้ขายภาพวาดที่ต่างจังหวัด เป็นดีลสำคัญ ยกเลิกไม่ได้

          “งั้นผมจะจัดการให้เองครับ”

          “อื้อ”

          จากนั้นฉัตรฐาก็กดวางสายเพื่อนำพากัลย์สุดาไปยังที่ดินที่เจ้าตัวหมายตา

          ที่แรกนั้นอยู่ใกล้ห้างสรรพสินค้าและคอนโดมิเนียม

          “พี่ไฉว่าที่ตรงนี้ดีไหมคะ” กัลย์สุดาถามความคิดเห็น

          “พี่ว่าดี อยู่ใกล้คอนโดฯ หลายที่เลย” ฉัตรฐาประมวลผล จากที่คาดคะเนที่ดินตรงนี้เป็นทำเลทอง น่าจะสร้างรายได้ให้กัลย์สุดาได้มากพอควร หากถึงวันนั้นเขาคงหายห่วงได้บ้าง แล้วนึกไปถึงคนหนึ่งที่ทำให้เผลอยิ้มเศร้า

          “อื้อ แต่เกลยังมีอีกที่ในใจค่ะ ใกล้ๆ นี้” กัลย์สุดามีท่าทีที่ยังตัดสินใจไม่ได้

          “งั้นพี่พาไปครับ”

          “ขอบคุณค่ะ”

          หลังก้าวเท้าขึ้นรถกัลย์สุดาก็บอกเส้นทางที่เธอกำลังเปิดดูในสมาร์ตโฟน ส่วนฉัตรฐาก็ตั้งใจขับรถตามคำบอก ในสิบนาทีถัดมาปากได้รูปก็ขบเข้าหากัน เพราะอีกไม่เกินหนึ่งกิโลเมตรจะขับผ่านหน้าบ้านหลังหนึ่ง

          “ข้างหน้านี้ล่ะค่ะ”

          กัลย์สุดารีบบอก เท่าที่ดูมาที่ดินผืนนี้อยู่ใกล้กับโรงงานหลายแห่ง

          “ที่นี่หรือครับ” ฉัตรฐาถามพลางเหยียบเบรกชะลอความเร็วของรถ ดวงตามองไปยังบ้านหลังหนึ่งเบื้องหน้า

          “ใช่ค่ะ เกลชอบตรงนี้” กัลย์สุดาพยักหน้าหงึกหงัก “อาจจะต้องเสียแรงทุบทิ้งเสียหน่อย แต่มันติดทั้งโรงเรียน โรงงาน”

          ที่แห่งนี้วิ่งโร่มาเป็นตัวเลือกที่หนึ่งในใจของเธอ สองเท้ารีบก้าวลงจากรถไปมองรอบๆ

          “พี่ไฉยังจำได้ไหมคะว่าพี่กานต์อยากเป็นเชฟ เพราะอยากให้คนที่มีฐานะปานกลางได้กินของอร่อยในราคาไม่แพง” ในตอนสมัยเด็กพี่ชายของเธอมีความฝันที่อยากทำให้สำเร็จ เมื่อก่อนฐานะทางบ้านไม่ได้มั่งมี ของบางอย่างที่อยากกินเหมือนเพื่อนจึงไม่ได้ลองลิ้มชิมรส

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ไม่เคยคิดรัก   บทพิเศษ 6

    บทพิเศษ 6 “งานไม่ใหญ่แน่นะวิ” คำถามนี้หลุดออกจากปากของจิรัฐทันทีที่มาถึงบ้านของแพรไหมที่เป็นสถานที่จัดงาน เขามองอย่างตกตะลึงนิดๆ พลันหันมองมัฆวานที่มาช่วยงานอยู่ก่อนแล้ว “เออ ไม่ใหญ่ แต่โคตรอลังการ” มัฆวานประชด แล้วมองดูทีมงานออร์แกไนซ์ที่กำลังเตรียมขึ้นโครงอุโมงค์ผ้าและดอกไม้ ไหนจะแบ็กดรอปด้านหน้าอีก ไม่เห็นเหมือนที่เพื่อนบอกไว้สักนิด ‘งานแต่งกูเล็กๆ ไม่ได้ตกแต่งอะไรมาก พวกมึงไม่ต้องเตรียมตัวอะไรกันมากหรอก’ “นี่กูกลับไปสั่งตัดสูททันไหมวะ” จิรัฐว่า เขาก็หลงเชื่อมันว่าเป็นงานเล็กๆ อบอุ่น แต่ที่เห็นนี่แสนจะหรูหรา แค่ไม่ได้อยู่ในโรงแรมหรูเท่านั้น “น่าจะไม่ทัน” มัฆวานว่า เพราะอีกสองวันจะถึงวันงานแล้ว “ว่าแต่คุณลุงมาไหมวะ” จิรัฐอดถามไปถึงฉันทวัศไม่ได้ “ไม่มา และไม่ยินดี” มัฆวานส่ายหน้า ฉัตรฐาได้พาแพรไหมไปหาอีกฝ่ายเพื่อบอกถึงการตกลงปลงใจ แต่ฝ่ายนั้นไม่รับฟังและไม่ขอรับรู้ เพราะสุดท้ายยังกอดรัดทิฐิไว้แน่น และกลับไปให้ความสนใจกับการพยายามกลับมายิ่งใหญ่เหมือนเดิม เขาอดคิดไม่ได้ว่า บทสรุปสุดท้ายของฉันทวัศค

  • ไม่เคยคิดรัก   บทพิเศษ 5 (04)

    “อื้อ” ไม่นานสองเสียงก็ครางออกมาแผ่วเบา ชั่วครู่หนึ่งเอวสอบก็เริ่มเคลื่อนขยับ กระแทกสวนลึกจนเกิดเสียงดัง หญิงสาวครางกระเส่า มือจับหัวไหล่หนาไว้แน่น ศีรษะโยกไหวตามแรงถาโถม ไม่นานร่างของเธอก็ถูกโอบขึ้นเหนือพื้น ขณะสะโพกแกร่งยังโยกไหวเร็วไว สองแขนนุ่มโอบรัดร่างหนาไว้แน่น ก่อนบั้นท้ายจะถูกมือหนาช้อนให้ขยับขึ้นลง “อ่า” ฉัตรฐารู้สึกชอบท่านี้เป็นบ้า ส่วนหญิงสาวซุกใบหน้าเข้ากับลำคอหนาพร้อมทั้งใช้ฟันขาวขบกัดเบาๆ กระตุ้นให้ร่างของเธอถูกโจนจ้วงหนักขึ้น ไม่นานร่างเล็กก็ถูกพาเดินไปยังใต้ฝักบัว มือหนายื่นไปหมุนก๊อกให้สายน้ำเย็นฉ่ำร่วงหล่น ดับความร้อนที่กำลังแผดเผา แล้วก็ต้องใช้มือดันผนังห้องไว้ ฉัตรฐาดึงก้นสวยเข้าหาตัว มือออกแรงตีเบาๆ ก่อนจะกดสะโพกสวนล้วงลึก จากนั้นก็โน้มตัวไปด้านหน้า จับคางมนให้หันมารับจูบ แต่ไม่นานเท่าไรเขากลับถูกผลักอกให้ไปนอนลงกับพื้น แล้วร่างสวยก็มานั่งคร่อมทับ บดขยี้ก้นลงมาโยกไหว จนเขาต้องอ้าปากปล่อยเสียงคราง แล้วเกร็งไปทั้งตัว ก่อนจะผลัดกันรุกกันรับไปเรื่อยๆ ในค่ำคืนนี้ยังอีกยาวนาน บทรั

  • ไม่เคยคิดรัก   บทพิเศษ 5 (03)

    “อื้อ” นาทีนั้นก็ได้ยินเสียงครางเบาๆ จากปากนุ่มเล็ก รอยยิ้มจึงเผยขึ้น เพราะเขารู้ว่าจุดไหนคือจุดอ่อนของหญิงสาว แล้วอดใจไม่ไหวยื่นใบหน้าไปงับปากสวยเบาๆ รสชาติและกลิ่นหอมที่คุ้นเคยทำให้ชายหนุ่มพึงพอใจ แล้วถูไถปลายจมูกไปมากับจมูกโด่งสวย มือเริ่มลูบไล้ทรวงละมุนแล้วใช้ปลายนิ้วสะกิดยอดปทุมถัน แพรไหมสะดุ้งเบาๆ ห่อไหล่เข้านิดๆ ช้อนสายตาขึ้นมองคนที่ยิ้มชอบใจ แต่มีหรือเธอจะยอมแพ้ หญิงสาวยื่นมือไปทำตามแบบเดียวกับเขา แถมยังยื่นปากนุ่มเข้าไปกลืนกิน “แพร” เพียงเท่านั้นฉัตรฐาก็เสียงสั่น ความสุขซ่านเข้าโจมตีทันที แพรไหมยิ้มยั่ว ก่อนจะย้ายกลีบปากนุ่มไปยังยอดอกสีแดงอีกข้าง พลันใช้ฟันคมงับเบาๆ “อ่า” ฉัตรฐาปลดปล่อยเสียงครางออกมาอีกระลอก ใบหน้าบิดเบี้ยวเชิดสูง เขาขอยอมแพ้ตอนนี้ทันหรือเปล่า เมื่อร่างกายจวนจะคลั่ง แค่ถูกระตุ้นนิดๆ หน่อยๆ ก็แทบทนไม่ไหว จึงเชยดวงหน้าหวานขึ้นรับจูบเร่าร้อน ปลายลิ้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวาน กระหวัดเกี่ยวกับลิ้นเล็ก ลำตัวหนาขยับไปบดเบียดเสียดสีกับเนื้อนุ่ม แพรไหมเปิดปากรับอย

  • ไม่เคยคิดรัก   บทพิเศษ 5 (02)

    “พี่ไฉคะ” “ครับ” ชายหนุ่มขานรับพร้อมเหลือบตามอง “วันนี้อยู่ดูเน็ตฟลิกซ์ด้วยกันไหมคะ” หญิงสาวสูดอากาศเข้าปอดก่อนบอกออกไป หน้าแดงขึ้นชัดเจน แต่คิดว่ามันถึงเวลาแล้ว “ได้ครับ มีหนังเข้าใหม่เหรอครับ” ฉัตรฐาพยักหน้าหงึกหงักแล้วถามไปหน้าซื่อ “ก็ประมาณนั้นค่ะ” คนต้องตอบแทบไปไม่ถูก ดวงตากลอกไปมาเล็กน้อย ไม่คิดว่าฉัตรฐาจะไม่เข้าใจ แต่เธอก็เตรียมไว้อีกประโยค “แล้วเราต้มรามยอนกินกันด้วยดีไหมคะ” “เอาครับ เอา” ฉัตรฐาตอบกลับด้วยสีหน้าเช่นเดิม หญิงสาวผ่อนลมหายใจยาวๆ ออกมา สรุปแล้วฉัตรฐาไม่เข้าใจความหมายที่เธอชวน จนอยากจะส่งเสียงกรีดร้อง ทว่ารถแล่นมาไม่นานกลับชะลอและหยุดยังหน้าร้านสะดวกซื้อ “เดี๋ยวพี่มานะครับ...” “จะซื้ออะไรหรือคะ” “ซื้อถุงยางน่ะสิครับ” ฉัตรฐาเฉลย แล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม นั่นทำให้มีคนโวยวาย “โธ่ แพรก็คิดว่าไม่เข้าใจ” ที่แท้เธอถูกแกล้งนี่เอง “ระดับนี้แล้วจะไม่เข้าใจได้ไงครับ” เขาดีใจจนเนื้อเต้นและขยายโตแล้วเนี่ย แต่เก็บอาการไว้ก็เท่านั้น “เดี๋ยวก็อดหรอกค่ะ” แพรไ

  • ไม่เคยคิดรัก   บทพิเศษ 5

    “รีบๆ ไปเถอะ” ฉัตรฐาสะบัดนิ้วไล่ แล้วยกนิ้วกลางเหนือกว่านิ้วอื่นใส่อย่างอดไม่ได้เมื่อธาดายังกวนตีนไม่เลิกด้วยการส่งสายตาแช่งชักมา หลังจากนั้นแค่อึดใจเดียวภายในบ้านก็หลงเหลือแค่เขา แพรไหม และเจ้าปลาหมึก แพรไหมส่งยิ้มไปขอบคุณคนที่พยายามใจเย็นและเข้าใจ รู้สึกว่าชายหนุ่มเปลี่ยนไปค่อนข้างมาก เขาพยายามดูแลความรู้สึกของเธอเสมอ หัวใจมีคำถามขึ้นมาว่า ‘ถึงเวลาแล้วหรือเปล่า’ “คราวนี้แพรจะขายไข่ข้นเหมือนเดิมไหมครับ” ฉัตรฐาให้ความสนใจกับการออกบูทของหญิงสาว “เหมือนเดิมค่ะ แต่ว่าจะเอาของอย่างอื่นไปขายด้วยค่ะ” “อะไรเหรอครับ” ชายหนุ่มนึกอยากรู้ แพรไหมยกยิ้มกว้าง เพราะเป็นสิ่งที่คนตัวโตเคยลั่นวาจาไว้ ก่อนจะยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูสะอาด ทำให้คนฟังหัวเราะออกมา แล้วรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยเลยกับบทบาทใหม่ของตัวเอง “พี่ไฉพร้อมแล้วใช่ไหมคะ” แพรไหมที่สวมผ้ากันเปื้อนและที่คลุมผมถามกับคนที่ยืนอยู่ข้างกันในบูทเล็กๆ ที่ได้มาจัดกลางห้างสรรพสินค้า ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านสักเท่าไร “พร้อมมากครับ” เขาพร้อมมาหลายวันแล้ว ทั้งหัดยิ้ม หั

  • ไม่เคยคิดรัก   บทพิเศษ 4 (02)

    “ผมมีมือวิเศษ” เขาใช้มือข้างถนัดให้เป็นประโยชน์ ที่ผ่านมาแม้ชื่นชอบเซ็กซ์ แต่ก็ไม่เคยนอกลู่นอกทางไปมองคนอื่น มีแต่แพรไหมคนเดียวมาตลอด ถึงแม้จะเป็นไม้เบื่อไม้เมากัน หญิงสาวคิดว่าคงต้องเอาใจชายหนุ่มอีกหน่อย จึงเอนตัวไปพิงกับหัวไหล่หนา มือยกขึ้นเกาะแขน แล้วเอ่ยถ้อยคำไปอีก “พี่ไฉของแพรน่ารักที่หนึ่งเลยค่ะ” “แพร...” ชายหนุ่มถึงกับทำตาโต ดีใจที่หญิงสาวขยับประตูหัวใจกว้างขึ้นแล้ว “น้องแพรของพี่ก็ดีที่หนึ่งครับ” เขาหยอดคำหวานตอบกลับไปบ้าง แล้วดึงร่างเล็กเข้ามาในวงแขน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจากที่เคยปากดีใส่กัน ในวันนี้ทั้งเขาและหญิงสาวจะประนีประนอมถนอมใจกันได้ถึงขั้นนี้ คงเพราะความรักล้วนๆ ที่ทำให้พวกเขาอยากดีต่อกันมากขึ้น ร่วมสิบนาทีกว่าเขาจะขยับตัวออกห่าง เพราะถึงเวลาไปหาบิดาแล้ว มีของโปรดต้องนำไปให้ “พี่คงต้องกลับแล้วครับ” ฉัตรฐารีบแทนตัวเองด้วยสรรพนามใหม่ที่เฝ้ารอใช้มาตลอด “เดี๋ยวแพรเดินไปส่งค่ะ” หญิงสาวยิ้มเอ็นดู แล้วไปยืนส่งที่หน้ารถ เจ้าลูกชายตัวแสบก็มาด้วย ในจังหวะที่เท้าหนักจะก้าวขึ้นรถไป เธอก็หยุดเขาไว้ “พี

  • ไม่เคยคิดรัก   บทที่ 18

    บทที่ 18 เมื่อแสงจากดวงตะวันเล็ดลอดผ่านผ้าม่านเข้ามากระทบกับเปลือกตาคู่สวย แพรไหมที่กำลังดำดิ่งสู่ห้วงนิทราก็ค่อยๆ ตื่นขึ้นด้วยอาการงัวเงียเล็กน้อย ข้างตัวมีสมุด ปากกา และสมาร์ตโฟนวางไว้ เมื่อคืนเธอนั่งหาข้อมูลของธาดาและแฟนเก่าคนนั้น พบว่าเป็นลูกของคนใหญ่คนโตคนหนึ่ง มีภาพที่ไปไห

  • ไม่เคยคิดรัก   บทที่ 17 (05)

    “จะหามาให้รึไง” เธอตั้งคำถาม “แค่ของกิน มันจะยากอะไร บอกมาเถอะ” แค่กดเข้าแอปพลิเคชันสั่งซื้ออาหาร ไม่เห็นจะยากตรงไหนเลย จะร้านเด่นร้านดังก็มีให้เลือกสรรมากมาย “ข้าวต้ม” แพรไหมบอกสิ่งที่เธออยากกิน ทว่าภายในดวงตาคล้ายมีอะไรบางอย่าง “เดี๋ยวสั่งให้” มือหนาหยิบสมาร์ตโฟ

  • ไม่เคยคิดรัก   บทที่ 17 (04)

    “เออ” ชายหนุ่มยอมรับ ต่อให้ต้องกลืนอีกเป็นสิบครั้งเขาก็ไม่สน นิ้วแกร่งกดวางสายไปอย่างเร็วไว แถมยังกดปิดเครื่องทันทีอีกด้วย ธาดาพยายามโทร.กลับไป แต่ติดต่อไม่ได้เสียแล้วจึงสบถลั่นด้วยความโมโห “โธ่เว้ย” “ไปตามไอ้สัญมา” “ไอ้สัญหายหน้าไปสองวันแล้วครับ”

  • ไม่เคยคิดรัก   บทที่ 17 (03)

    “บ้านใคร” แพรไหมนึกอยากจะยกนิ้วขึ้นข่วนหน้าคร้ามคมที่ตอบห้วนๆ สั้นๆ ให้เธอต้องคอยถามต่อ “ของฉัน” ฉัตรฐาชี้นิ้วใส่ตัวเอง จะเป็นบ้านใครไปได้นอกจากบ้านเขาที่ซื้อเก็บไว้นานแล้ว “สรุปช่วยแพรออกมาทำไม” แพรไหมยอมพูดดีด้วยอีกครั้ง เพราะเธอต้องการรู้คำตอบ ทว่ากลับมีคนตีรวนจนได้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status