تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 8
تاريخ النشر:
2026-04-08 18:52:20บทที่ 8
“มาทำไมแต่เช้าคะ”
แพรไหมตกใจนิดๆ ที่ตื่นขึ้นมาเห็นฉัตรฐานั่งอยู่บนโซฟา ไม่รู้เขามาตั้งแต่ตอนไหน
“เอาเอกสารมาให้” ฉัตรฐายื่นเอกสารปึกหนาให้แก่คนป่วย เป็นข้อมูลเกี่ยวกับของหายากที่คุณทีเจต้องการ หญิงสาวย่นคิ้วใส่ แค่จะเอาเอกสารมาให้ต้องมาเช้าขนาดนี้เลยหรือ แล้วหยิบเอกสารขึ้นมาพิจารณา
“ภาพนี้หาได้แล้วหรือคะ” เธอนึกสงสัย คุณทีเจอยากได้ภาพนี้มาตลอด แต่ทางฉัตรฐาตามหาเท่าไรก็ไม่เจอ มันเป็นภาพเก่าเกือบร้อยปีมาแล้ว
“อยู่ที่คุณเชษฐ ลูกค้าเก่า” ฉัตรฐาเอ่ยบอก
หญิงสาวพอจะจำฝ่ายนั้นได้ เพราะฉัตรฐาเคยติดต่อดีลงานเกี่ยวกับอาหารแช่แข็ง สายตาไล่อ่านรายละเอียดอื่นต่อ ลูกค้ามีของที่ต้องการเกือบสิบชิ้น งานนี้ฉัตรฐาคงทำกำไรได้มหาศาล มิน่าถึงแบกหน้ามาหากันแต่เช้า
“ว่าแต่หมอจะให้ออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไร” ฉัตรฐาอยากรู้อาการของคนป่วย
“แพรหายทันไปดูแลคุณทีเจแน่นอนค่ะ” อีกไม่เกินสามสี่วันเธอก็จะกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม วันนี้อาการก็เริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว
“ก็ต้องเป็นแบบนั้น”
ฉัตรฐาเอียงคอบอกแล้วหมุนตัวเดินหายไปจากห้องอย่างเร็วไว แต่เดินห่างมาได้ไม่เท่าไรสมาร์ตโฟนก็มีการแจ้งเตือน
“ครับเกล”
“เกลอยากไปดูที่อีกรอบค่ะ มีอีกสองที่ที่เข้าตาเกล พรุ่งนี้พี่ไฉพาเกลไปหน่อยนะคะ” กัลย์สุดาบอกเสียงใส เมื่อวานช่วงบ่ายฉัตรฐาก็เพิ่งพาเธอไปดูที่มาอีกหนึ่งรอบ แต่มันยังไม่ถูกใจสักเท่าไร
“ได้สิครับ” ฉัตรฐาไม่ปฏิเสธ
“งั้นเก้าโมงเช้าเจอกันค่ะ”
กัลย์สุดากดวางสายแล้วกลิ้งตัวไปมาบนเตียง หัวใจเต้นไวเพราะอีกไม่นานเธอจะทำสิ่งที่ต้องการสำเร็จ พลันกดยิ้มขึ้นที่มุมปาก
ในเช้าวันถัดมากัลย์สุดาก็อยู่ในชุดเดรสเหนือเข่า ผมถักเป็นเปียหลวมๆ ดูน่ารัก เมื่อใกล้ถึงเวลานัดหมายก็ลงไปรอฉัตรฐาที่ล็อบบี ก่อนจะพบว่าชายหนุ่มมารออยู่ก่อนแล้ว
“พี่ไฉมารอนานหรือยังคะ”
“เมื่อกี้เองครับ” คนเพิ่งเดินเข้ามานั่งในอาคารได้ไม่ถึงห้านาทีตอบแล้วระบายยิ้มให้
“งั้นไปกันค่ะ” กัลย์สุดายื่นมือมาเกาะแขนด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ
“ครับ”
ฉัตรฐาเดินพากัลย์สุดาไปยังรถสปอร์ตที่จอดไว้ใต้อาคารบีและเอื้อมมือไปเปิดประตูให้หญิงสาว แต่ยังไม่ทันจะสตาร์ตเครื่องยนต์ก็ต้องรับสายจากนนทกร
“ว่าไง”
“คุณหมอบอกว่า อีกสองวันคุณแพรจะออกจากโรงพยาบาลได้ครับ” นนทกรรายงาน
“ช่วงไหน”
“น่าจะเป็นช่วงบ่ายๆ ครับ”
“ฉันน่าจะกลับมาไม่ทัน” วันนั้นช่วงเช้าเขาต้องไปพบกับผู้ขายภาพวาดที่ต่างจังหวัด เป็นดีลสำคัญ ยกเลิกไม่ได้
“งั้นผมจะจัดการให้เองครับ”
“อื้อ”
จากนั้นฉัตรฐาก็กดวางสายเพื่อนำพากัลย์สุดาไปยังที่ดินที่เจ้าตัวหมายตา
ที่แรกนั้นอยู่ใกล้ห้างสรรพสินค้าและคอนโดมิเนียม
“พี่ไฉว่าที่ตรงนี้ดีไหมคะ” กัลย์สุดาถามความคิดเห็น
“พี่ว่าดี อยู่ใกล้คอนโดฯ หลายที่เลย” ฉัตรฐาประมวลผล จากที่คาดคะเนที่ดินตรงนี้เป็นทำเลทอง น่าจะสร้างรายได้ให้กัลย์สุดาได้มากพอควร หากถึงวันนั้นเขาคงหายห่วงได้บ้าง แล้วนึกไปถึงคนหนึ่งที่ทำให้เผลอยิ้มเศร้า
“อื้อ แต่เกลยังมีอีกที่ในใจค่ะ ใกล้ๆ นี้” กัลย์สุดามีท่าทีที่ยังตัดสินใจไม่ได้
“งั้นพี่พาไปครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
หลังก้าวเท้าขึ้นรถกัลย์สุดาก็บอกเส้นทางที่เธอกำลังเปิดดูในสมาร์ตโฟน ส่วนฉัตรฐาก็ตั้งใจขับรถตามคำบอก ในสิบนาทีถัดมาปากได้รูปก็ขบเข้าหากัน เพราะอีกไม่เกินหนึ่งกิโลเมตรจะขับผ่านหน้าบ้านหลังหนึ่ง
“ข้างหน้านี้ล่ะค่ะ”
กัลย์สุดารีบบอก เท่าที่ดูมาที่ดินผืนนี้อยู่ใกล้กับโรงงานหลายแห่ง
“ที่นี่หรือครับ” ฉัตรฐาถามพลางเหยียบเบรกชะลอความเร็วของรถ ดวงตามองไปยังบ้านหลังหนึ่งเบื้องหน้า
“ใช่ค่ะ เกลชอบตรงนี้” กัลย์สุดาพยักหน้าหงึกหงัก “อาจจะต้องเสียแรงทุบทิ้งเสียหน่อย แต่มันติดทั้งโรงเรียน โรงงาน”
ที่แห่งนี้วิ่งโร่มาเป็นตัวเลือกที่หนึ่งในใจของเธอ สองเท้ารีบก้าวลงจากรถไปมองรอบๆ
“พี่ไฉยังจำได้ไหมคะว่าพี่กานต์อยากเป็นเชฟ เพราะอยากให้คนที่มีฐานะปานกลางได้กินของอร่อยในราคาไม่แพง” ในตอนสมัยเด็กพี่ชายของเธอมีความฝันที่อยากทำให้สำเร็จ เมื่อก่อนฐานะทางบ้านไม่ได้มั่งมี ของบางอย่างที่อยากกินเหมือนเพื่อนจึงไม่ได้ลองลิ้มชิมรส
أحدث فصل
ไม่เคยคิดรัก บทที่ 13 (03)
ในเช้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันที่มืดมนสำหรับคนที่นอนแทบไม่ได้เลย เพราะหัวใจมีแต่ความเจ็บปวด มันทิ่มแทงเธอทั้งยามหายใจเข้าและออก แพรไหมขยับตัวลุกจากเตียงมานั่งกอดเข่าแล้วโยกตัวไปมาคล้ายหมดอาลัยตายอยาก ความเข้มแข็งที่เคยมีสูญสลาย น้ำตาขังคลอหน่วยตา หญิงสาวเหม่อมองไปรอบบ้านพร้อมคิดถึงบิดามารดาจับใจ พลันกอดตัวเองแน่นกว่าเดิม เพราะรู้สึกเหน็บหนาว แล้วคิดหาวิธีทำให้ตัวเองหายไปจากความเจ็บปวดนี้ แพรไหมนิ่งไปหลายนาทีกว่าจะค่อยๆ ขยับตัวอย่างเชื่องช้าลุกไปอาบน้ำ หลังคิดวิธีออกแล้ว หลังจากแต่งตัวง่ายๆ เสร็จก็ตรงไปที่รถของตัวเอง แล้วขับตรงไปยังสถานที่หนึ่ง ดวงหน้ายังเต็มไปด้วยร่องรอยคราบน้ำตา รถเคลื่อนที่ไปได้ราวครึ่งชั่วโมงก็หยุดสนิท เท้าเรียวเล็กก้าวลงไปยืนอยู่หน้าของสิ่งหนึ่งที่หน้าร้านขายอุปกรณ์ “ไปยืนมองจ้องอะไรกันวะ...” ขณะในรถคันหนึ่งที่จอดอยู่ห่างไปคนหลังพวงมาลัยเกิดคำถาม หัวคิ้วขมวดยุ่ง โดยเขาขับตามมาตั้งแต่บ้านของหญิงสาวแล้ว มือเอื้อมไปหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดจมูก รู้สึกเหมือนตัวเองจะมีน้ำมูก แต่สายตายังมองตรงไปยังเจ้าของร่างระหง
ไม่เคยคิดรัก บทที่ 13 (02)
“ฮือ” แพรไหมร้องไห้โฮออกมา อีกไม่ถึงสิบก้าวก็จะถึงป้ายรถเมล์โดยสารแล้ว แต่เธอพาตัวเองไปไม่ถึง เพราะรู้สึกเหมือนจะขาดใจตาย หญิงสาวเอาแต่ก้มหน้าลงกับเข่าของตัวเอง คุดคู้อยู่กลางสายฝน ฟังเสียงฝนสลับกับเสียงรถยนต์ที่ขับผ่านไปมา ความรู้สึกตอนนี้ไม่มีอะไรมาบรรยายได้ ก่อนจะต้องเงยหน้าขึ้นมา หลังได้กลิ่นไม่พึงประสงค์ กลิ่นบุหรี่ลอยมาเตะจมูก คล้ายมีคนยืนสูบอยู่ใกล้ๆ เมื่อไล่สายตาไปมองก็พบกับคนคนหนึ่ง คนที่ตั้งคำถามกับเธอ “ให้ช่วยอีกปะ” ใครคนนั้นไม่พ้นฉัตรฐาที่กำลังอัดบุหรี่เข้าปอดแล้วพ่นควันออกมา ดวงหน้าคมคายก้มลงมองลูกนกที่ถูกฝนกระหน่ำ จนปีกน่าจะบินไม่ไหวอีกต่อไป “ไปให้ไกล เหม็นบุหรี่” แพรไหมเค้นเสียงบอก แค่เรื่องที่เจอวันนี้เธอก็เหนื่อยจนอยากหยุดหายใจแล้ว ฉัตรฐายังมารังควานกันอีก แล้วไม่รู้ว่าเขาบ้าหรือเปล่าที่มายืนสูบบุหรี่กลางสายฝน ฉัตรฐาบิดปากใส่ ยังคงยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ แพรไหม ก่อนเสียงฟ้าจะคำรามก้องทำให้ทั้งเขาและหญิงสาวสะดุ้งโหยง แพรไหมก้มหน้าลง เพราะเธอไม่มีแรงจะขยับตัวลุก หากนอนลงได้คงทำไปแล้ว พลันเงยหน
ไม่เคยคิดรัก บทที่ 13
บทที่ 13 แพรไหมนิ่งเงียบไปหลายนาที หัวใจเจ็บจนแทบทนไม่ไหว พลางมองหน้าคนที่เธอรักทั้งสองแล้วหลับตาลง ขณะคู่ป้าหลานบีบมือของแพรไหมอยู่ตลอด เพราะอยากให้เจ้าตัวยินยอมตกลง เฝ้ามองความหวังของพวกเธอด้วยสายตาเว้าวอนและโน้มน้าว ก่อนทั้งสองจะยิ้มร่า “โอนเงินเข้าบัญชีพิ้งค์ได้เลยค่ะ” แพรไหมมองตรงไปยังศิวัฒน์ “พี่แพร” พิพรรษพรสวมกอดพี่สาวแน่น โล่งใจไปได้มาก ส่วนพรรณรวีถอนหายใจยาว ทว่าไม่ถึงเสี้ยววินาทีกลับถูกผลักให้ตกจากสวรรค์ชั้นฟ้า “แต่พิ้งค์ต้องขายตัวเอง” แพรไหมพูดให้ครบใจความ แล้วสะบัดตัวให้น้องสาวคลายอ้อมกอดออก ดวงตาแข็งกระด้าง ไร้ความอ่อนโยน “พี่แพร” พิพรรษพรหน้าชา เมื่อพี่สาวจะให้เธอทำสิ่งที่น่าขยะแขยง “ทำไม ขายไม่ได้เหรอ” แพรไหมตั้งคำถามเสียงหยัน เธอเจ็บไปทั้งใจจนมันชาแทบไม่รู้สึกอะไรแล้ว โชคดีที่มันยังเต้นได้อยู่ “พิ้งค์จะทำแบบนั้นได้ยังไง ถ้าทำพิ้งค์จะเอาหน้าไปไว้ไหน” พิพรรษพรตาลุกวาวและเริ่มโวยวายดังลั่น “ก็เอาไว้บนคอเหมือนเดิม แต่ต้องเอาตัวไปอยู่บนเตียงของคนอื่น” แพรไหมพูดอย่างหมดเยื่อใย ไม่มี
ไม่เคยคิดรัก บทที่ 12 (06)
“เรื่องนี้กูไม่รู้ คุณทีเจเป็นคนนัดร้านนี้” ฉัตรฐารีบปฏิเสธ เขาไม่บ้าถึงขั้นนั้นหรอก “เออ กูค่อยสบายใจหน่อย แต่ดีที่อย่างน้อยเขาก็มีครอบครัว ไม่ได้อยู่ลำพังแล้วยังต้องต่อสู้กับมึง” “ถ้าคนของมึงหักหลังไปยุ่งกับศัตรู มึงจะปล่อยไว้รึไง” ฉัตรฐาตั้งคำถาม คิดว่าเป็นมัฆวานก็คงไม่ปล่อยไว้เช่นกัน “ไม่อะ แต่คงฆ่าทิ้งไปแล้ว” มัฆวานมองลึกเข้าไปในดวงตาของเพื่อนอย่างทิ้งนัยสำคัญ ฉัตรฐาทำเป็นไม่ได้ยินและหันไปสนใจกับลูกค้ารายใหญ่อย่างทีเจที่เดินตรงเข้ามาหา ก่อนทั้งสามจะขึ้นลิฟต์ไปยังห้องอาหารชื่อดังเพื่อพูดคุยงานกัน ด้านพิพรรษพรเมื่อเดินเข้ามาในห้องอาหารก็ได้บอกชื่อที่จองไว้กับพนักงาน จากนั้นก็ถูกพาไปยังห้องส่วนตัวซึ่งจัดโต๊ะไว้รองรับสำหรับสี่ที่ แพรไหมมองไปรอบๆ แล้วหันไปมองน้องสาวกับคนเป็นป้า “แพรดีใจนะคะที่พวกเราได้มากินข้าวด้วยกัน” แม้ทุกอย่างอาจจะไม่ได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ได้กลับมากินข้าวพร้อมหน้ากันสักครั้งหนึ่งก็ยังดี “พี่แพรสั่งได้เต็มที่เลยนะคะ” พิพรรษพรบอกอย่างเอาใจ “ได้เลยจ้ะ” แพร
ไม่เคยคิดรัก บทที่ 12 (05)
“ทำไมล่ะ...” แพรไหมแปลกใจ เพราะหลังจากวันนั้นน้องก็ส่งข้อความมาเร่งเร้าให้เธอรีบทำตามที่บอก “พิ้งค์...พิ้งค์ขอโทษ” พิพรรษพรอึกอักอยู่เกือบนาทีกว่าจะเอ่ยออกมาได้ แล้วบอกต่อด้วยเสียงอ่อยๆ “พิ้งค์ไม่ควรโทษพี่คนเดียว พี่แพรไม่โกรธพิ้งค์ได้ไหม...พิ้งค์สำนึกผิดแล้ว” “อื้อ...ไม่โกรธแล้ว” แพรไหมเงียบไปก่อนครางตอบ ในเมื่อน้องสาวรู้สึกผิดแล้วเธอก็ไม่อยากตั้งแง่ ตอนนี้น้องสาวคงจะมองเห็นถึงสิ่งที่เธอพยายามทำให้มาตลอดแล้ว “งั้นพรุ่งนี้ไปกินข้าวกันนะคะ พิ้งค์จะชวนคุณป้าไปด้วย” พิพรรษพรเอ่ยปากชวน “ได้สิ” เธอไม่ปฏิเสธ เพราะอย่างไรก็พี่น้องกัน แต่สำหรับเรื่องการเงินของคนเป็นป้า เธอยังยืนยันคำเดิมว่าจะไม่ให้ความช่วยเหลืออีกแล้ว “ไว้พิ้งค์ไปรับนะ แต่งตัวสวยๆ นะ พิ้งค์อยากไปกินอาหารที่โรงแรม” พิพรรษพรดีใจที่พี่สาวตกลง เธอจะรับหน้าที่ในการจองโต๊ะเอง “ได้เลย พี่จะรอนะ” แพรไหมมีดวงตาที่กระจ่างใสขึ้น ส่วนเรื่องบ้านเธอยังจะไปตามนัด เพราะบ้านหลังนี้อย่างไรก็ต้องเป็นของน้องสาว เธอเองก็ควรมีที่ที่เป็นของตัวเอง แล้วเวลาที่แพรไหมเฝ้ารอ
ไม่เคยคิดรัก บทที่ 12 (04)
“อย่าสำคัญตัวผิด ฉันพาเกลมาทำบุญต่างหาก” ฉัตรฐาอยากจะหัวเราะเย้ยใส่แพรไหมที่คิดไปว่าเขามาที่นี่เพราะเจ้าตัว แล้วเค้นเสียงถามกลับไป “ยังไม่เลิกชอบคิดเข้าข้างตัวเองอีกเหรอ เธอไม่ได้สำคัญกับฉันเลยสักนิด” “แล้วที่ผ่านมามาด้วยทำไมทุกปี” เธอนึกสงสัยขึ้นมา เรื่องวันเกิดพอเข้าใจแล้ว แต่เรื่องที่เขาอุตส่าห์ตื่นเช้ามาทำบุญด้วยกันตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาทำไปเพื่ออะไร ฉัตรฐาไหวไหล่ เขาไม่จำเป็นต้องมานั่งตอบคำถาม “อ้อ หรือว่าอยากจะทำบุญให้คนที่ตายไป เผื่อความละอายในใจจะลดลงบ้าง แต่ดีใจด้วยนะคะ ที่สุดท้ายก็ได้ผล เธอคนนั้นให้อภัยเรื่องพี่ชายที่จมน้ำตายได้แล้ว ทำบุญวัดนี้ได้สมดังใจหวังจริงๆ” แพรไหมคาดเดาเองเมื่อไม่ได้คำตอบ “แพรไหม” ฉัตรฐาตาลุกวาวเมื่อแพรไหมกำลังล้ำเส้น ไม่รู้ว่าเธอไปรู้เรื่องนั้นได้อย่างไร แต่เจ้าตัวไม่มีสิทธิ์พูดเรื่องของเขา หญิงสาวไหวไหล่บ้าง ทำไมเธอต้องยอม ในเมื่ออย่างไรเขาก็ตามรังแกกันอยู่ดี ยิ่งยอมอ่อนฉัตรฐาจะยิ่งได้ใจ คิดแล้วแพรไหมก็เดินเชิดหน้าอย่างถือดีผ่านหน้าคนชังไป ไม่อยากต่อปากต่อคำด้วยอีกแล้ว ทว่าจังหวะนั้นร่างบางกลับเซถอยห
قد تعجبك أيضًا
คนในความลับ
พลอยแพรวา9.6K وجهات النظرพายุร้ายพ่ายเมีย
นามปากกา อายดอลลี่55.3K وجهات النظرพิษรักมาเฟีย
โซลสตาร์ seoulstar31.0K وجهات النظرกรง | กาม
ลำเจียก7.2K وجهات النظرSo Bad อ้อมกอดคนเลว
ต้นอ้อ124 وجهات النظرชีวิตใหม่ของนางร้ายมาเฟีย
อันวารินทร์802 وجهات النظرหงส์ซ่อนกล
ดำชมพู15 وجهات النظرกรงขังรักมาเฟียทมิฬ
วนาลักษณ์409 وجهات النظر
