ตอนที่9 : เตรียมตัวรับมือ (2)

คาลวินนัดนางแบบแบรนด์เครื่องสำอางชั้นนำมาทานข้าวและเดินเที่ยวด้วยกัน แต่วันนี้เขาให้อัญญารินตามมาด้วยเพราะอยากให้เธอมาถือของให้คู่ขาของเขา

"คาลวินคะ มีล่าอยากได้ชุดร้านนี้จังเลยค่ะ" พูดจบก็จูงมือชายหนุ่มเข้าไปด้านใน ส่วนอัญญารินที่ถูกใช้ให้ถือของก็ทำได้แค่เดินตามเข้าไปในร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง ร่างบางเดินดูชุดเดรสที่ห้อยอยู่ตามราวแขวนอย่างเป็นระเบียบ มือบางหยิบป้ายขึ้นมาดูราคาด้วยความอยากรู้

"โห! ห้าร้อยดอลลาร์ ตีเป็นเงินไทยตัวละหลายหมื่นเลยนะเนี่ย" อัญญารินบ่นอุบเป็นภาษาไทยเพราะกลัวคนอื่นจะฟังเข้าใจถ้าพูดภาษาอังกฤษ เสื้อผ้าแบรนด์หรูแบบนี้ไม่เหมาะกับเธอหรอกแค่ชุดที่ใส่ราคาสิบกว่าดอลลาร์ กว่าเธอจะตัดสินใจซื้อได้ก็ใช้เวลาคิดตั้งสองวัน แต่นี่ตั้งห้าร้อยดอลลาร์ให้มันแขวนอยู่ที่เดิมนั่นแหละดีแล้วรอคนที่เหมาะสมมาเป็นเจ้าของดีกว่า

"อยากได้หรือไง" คาลวินถามอัญญารินที่ยืนมองชุดนี้อยู่นานจับแล้วจับอีก เธออยากได้มันก็จริงแต่ราคามันไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย

"เปล่าค่ะ แค่มันสวยดี" เธอบอกกับเขาแล้วเลิกให้ความสนใจกับชุดเดรสชุดนั้น

"ถ้าอยากได้ก็หยิบมา" คาลวินพูดแล้วเดินล้วงกระเป๋ากางเกงจากไป แต่เธอไม่ได้บ้าจี้ตามที่เขาบอก เธอไม่บังอาจซื้อชุดราคาห้าร้อยดอลลาร์หรอกมันเกินความจำเป็นของเธอเกินไป ร่างบางตัดสินใจเดินออกมานั่งรอหน้าร้านเพราะนางแบบคู่ขาของเขาเลือกไม่เสร็จเสียที

"เกิดมาหุ่นดีใส่อะไรก็ดูสวยไปหมด" ทุกครั้งที่เธอเห็นหุ่นของนางแบบคู่ขาของเขาแต่ละคนก็อดอิจฉาไม่ได้ ทุกคนที่เดินควงกับเขาดูเหมาะสมไปหมดผิดกับเธอที่เหมือนเด็กกะโปโลจับมาแต่งตัวยังไงก็ไม่ได้ดูดีขึ้นมาจากเดิมเลย

อัญญารินมองเข้าไปในร้านก็เห็นนางแบบที่เป็นคู่ขาของเขากำลังเปลี่ยนชุดนั้นลองชุดนี้ให้คาลวินเลือก สุดท้ายคาลวินก็เลือกหมดทุกชุดที่เธอลองและจบลงด้วยการยื่นบัตรเครดิตส่งให้พนักงานคิดเงิน ทั้งคู่เดินควงกันออกมาก่อนที่นางแบบคู่ขาของเขาจะส่งถุงเสื้อผ้าหลายใบให้เธอถือ และเธอก็รับมันมาถืออย่างดี

"หิวจังเลยค่ะ กินอาหารญี่ปุ่นกันดีไหมคะคาลวิน" นางแบบสาวถามเขาอย่างออดอ้อน

"คุณอยากกินอะไรก็เลือกเลย ผมกินได้หมดทุกอย่าง" พูดจบก็ควงแขนกันเข้าไปในร้านอาหารญี่ปุ่น

"เธอน่ะ"

"คะ?" อัญญารินสะดุ้งเมื่อถูกนางแบบคู่ขาของเขาเอ่ยเรียกตอนกำลังจะเดินตามทั้งคู่เข้าร้านเข้าไป

"รอข้างนอกไม่ต้องตามเข้าไป" ความฝันที่จะได้กินอาหารญี่ปุ่นสุดหรูราคาแสนแพงดับลงทันที

"ค่ะ" ตอบรับสั้นๆ เธอจะไปท้วงอะไรได้ล่ะ

"เอาเงินนี่ไปซื้อของกิน" นางแบบสาวล้วงหยิบเงินห้าดอลลาร์ส่งมาให้เธอเพื่อให้เธอไปหาอย่างอื่นกิน จำนวนแค่นี้กับห้างหรูๆ แบบนี้น้ำหนึ่งขวดยังหายากเลย

"ไม่เป็นไรค่ะฉันไม่หิวเดี๋ยวฉันนั่งรอหน้าร้านนะคะ" อัญญารินพูดจบก็เดินคอตกถือของไปหาที่นั่งหน้าร้านที่ยังพอเหลือที่ว่างอยู่บ้าง

"ไปเถอะค่ะคาลวิน คนใช้คุณบอกเองว่าไม่หิว" นางแบบสาวเข้าใจว่าอัญญารินคือคนรับใช้ของคาลวิน

คนตัวเล็กได้ยินที่นางแบบสาวพูดก็ได้แต่ถอนหายใจภาพลักษณ์เลขาคงไม่เหมาะกับเธอจริงๆ แบบเธอคงเหมือนคนใช้หรือไม่ก็คนใช้แรงงานน่าจะเหมาะมากกว่า ไม่แปลกที่นางแบบสาวคนนั้นจะเข้าใจผิด คาลวินยังคงมองตามอัญญารินที่เดินออกไปจนนางแบบคู่ขาต้องลากแขนเข้าไป

"เฮ้อ! วันหยุดที่จะได้พักก็ไม่ได้พัก" บ่นอุบอิบอยู่คนเดียว แต่เธอดันเผลอบ่นเป็นภาษาอังกฤษด้วยความเคยชิน

"นั่นน่ะสิครับวันหยุดแบบนี้ใครๆ ก็อยากพักผ่อนกันทั้งนั้น" ชายหนุ่มต่างชาติคนหนึ่งที่ได้ยินเธอบ่นจึงเสริมทัพเข้ามา

"ขอโทษค่ะ ฉันบ่นเสียงดังไปหน่อย แหะๆ" ร่างบางรีบเอ่ยขอโทษเพราะคิดว่าไปรบกวนชายหนุ่มคนข้างๆ ที่กำลังอ่านหนังสืออยู่

"ผมต่างหากที่ต้องขอโทษที่เข้าไปแทรก" ชายหนุ่มมารยาทดีขอโทษเธอกลับที่เผลอเห็นด้วยกับสิ่งที่เธอบ่น

"คุณคงอยากอ่านหนังสือเงียบๆ เดี๋ยวฉันไปนั่งที่อื่นก็ได้ค่ะ" ร่างบางกลัวว่าจะรบกวนเขาเลยจะไปหาที่นั่งรอตรงอื่น

"ไม่เป็นไรครับ นั่งเถอะไม่ได้รบกวนผมหรอก ผมลูคัสครับ" ชายหนุ่มแนะนำตัวเองขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"ฉันอัญญารินค่ะ เรียกอัญก็ได้"

"คุณเป็นคนต่างชาติใช่ไหมครับ" ชายหนุ่มถามเธอเพราะดูจากเค้าโครงหน้าตาของเธอออกไปทางเอเชียมากกว่า

"ค่ะ ฉันเป็นคนไทย"

"ว้าว! ผมเองก็อยากไปเที่ยวประเทศไทยนะครับ" ลูคัสมีสีหน้าตื่นเต้นเมื่อได้เจอคนไทย

"ประเทศไทยยินดีต้อนรับนะคะ" ร่างบางทำตัวมีสัมพันธไมตรีกับชาวต่างชาติทันทีเพราะอยากให้คนต่างชาติได้ลองมาเที่ยวบ้านเกิดของตัวเองบ้าง

"คนไทยนี่น่ารักจังเลยนะครับ จะรังเกียจไหมถ้าผมขอไลน์ไว้ติดต่อเผื่อผมได้ไปไทยสักครั้งน่ะครับ" ลูคัสถามเธออย่างมีมารยาท

"ได้สิคะ" อัญญารินไม่ปฏิเสธ ก่อนจะรับโทรศัพท์ของเขามากดช่องทางการติดต่อของตัวเองแล้วส่งคืน

"ขอบคุณนะครับคุณอัญ โชคดีจังที่ได้เจอคุณ" ลูคัสยิ้มให้เธอเขารู้สึกถูกชะตาหญิงสาวตั้งแต่แรกที่เจอ ทั้งคู่พูดคุยกันอย่างถูกคอจนรู้ว่าลูคัสกำลังเป็นนักศึกษาปริญญาเอกและพ่อของเขาเป็นหุ้นส่วนอยู่โรงพยาบาลที่เธอไปทุกเดือน โลกช่างกลมอะไรขนาดนี้

"อัญญาริน ไปได้แล้ว!" อัญญารินคุยกับลูคัสเพลินจนลืมทำให้คาลวินต้องออกมาตามเธอด้วยตัวเอง

"เจ้านายฉันเรียกแล้ว ไปก่อนนะคะ" ร่างบางเห็นคนที่มาตามมีใบหน้าเคร่งขรึมทำให้เธอกลัวจนต้องรีบเอ่ยลาลูคัสแล้ววิ่งตามคาลวินไปอย่างเร็ว