ตอนที่7 : ความทรงจำ

หกปีที่แล้ว...

คู่รักของมหาวิทยาลัยที่หลายคนอิจฉาจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากชายหนุ่มอเมริกันสุดหล่อกับสาวสวยชาวเอเชีย

"อร เรียนจบเราแต่งงานกันนะ" คาลวินกุมมือหญิงสาวชาวไทยนามว่าอรนภาเอาไว้แน่น เขาและเธอคบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งจนตอนนี้ทั้งคู่ใกล้จะเรียนจบแล้ว

อรนภาเป็นคนไทยที่มาเรียนต่อที่อเมริกา คาลวินตกหลุมรักเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า อรนภาเป็นที่พูดถึงอย่างมากในคณะเพราะเป็นคนสวยและยังเป็นคนเอเชีย แต่เธอเลือกที่จะคบกับคาลวินแทนที่จะคบกับชายหนุ่มคนอื่น

"เราอย่าเพิ่งคิดเลยดีกว่า" อรนภาแกะมือเขาออก เธอคบกับเขาเพราะความหล่อและความฮ็อตของเขา แต่จะให้เธอฝากชีวิตไว้กับคนที่ไร้พ่อแม่ ไม่มีสมบัติหรือมรดกสักชิ้นแบบเขา เธอขอบายดีกว่า

"ทำไมล่ะ เราจะเรียนจบกันแล้วนะอร" คาลวินจับมืออรนภาขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ถูกแกะออกอีกครั้ง

"เรายังไม่อยากคิดน่ะ เราต้องกลับไทยนะอย่าลืมสิ" อรนภาให้เหตุผลกับเขา

"งั้นก็ได้ เราจะรออรพร้อมนะ" คาลวินยอมแพ้ที่จะเซ้าซี้ต่อ เขาอยากสร้างครอบครัวกับเธอ เขาตั้งใจจะทำงานหาเงินและเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีให้เธอ

คาลวินทำงานหลังเลิกเรียนเป็นบาร์เทนเดอร์ในบาร์แห่งหนึ่ง เขาทำงานเพื่อส่งตัวเองเรียนเพราะเขาไม่มีพ่อแม่แบบคนอื่นๆ จึงต้องทำอะไรด้วยตัวเองมาตลอด คนอย่างคาลวินไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ หากเขาอยากได้อะไรก็ต้องได้

"เฮ้ย! ฟิลิปทางนี้เว้ย" เสียงลูกค้าในร้านตะโกนเรียกเพื่อนเสียงดัง บาร์แห่งนี้เป็นบาร์ของพวกคนรวยที่มานั่งดื่มชิลๆ ตามประสาคนเงินเหลือใช้

"หายหน้าหายตาไปเลยนะเว้ย สาวชาวไทยแฟนนายล่ะ ไม่มาเหรอ" สองชายหนุ่มที่กำลังคุยกันอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ทำให้คาลวินที่ชงเครื่องดื่มให้แขกคนอื่นได้ยิน เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังแต่หูมันดันได้ยินเองและทั้งสองคนพูดเสียงดังฟังชัด

"กำลังตามเข้ามา เธอไปเข้าห้องน้ำน่ะ" ชายที่ชื่อฟิลิปตอบคำถามเพื่อน

"ธุรกิจที่บ้านนายเป็นไงบ้าง" สองหนุ่มลูกนักธุรกิจพูดคุยกันตามประสาคนรวย คนมีธุรกิจเป็นของตัวเอง

"ก็เรื่อยๆ ตอนนี้กำลังขยายกิจการไปดูไบ" คาลวินฟังทั้งคู่คุยกันแล้วได้แต่อิจฉา ทำไมเขาถึงเกิดมาโดนพ่อแม่ทิ้งไม่มีแม้กระทั่งบ้านของตัวเอง ตอนเด็กต้องอาศัยอยู่ในโบสถ์กับพวกเด็กกำพร้าคนอื่นๆ พอเริ่มโตก็ย้ายออกมาหาห้องเช่าเล็กๆ อยู่ใกล้มหาวิทยาลัย

"นั่นไง แฟนฉันมาพอดี" ฟิลิปบอกกับเพื่อนเมื่อเห็นแฟนสาวของตัวเองเดินเข้ามา คาลวินหันมองตามโดยไม่ได้ตั้งใจแต่สิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาหัวใจแทบหยุดเต้น ทำไมผู้หญิงที่เขารักที่สุดถึงมาอยู่ที่นี่และทำไมผู้ชายที่ชื่อฟิลิปถึงแนะนำเพื่อนตัวเองว่าอรนภาเป็นแฟน นี่มันเกิดอะไรขึ้น

"ฮันนี่ทำไมไปนานจัง ผมคิดถึงคุณจะแย่" ชายหนุ่มที่ชื่อฟิลิปคว้าเอวอรนภาเข้ามากอดและหอมแก้ม แต่ตอนนี้สีหน้าอรนภากระอักกระอ่วนและเต็มไปด้วยความกลืนไม่เข้าคายไม่ออก คาลวินมองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

เพล้ง! แก้วไวน์ในมือของเขาถูกโยนลงพื้นจนแตก ทำให้ทุกคนหันไปมองที่คาลวินเป็นตาเดียว อรนภารู้ว่าคาลวินทำงานอยู่ที่นี่และเธอก็ไม่ได้อยากมา แต่ฟิลิปลูกชายมหาเศรษฐีที่เธอกำลังแอบคบหาอยู่อยากพามาเธอก็ปฏิเสธไม่ได้

"อร นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" คาลวินเดินออกมากระชากแขนอรนภาและถามต่อหน้าคนมากมาย

"นี่มันอะไรกันอร" ฟิลิปถามด้วยความสงสัย เขาเองก็งงกับสถานการณ์ตรงหน้าเช่นกัน

"อรไม่รู้จักเขาค่ะฟิลิป ใครก็ไม่รู้" อรนภากอดแขนฟิลิปแน่นทำท่าขยะแขยงคาลวิน

"เฮ้ย! แกมายุ่งอะไรกับแฟนฉันไอ้กระจอก" ฟิลิปผลักคาลวินอย่างแรงจนกระเด็น

"แกนั่นแหละมายุ่งอะไรกับอร" คาลวินก็ไม่ยอม เขากระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายกลับทันที

"พูดหมาๆ อะไร อรกับฉันคบกันอยู่ แกนั่นแหละเป็นใคร" ลูกชายมหาเศรษฐีผลักคาลวินออกอีกครั้ง อรนภามองชายทั้งสองคนที่กำลังจะมีเรื่องกันเพื่อแย่งเธอ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าชาตินี้จะมีผู้ชายมาต่อยกันแย่งเธอ

"พูดสิอรว่าเธอกับฉันเป็นแฟนกัน" คาลวินหันไปถามหญิงสาวที่ต้นเหตุอย่างเธอ

"อรไม่รู้จักเขาจริงๆ นะคะฟิลิป อรจะไปรู้จักบาร์เทนเดอร์คนนี้ได้ยังไงล่ะคะ จริงไหม?" อรนภาตีหน้าเศร้าทำเป็นไม่รู้จักคาลวิน ฟิลิปที่กำลังหลงอรนภาไม่ว่าเธอจะพูดอะไร เขาก็เชื่อหมดทุกอย่าง

"ไอ้กระจอก นี่มึงใส่ร้ายแฟนกูเหรอ" ฟิลิปชี้หน้าคาลวินและชกหน้าเขาเข้าไปเต็มๆ จนเลือดไหลที่มุมปาก คาลวินตั้งท่าจะชกกลับ

"หยุด! เกิดอะไรขึ้น? เป็นอะไรไหมครับคุณฟิลิป" เจ้าของบาร์เดินออกมาด เมื่อมีลูกน้องไปรายงานว่าหน้าบาร์กำลังเกิดเรื่อง เขาหันมาถามคาลวินเสียงแข็งและหันไปถามฟิลิปด้วยท่าทีที่ต่างจากคาลวินอย่างสองมาตรฐาน

"ไล่มันออกซะ" ฟิลิปสั่งเสียงเข้ม อำนาจของเขาสามารถไล่คนอย่างคาลวินออกได้สบายๆ

"ได้ครับคุณฟิลิป นายออกไปซะและไม่ต้องมาทำงานอีก" เจ้าของบาร์เกรงกลัวอิทธิพลของพ่อฟิลิปจึงจำเป็นต้องเสียพนักงานดีๆ อย่างคาลวินไป

หลังจากวันที่คาลวินโดนไล่ออกจากงานและยังถูกคนรักทรยศ ทำให้เขารู้ว่าผู้หญิงทุกคนล้วนแต่เห็นแก่เงิน เพราะยังไงเงินก็คือปัจจัยหลัก คาลวินเป็นคนทะเยอทะยานและคนอย่างเขาไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ

หลังจากเกิดเรื่องในคืนนั้นเขาก็ไม่ได้ข่าวคราวอะไรของอรนภาอีกเลย ถามจากเพื่อนของเธอก็บอกว่าเธอกลับประเทศไทยไปแล้วทั้งที่ยังเรียนไม่จบ คาลวินกลับมาตั้งใจเรียนจนจบด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเองและโชคก็เข้าข้างเขาในที่สุด เขาได้พบกับชายชราเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ป่วยแบบไร้หนทางรักษา ลูกหลานสืบสกุลก็ไม่มีแม้แต่คนเดียว ธุรกิจก็ใกล้จะล้มละลายเต็มทีเพราะไม่มีใครดูแล ชายคนนั้นจึงยินยอมมอบทุกอย่างให้กับเขาได้สานต่อ

คาลวินใช้เวลาสี่ปีเพื่อทำให้บริษัทอสังหาริมทรัพย์แห่งนี้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง เขากลายเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จในเวลาไม่ช้าด้วยความพยายามของตัวเอง จากบริษัทที่ใกล้จะล้มละลายกลับกลายมาเป็นบริษัทที่มีชื่อเสียงอันดับต้นๆ ของอเมริกาอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้กลายเป็นบริษัทที่ทุกคนแก่งแย่งกันเข้าทำงาน แต่ทุกแผนกจะถูกคัดเลือกโดยประธานบริษัทอย่างคาลวิน

นับจากวันที่อรนภาทิ้งเขาไปไม่มีวันไหนเลยที่เขาไม่คิดถึงเธอ ต่อให้โกรธเธอมากแค่ไหนแต่เขาก็เกลียดเธอไม่ลง เธอทำให้เขารู้จักว่ารักแรกพบเป็นอย่างไร ถึงปากจะบอกว่าเกลียดคนทรยศแบบเธอแต่ใจของเขาก็ยังมีอรนภาเต็มไปหมด คนอย่างคาลวินไม่ยอมเสียใจอยู่ฝ่ายเดียวเขาต้องได้เอาคืนจากคนในครอบครัวของเธอ และเหยื่อที่โชคร้ายคนนั้นก็คือ…'อัญญาริน'

กลับมาสู่โลกของความเป็นจริงที่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป ในห้องนอนที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำแต่คนข้างกายเธอตัวร้อนผ่าว จนอัญญารินสะดุ้งตื่นเมื่อแขนของเธอไปสัมผัสโดนตัวเขา

"ตัวร้อนมากเลย" หญิงสาวรีบลุกขึ้นมาเตรียมกะละมังและผ้าขนหนูเพื่อมาเช็ดตัวให้เขาทันที

"อร อรอย่าทิ้งผมไป" เสียงทุ้มละเมอออกมาเบาๆ ถึงผู้หญิงที่เขาคิดถึงอยู่ตลอดเวลาจนเก็บไปฝัน อัญญารินชะงักมือที่กำลังเช็ดตัวให้เขาอย่างปวดใจ

"แม้แต่ฝันคุณก็ยังมีแต่พี่อรสินะคะ" ร่างบางเอ่ยเสียงเบาหวิว เธอรู้สึกปวดหนึบที่หัวใจแม้แต่ในฝันของเขาก็ยังเป็นพี่สาวของเธอ เธอรู้ว่าเขารักพี่สาวของเธอมากที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะความแค้น เธอได้แต่ภาวนาให้เขาเจออรนภาเร็วๆ เขาอาจจะกลับมาสมหวังอีกครั้งก็ได้เพราะตอนนี้เขามีทุกอย่างที่ต้องการแล้ว

"อร ผมคิดถึงคุณนะ"

"พี่อรก็คงคิดถึงคุณนะคะ" อัญญารินกุมมือเขาขึ้นมาจูบเบาๆ เธออยากเกิดเป็นอรนภา พี่สาวของเธอเกิดมาทั้งสวย ทั้งเก่งทำอะไรก็ออกมาดูดีไปหมดทุกอย่างผิดกับเธออย่างลิบลับ

"กลับมาหาผมได้ไหม" คาลวินยังคงละเมอไม่รู้ตัว ร่างบางลูบผมเขาเบาๆ ให้นอนหลับ

"นอนเถอะนะคะ สักวันคุณต้องได้เจอพี่อรเพราะฉันเองก็อยากเจอพี่สาวเหมือนกันค่ะ" เธอบอกกับเขา คาลวินหลับสนิททันตา อัญญารินจึงจัดการเช็ดตัวลดไข้ให้เขาจนเสร็จ ตลอดคืนเธอนอนหลับไม่สนิทต้องคอยตื่นมาดูอาการของเขาเพราะกลัวว่าจะไข้ขึ้นสูงอีก

กลางคืนผ่านไป แสงอาทิตย์ส่องผ่านทะลุม่านเข้ามาในห้องนอน ร่างบางลืมตาตื่นขึ้นมาทั้งที่เพิ่งได้งีบหลับไปเมื่อชั่วโมงก่อน

"ตัวไม่ร้อนแล้ว" มือเล็กอังหน้าผากของคาลวินเพื่อวัดอุณหภูมิ ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว

"เอ๊ะ! พรุ่งนี้ถึงกำหนดแล้วนี่นา" เมื่ออาบน้ำเสร็จในขณะกำลังจะเปิดตู้เสื้อผ้าก็เจอกับใบนัดของหมอที่เธอต้องไปพบทุกเดือน คาลวินบังคับให้เธอฉีดยาคุมทุกเดือนและมันก็วนมาถึงวันนัดอีกครั้ง

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณอัญ" เมื่อเปิดประตูห้องออกมาก็เจอกับจอห์นที่กำลังจัดเตรียมโต๊ะอาหารให้ทั้งคู่อยู่

"เดี๋ยวฉันจัดการเองค่ะ คุณจอห์นไปเตรียมตัวทำงานเถอะค่ะ" อัญญารินก็คืออัญญาริน เธอเกรงใจไปหมดทุกคน เธอยอมเสียสละได้เสมอถ้าทำให้คนอื่นมีความสุข

"ได้ครับ ถ้าต้องการอะไรโทรเรียกได้เลยนะครับ" จอห์นก้มหัวให้เธอแล้วเดินออกไป

"ว้าวว ไส้กรอกเยอรมันกับขนมปังแยมนี่นา" ร่างบางจัดเตรียมอาหารเช้าไว้ให้อีกคนที่กำลังอาบน้ำอยู่ด้วย

"ทานอาหารเช้าเลยไหมคะ" เมื่อเห็นเขาเดินออกมา เธอจึงเอ่ยถามด้วยความหวังดี ใบหน้าเปื้อนยิ้มรอฟังคำตอบของเขา

"วันนี้ฉันไม่หิว" พูดจบก็เดินตรงดิ่งออกจากห้องไป อัญญารินมองอาหารบนโต๊ะที่เธอตั้งใจจัดไว้อย่างน่าทานแต่โดนเขาเมินอีกแล้ว ทำไมเธอทำอะไรไปก็ไม่ถูกใจเขาเลยสักอย่าง ใบหน้าสวยเศร้าสลดก่อนจะรีบเดินตามเขาไปขึ้นรถเพราะกลัวจะถูกทิ้ง