ตอนที่8 : อรนภา

[โรงพยาบาล]

เมื่อถึงกำหนดนัดฉีดยาคุมอีกครั้ง อัญญารินจึงมาตามที่หมอนัดตามเวลาไม่มีคลาดเคลื่อน เธอมาคนเดียวทุกครั้งเพราะคาลวินมักจะบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องของเขา แต่นั่นแหละเธอชินแล้วกับความเย็นชาของเขา คนตัวเล็กนั่งมองคนเดินผ่านหน้าเธอไปคนแล้วคนเล่า ผู้หญิงต่างชาติแต่ละคนทั้งสูงและหุ่นดีมาก เธอนั่งมองคนนั้นทีคนนี้ทีจนไปเจอเข้ากับคนที่เธอคุ้นเคยมากที่สุดแค่หันหลังก็จำได้แล้วว่าเป็นใคร

"พี่อร" ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปหาผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนสวมแว่นตาดำมีผ้าคลุมไหล่อีกฝั่งของที่เธอนั่งอยู่

"พี่อร!" อัญญารินรีบวิ่งมาดึงแขนผู้หญิงคนนั้นไว้ก่อนที่หล่อนจะหนีไป

"ปล่อยฉัน!" อรนภาหันมาสะบัดข้อมือออกจากมือของอัญญาริน

"พี่ไปอยู่ที่ไหนมา พ่อกับแม่เป็นห่วงพี่มากเลยนะ" อัญญารินจับมือพี่สาวมากุมไว้

"พ่อกับแม่ของเธอคนเดียวไม่ใช่ของฉัน"

"พี่พูดอะไร พ่อกับแม่รักพี่มากเลยนะกลับบ้านกันเถอะนะพี่อร" อัญญารินบอกกับพี่สาว ถึงอรนภาจะไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของพ่อกับแม่และไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ ของเธอ แต่ทุกคนก็รักอรนภามาก

"ไม่! อย่ามายุ่งกับฉัน" อรนภาสะบัดมือออกจนผ้าคลุมไหล่หล่นลงไปที่พื้น

"พี่อร! ใครทำอะไรพี่ ทำไมเนื้อตัวเขียวแบบนี้" ร่างบางตกใจเมื่อได้เห็นเนื้อตัวของพี่สาวที่ช้ำเขียวเป็นจ้ำๆ เต็มไปหมด

"ก็บอกว่าอย่ามายุ่งกับฉันไง! หลบไป" อรนภาหยิบผ้าคลุมไหล่ขึ้นมาปกปิดรอยช้ำเขียวไม่ให้ใครเห็นแล้วรีบวิ่งไปทางอื่นเพื่อหนีจากอัญญาริน

"พี่อร เดี๋ยวก่อน คุณคาลวินเขารอพี่อยู่นะ" อัญญารินตะโกนบอกเป็นภาษาไทย เธอเชื่อว่าคนรอบข้างตอนนี้ไม่มีใครฟังรู้เรื่องนอกจากอรนภาที่เป็นคนไทยเหมือนกัน

"คาลวิน เธอรู้จักเขาได้ยังไง?" อรนภาก้าวขาฉับๆ กลับมาหาน้องสาวแล้วเขย่าตัวน้องสาวเพื่อต้องการคำตอบ

"อัญทำงานอยู่ที่บริษัทของเขา เขาคิดถึงพี่นะพี่อรอย่าหนีไปอีกเลย" อัญญารินบอกเท่าที่จะบอกได้ จะให้เธอพูดเหรอว่าเธอเป็นที่ระบายอารมณ์ให้กับเขา

"บริษัท? คาลวินมีบริษัทได้ยังไง"

"พี่ไม่รู้เหรอบริษัทมอร์เชลมีชื่อเสียงมากเลยนะ" อัญญารินบอกพี่สาว อรนภาไปอยู่ที่ไหนมาทำไมถึงไม่รู้เรื่องนี้ ส่วนอีกคนได้แต่ยืนสงสัยคาลวินที่เธอรู้จักเป็นเพียงเด็กกำพร้าไม่มีแม้กระทั่งบ้าน แล้วทำไมตอนนี้ถึงมีบริษัทใหญ่โตได้

"พี่อร กลับไปหาพ่อกับแม่เถอะ ทุกคนคิดถึงพี่นะ" อัญญารินเห็นพี่สาวเริ่มมีท่าทีอ่อนลงเลยพูดเกลี้ยกล่อมอีกครั้งเผื่อจะได้ผล

"ฉันจะไม่กลับไปที่นั่นอีกเด็ดขาด จำคำฉันไว้ ฉันต้องได้ดีกว่าเธอ" พูดจบก็เดินหนีไปทิ้งให้อัญญารินยืนน้ำตาซึมอยู่คนเดียว ทำไมอรนภาถึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือแบบนี้ ตอนเด็กเราทั้งคู่รักกันมากแต่ตอนนี้อรนภากลับเห็นเธอเป็นคู่แข่งที่ต้องเอาชนะให้ได้

ตอนที่อัญญารินกลับมาถึงเพนท์เฮาส์ของคาลวิน เธอไม่ได้บอกใครว่าไปเจออรนภาที่โรงพยาบาล เธอคิดย้อนกลับไปถึงตอนที่ครอบครัวของเธอมีความสุขอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา แต่เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ภาพของเด็กหญิงสองคนที่อายุห่างกันสามปีกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน อรนภาโตกว่าอัญญารินสามปี ตอนเด็กทั้งสองคนจะไปโรงเรียนพร้อมกัน โดยมีคุณพ่อขับรถไปส่ง เมื่ออรนภาเรียนจบมัธยมเธอจึงตัดสินใจไปเรียนต่อปริญญาตรีที่อเมริกาตอนนั้นอัญญารินเพิ่งขึ้นมัธยม อรนภาไปเรียนต่อที่อเมริกาโดยไม่กลับมาที่ไทยอีกเลยเมื่อโทรไปหาก็ได้คำตอบว่าอ่านหนังสืออยู่ไม่ว่างคุย

"ถ้าพี่อรไม่รู้ความจริงก็คงไม่เป็นแบบนี้" อัญญารินพูดกับรูปของเธอกับพี่สาวที่กำลังเล่นก่อกองทรายตอนไปเที่ยวทะเลด้วยกันเมื่อสิบกว่าปีก่อน

หกปีที่แล้ว.....

หลังจากอรนภาสลัดคาลวินสำเร็จ เธอก็ตกลงแต่งงานกับฟิลิปซึ่งเป็นลูกชายมหาเศรษฐีของอเมริกา ทั้งคู่เพิ่งคบหากันได้แค่ไม่กี่เดือน อรนภาตัดสินใจไม่เรียนต่อทั้งที่อีกไม่นานก็จะจบปริญญา เธอมั่นใจว่าฟิลิปสามารถเลี้ยงดูเธอได้ เธอจึงไม่จำเป็นต้องเรียนจบแล้วหางานทำ อรนภาชอบความสะดวกสบายสาเหตุที่ขอพ่อแม่มาเรียนที่อเมริกาก็เพราะไม่อยากตื่นแต่เช้าเพื่อช่วยผู้เป็นแม่ทำขนมขายงกๆ

"แม่คะ พี่อรกลับมาแล้ว" อัญญารินกระโดดโลดเต้นดีใจที่เห็นพี่สาวเดินลากกระเป๋าใบใหญ่เข้ามาในบ้าน

"พี่อร คิดถึงจังเลย" อัญญารินกอดพี่สาวแน่นด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันนานเกือบสี่ปี

"พอแล้ว เข้าบ้านเถอะพี่ร้อน แดดที่นี่ทำผิวพี่ไหม้หมดแล้ว" อรนภาดันน้องสาวที่ตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อออกแล้วรีบเดินเข้าบ้าน

"พ่อแม่ สวัสดีค่ะ" อรนภายกมือไหว้พ่อแม่ของตนเอง

"เรียนจบแล้วใช่ไหมลูก จะทำงานเลยหรือพักก่อนล่ะลูก" ผู้เป็นพ่อถามลูกสาวคนโตด้วยความหวังดีและดีใจที่จะได้เห็นใบปริญญาของลูกสาว

"ไม่ค่ะ อรเรียนไม่จบ ที่กลับมาก็เพราะอรกำลังจะแต่งงานค่ะ" อรนภาพูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ

"แต่งงาน? ทำไมไม่บอกแม่ก่อนล่ะลูก แล้วแต่งกับใคร" ผู้เป็นแม่รีบถามลูกสาวด้วยความตกใจ จู่ๆ ลูกสาวคนโตก็บอกว่าจะแต่งงานทั้งที่ครอบครัวยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย

"อรก็บอกอยู่ไงคะแม่ว่าจะแต่งงาน แต่คงจะแต่งที่อเมริกาถ้าทุกคนไม่สะดวกไปก็ไม่เป็นไรค่ะ" ทั้งพ่อและแม่ได้แต่มองหน้าลูกสาวคนโตด้วยความผิดหวัง ไม่คิดเลยว่าอรนภาจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้ อะไรทำให้ลูกสาวคนโตของพวกเขาเปลี่ยนไปขนาดนี้

"ถ้าอรเห็นสมควรก็ทำไปเถอะลูก พ่อแม่และน้องอยู่ข้างอรเสมอ" ผู้เป็นพ่อบอกกับอรนภา แม้จะผิดหวังแต่อะไรที่ลูกต้องการคนเป็นพ่อเป็นแม่ยอมได้ทั้งนั้น

"อรเหนื่อยแล้วขอขึ้นไปพักก่อนนะคะ" พูดจบก็เดินตัวปลิวขึ้นไปข้างบนทิ้งกระเป๋าใบใหญ่ไว้ด้านล่างเพราะรู้ว่าอัญญารินต้องเอาขึ้นมาให้เธออยู่ดี

อรนภาขึ้นมาบนห้องนอนที่ไม่ได้อยู่นานแต่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ข้าวของวางเป็นระเบียบแต่ที่แปลกตาไปก็คือกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ

"กล่องอะไร ของยัยอัญหรือเปล่า?" มือเรียวเปิดกล่องดูของด้านในด้วยความสงสัย ด้านในเต็มไปด้วยของเล่นและตุ๊กตาตัวเล็กที่เธอเคยเล่นสมัยเป็นเด็กและยังมีรูปภาพที่พ่อกับแม่อุ้มเด็กทารกอยู่แต่สถานที่ในรูปคือ..'บ้านเด็กกำพร้า'

"ยินดีต้อนรับสมาชิกของบ้าน อรนภา" อรนภาอ่านตัวหนังสือที่เขียนไว้ด้านหลังรูป ขาเรียวรีบวิ่งลงบันไดมาเพื่อถามพ่อและแม่

"นี่มันอะไรคะแม่ หมายความว่ายังไง" อรนภายื่นรูปภาพใบนั้นส่งให้ผู้เป็นแม่ดู

"อร คือแม่อธิบายได้"

"ไม่ต้องหรอกคุณ ผมว่าอรควรรู้ความจริง" ผู้เป็นพ่อพูดออกมา ยังไงสักวันอรนภาก็ต้องรู้ความจริง

"ความจริงอะไร พ่อบอกอรมาสิคะ"

"ที่จริงแล้วพ่อกับแม่รับหนูมาเลี้ยงจากบ้านเด็กกำพร้า เพราะตอนนั้นร่างกายแม่ไม่แข็งแรงเลยมีลูกยาก พวกเราเลยไปรับหนูมาแต่พอสามปีต่อมาแม่ก็ท้องอัญ" ผู้เป็นพ่ออธิบายให้ลูกสาวคนโตฟัง ทั้งคู่รักอรนภาเหมือนลูกของตัวเองทั้งดูแลอย่างดีและให้การศึกษาที่ดีไม่น้อยหน้าไปกว่าอัญญารินเลย

"กรี๊ด!!! พ่อกับแม่โกหกอรมาตลอด อรไม่ใช่ลูกของพ่อกับแม่" อรนภากรี๊ดลั่นบ้าน นิสัยของอรนภาอีกอย่างคือเอาแต่ใจตัวเอง

"อรฟังแม่ก่อนนะลูก แม่กับพ่อรักอรมากนะ"

"ไม่ฟัง! อรจะไม่อยู่บ้านหลังนี้แล้ว" พูดจบก็ลากกระเป๋าใบใหญ่ที่วางอยู่ออกมาจากบ้าน

"พี่อร อย่าไป พี่จะไปไหน พี่อร!" อัญญารินอยู่ในเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น เธอแค่ยืนดูเงียบๆ

"ฉันไม่ใช่พี่เธอ จำไว้นะฉันจะไม่มีวันแพ้เธอง่ายๆ" อรนภาผลักคนตัวเล็กจนล้มแล้วเดินลากกระเป๋าออกจากบ้านไป หลังจากวันนั้นก็ไม่มีใครพบเจออรนภาอีกเลย ติดต่อก็ไม่ได้เพราะเธอเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ เธอตัดการติดต่อกับครอบครัวทุกช่องทาง

อัญญารินตัดสินใจสอบเข้ามหาวิทยาลัยรัฐบาลของไทยเพราะไม่อยากให้พ่อแม่ต้องสิ้นเปลืองค่าเทอม อีกอย่างเธอยังอยากอยู่ดูแลท่านทั้งคู่ ตั้งแต่อรนภาหายไปทั้งพ่อและแม่ของเธอก็ได้แต่ถามหาอรนภาอยู่ตลอด เธอเป็นห่วงกลัวท่านว่าทั้งคู่จะเป็นอะไรไป แต่พอเรียนจบปริญญาตรีอัญญารินก็มาทำตามฝันของตัวเองที่อเมริกาและมาตามหาพี่สาวอีกด้วย