ตอนที่9 : เตรียมตัวรับมือ (1)

หลังจากรู้ข่าวจากอัญญารินว่าคาลวินมีบริษัทเป็นของตัวเอง อรนภาก็ไม่รอช้ารีบหาข้อมูลที่พอจะหาได้

"มอร์เชล กรุ๊ป" อรนภาแสยะยิ้มเมื่อเห็นว่ามีคนมากมายพูดถึงบริษัทมอร์เชลในโซเชียลต่างๆ

"ทำอะไร" เสียงของชายคนหนึ่งดังเข้ามาจากด้านหลังทำให้อรนภาต้องรีบปิดโทรศัพท์ทันที

"เปล่าค่ะฟิลิป" ร่างบางหน้าตาสะสวยที่เนื้อตัวเขียวเป็นจ้ำๆ ตอบสามีกลับไป

"โกหก! ก็เห็นอยู่" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงดัง มือใหญ่กระชากผมเธออย่างแรงจนอรนภาหน้าหงายตามแรงกระชาก

"โอ๊ย! ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะปล่อยนะ" มือเล็กๆ พยายามแกะมือของสามีที่กำลังขยุ้มผมเธออย่างแรงออก

"อย่าให้เห็นว่าร่านไปหาผัวคนใหม่ล่ะไม่งั้นเธอ ตาย!"

ฟิลิปผลักร่างของอรนภาล้มลงอย่างแรงไม่วายยังชี้หน้าขู่เธอ หลังจากที่เธอตกลงแต่งงานกับเขาได้ไม่นานฟิลิปก็เผยธาตุแท้ของตัวเองออกมา เขาทั้งทุบตีเธอเวลาโมโห เวลาไม่ได้ดั่งใจก็จะทำร้ายร่างกายเธอ จนตอนนี้ร่างกายของเธอแทบไม่มีส่วนไหนที่ไม่ช้ำเลย เธออยากจะหนีไปให้พ้นจากนรกขุมนี้แต่เธอไม่มีที่ไป ตอนนี้เธอเริ่มเห็นทางสว่างแล้วยังไงคาลวินก็ต้องช่วยเธอ อรนภามั่นอกมั่นใจว่าคาลวินยังไม่ลืมเธอแน่นอน

เพนท์เฮาส์สุดหรูของคาลวินมีแต่บรรดาคนรวย ดารา เซเลปพักอาศัย เพราะค่อนข้างปลอดภัยและมีความเป็นส่วนตัวมาก ในเช้าวันหยุดแบบนี้สองร่างชายหญิงยังคงนอนกอดกันอยู่บนเตียงใหญ่ อัญญารินตื่นก่อนทุกครั้งเมื่อลืมตาขึ้นมาเธอก็จัดการยกแขนใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามออกจากตัวเธอ เมื่อคืนกว่าเธอจะได้นอนก็ปาไปเกือบตีสองเพราะโดนคนเอาแต่ใจกระทำอยู่ตลอด

"ลาลั้นลา~ ลั้นลั้นลา~" ร่างบางอาบน้ำไปฮัมเพลงไปอย่างอารมณ์ดีเพราะในทุกวันหยุดคาลวินจะนัดสาวในสต๊อกของตัวเองออกไปเที่ยวหรือไปเดทตามประสาชายโสดและรวย ทำให้วันทั้งวันเธอได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

"ตื่นแล้วเหรอคะ" เมื่ออัญญารินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นร่างใหญ่กำลังนั่งอยู่บนเตียงด้วยสภาพล่อนจ้อนไม่มีเสื้อผ้าติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว

"อืม" คำตอบสั้นๆ ของเขาทำให้เธอไม่ถามอะไรต่อ

"คิดจะถามฉันแค่นี้งั้นเหรอ" คาลวินพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเธอไม่ถามอะไรต่อ

"รับกาแฟไหมคะ" ถ้าเขาอยากให้ถามเธอก็จะถาม

"ไม่" คำตอบสั้นๆ ของเขา อัญญารินก็ไม่รู้ว่าจะถามอะไรต่อดี

"ฉันจะไปอาบน้ำ" คาลวินบอกกับเธอทั้งที่เธอยังไม่ได้ถาม

"ค่ะ"

"คิดจะตอบแค่นี้หรือไง" คนเอาแต่ใจถามเธอขึ้นมาอีก ร่างบางได้แต่งุนงงว่าวันนี้เขาเป็นอะไรของเขา

"คุณอยากให้ฉันถามหรือตอบยังไงล่ะคะ ฉันเดาใจของคุณไม่ได้หรอกค่ะ" เธอบอกกับเขาเพราะเธอไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่

"เธอทำให้ฉันอารมณ์เสีย"

ปัง! ประตูห้องน้ำถูกปิดอย่างดังตามแรงของคนเอาแต่ใจอย่างคาลวิน

"อะไรของเขา" เธอยืนเกาหัวอย่างไม่เข้าใจว่าเขาเป็นอะไร เลือดลมไม่ดีหรือจะเข้าวัยทองก็ไม่น่าใช่

"ที่ไทยน่าจะยังไม่ดึก โทรหาแม่หน่อยดีกว่า" ว่าจบก็หยิบโทรศัพท์ที่คาลวินซื้อให้เธอเมื่อปีที่แล้วขึ้นมากดเบอร์ของผู้เป็นแม่ เมื่อมองเวลาแล้วก็เห็นว่าที่ไทยยังไม่ดึกมาก

[ว่าไงลูก] แค่ได้ยินเสียงของแม่เธอก็รู้สึกมีกำลังใจในการใช้ชีวิตต่อ

"สบายดีไหมคะ"

[ก็เรื่อยๆ แหละลูก อัญล่ะเป็นยังไงบ้าง]

"หนูสบายดีค่ะดีมากด้วย แล้วพ่อล่ะคะเป็นยังไงบ้าง" เธอบอกว่าสบายดี แม้กายและใจของเธอตอนนี้แทบจะทนไม่ไหวแล้ว

[หมอบอกว่าดีขึ้นแล้วจ้ะ]

"หนูอยากกลับบ้านจัง" ร่างบางเผลอพูดสิ่งที่คิดให้แม่ได้ยิน

[กลับมาสิลูก มาหางานทำใกล้บ้านเราก็ได้ ลูกของแม่เก่งอยู่แล้ว] อัญญารินน้ำตาซึมอยากจะร้องไห้ เธอก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่มาทำตามความฝันห่างบ้านห่างครอบครัวมาไกล อยากจะกลับแค่ไหนแต่ก็ทำไม่ได้

"หนูขอเวลาอีกหน่อยนะคะ หนูสัญญาว่าจะรีบกลับไป"

[ดูแลสุขภาพด้วยนะลูก ถ้าเจออรฝากบอกว่าพ่อกับแม่ขอโทษสำหรับทุกอย่าง]

"ค่ะแม่ แม่ไม่ต้องคิดมากนะคะยังไงหนูก็ต้องเจอพี่อรค่ะ" เธอบอกกับแม่อย่างมั่นใจ ตั้งแต่ตอนที่เจออรนภาที่โรงพยาบาลครั้งนั้น เธอก็ไม่ได้บอกใครแม้แต่แม่ของตัวเองและหลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้เจออรนภาอีกเลย

"หนูต้องไปแล้ว โทรทางไกลมันแพงน่ะค่ะ แค่นี้นะคะรักแม่นะ" เธอรีบวางสายเมื่อเห็นว่าคาลวินออกมาจากห้องน้ำแล้ว

"คุยกับใคร"

"แม่ค่ะ" เธอตอบเขาตามความจริง

"ก็ดี หัดเป็นลูกกตัญญูซะบ้าง" พูดว่าเธอจบเขาก็เดินเข้าห้องแต่งตัวไป อัญญารินได้แต่แลบลิ้นไล่หลังคนที่ชอบว่าคนอื่น