Mag-log inShare
CHAPTER 8 แม่ของลูกที่ไม่ต้องการ
Petsa ng paglalathala:
2026-04-13 14:35:39“ปะป๊า…” เสียงใสๆ เรียกพร้อมกับร่างจิ๋วที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาเกาะขาเขาไว้แน่น ดฤณชะงักไปทั้งตัวก้มลงมองเด็กหญิงตัวน้อยที่เงยหน้าขึ้นยิ้มให้ ดวงตากลมโตเหมือนเขาไม่มีผิด
น้องเดียร์น่าตอนนี้สองขวบแล้ว พูดเก่งจนทั้งบ้านหลง เสียงเจื้อยแจ้วดังทั้งวัน “แม่ไปไหน” เขาถามเสียงเรียบ พยายามทำตัวเหมือนเดิมทั้งที่ในอกมันอุ่นแปลกๆ “ไปเย่นสวนสนุก” เด็กน้อยตอบทันที ชี้ไปทางโทรทัศน์ที่กำลังฉายภาพเครื่องเล่นสีสดใส “หนูอยากปายยย” คำว่าอยากไปของลูกทำให้มือใหญ่ที่แนบข้างลำตัวขยับนิดหนึ่งเหมือนอยากอุ้ม แต่ก็ยังไม่กล้า มิณทร์ทิชาเดินเข้ามาเร็วๆ “น้องเดียร์น่าอย่าไปวุ่นวายกับปะป๊าค่ะ มาหาแม่มา” “ไปเที่ยว” เด็กน้อยส่ายหัวแรงๆ กอดขาพ่อแน่นกว่าเดิม เสียงเล็กๆ นั้นไม่ได้งอแง แต่มันเต็มไปด้วยความหวังจนคนฟังใจสะเทือน ชายหนุ่มหันหน้าหนีเหมือนทุกครั้ง “เดียร์น่า ไปกับแม่ก่อนนะคะ” หญิงสาวพยายามแกะมือลูกออกอย่างนุ่มนวล เพราะรู้ดีว่าเขาไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้ “คุณหนูมาเล่นกับป้าอ้อยมา” ป้าอ้อยรีบเข้ามาอุ้มคุณหนูออกไปทันที “เธอสั่งให้ลูกพูดแบบนี้ใช่ไหม” คำพูดของเขาเหมือนมีดคมกรีดลงกลางอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ทิชาเปล่านะ ลูกอยู่แต่ในบ้านเขาก็พูดตามประสาเด็ก” เสียงแข็งเย็นนั้นทำให้หญิงสาวชะงัก เธอส่ายหน้ารัวๆ “ฉันไม่มีวันบอกใครว่ามีลูก ถ้าเธออยากออกไปใช้ชีวิตก็เชิญออกไปจากบ้านฉัน” “คุณดฤณ” เสียงเรียกนั้นสั่นพร่า “หรือไม่ก็พาลูกสาวเธอกลับไปหาไอ้เมธัส” ประโยคนี้ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นทันที “คุณกำลังไล่ทิชากับลูก” น้ำเสียงเธอไม่ได้ดัง แต่หนักแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา “ถ้าเธอเหนื่อยที่จะเลี้ยงก็ออกไปแต่ตัวแล้วเอาลูกไว้ให้ฉัน” “คุณดฤณ” หัวใจของคนเป็นแม่เหมือนถูกบีบจนแหลก “เธอรู้อยู่เต็มอกว่าฉันไม่เคยรัก” เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินจากไป หญิงสาวยืนนิ่งมองแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ หายไปจากสายตา เกือบสามปีที่เธอยอมทุกอย่าง ยอมเป็นเมียที่ไม่มีตัวตน สามปีที่หวังว่าสักวันกำแพงน้ำแข็งในใจเขาจะพังลง แต่มันไม่เคยเกิดขึ้นเลย หยดน้ำตาไหลลงช้าๆ สองแขนโอบกอดตัวเองไว้แน่นเหมือนคนที่ไม่มีที่พึ่ง เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งเข้ามา “แม่ร้องไห้” เดียร์น่าชะงักเมื่อเห็นน้ำตาของแม่ ดวงตากลมโตสั่นไหว ก่อนจะยกมือเล็กๆ เช็ดแก้มให้เธออย่างเก้ๆ กังๆ “แม่เจ็บเหรอ” คำถามใสซื่อนั้นทำให้คนเป็นแม่ทรุดนั่งกอดลูกแน่น “แม่ไม่เจ็บค่ะ แม่แค่รักหนูมาก” “เพี้ยง! หายนะคะ” “ลูกสาวแม่เก่งจังเลย” “ไม่ร้องอีกนะ หนูไม่ชอบเลย” เด็กน้อยส่ายหน้า ไม่ชอบที่แม่ร้องไห้ เด็กน้อยกอดตอบทันทีซุกหน้ากับไหล่แม่ ภาพนั้นอยู่ในสายตาของใครบางคนที่ยังไม่ทันลงบันได ดิวากรหยุดยืนมองโดยที่ไม่มีใครรู้ “แม่จ๋าทำไมปะป๊าไม่อุ้มหนู” เสียงเล็กๆ พูดไม่ชัดนักดังอยู่ข้างตัว มิณทร์ทิชาที่กำลังพับผ้าอยู่ชะงักมือทันที เธอหันไปมองลูกสาวตัวน้อยที่นั่งกอดตุ๊กตา ตากลมใสจ้องมองมาด้วยความสงสัยแบบไร้เดียงสา “ปะป๊าเขางานยุ่งค่ะลูก” เธอยิ้มอ่อนพยายามให้เสียงตัวเองฟังดูปกติที่สุด “แต่หนูเห็นปะป๊าอยู่ในนี้กะสาวจับมือด้วย” เดียร์น่าขมวดคิ้วนิดๆ เหมือนกำลังคิดตาม ก่อนจะชี้นิ้วป้อมๆ ไปที่หน้าจอโทรทัศน์ ภาพข่าวที่ยังค้างอยู่บนจอทำให้หัวใจของคนเป็นแม่กระตุกวูบ แต่เธอก็รีบคว้ารีโมตมากดปิด “หนูคงจำผิดคนแล้วค่ะ ปะป๊าไม่มีวันทำแบบนั้น” เธอได้แต่ปลอบใจลูกไปวันๆ “ปะป๊าไม่ยักพวกเราเหย๋อ…” เด็กน้อยคลานเข้ามาใกล้ ใช้มือเล็กๆ จับแขนแม่เขย่าเบาๆ เธอดึงลูกเข้ามากอดแน่นซุกหน้าลงกับผมนุ่มๆ ของเด็กน้อย ทั้งที่คำพูดนั้นเหมือนมีหนามทิ่มแทงหัวใจตัวเองซ้ำๆ “รักสิคะ ปะป๊ารักหนูที่สุดเลย” เดียร์น่ายิ้มกว้างทันทีจนเห็นฟันน้ำนมซี่เล็กๆ “จิงเหยอ ปะป๊ายักหนูที่สุดเลยใช่ม้า” “ใช่ค่ะ ที่สุดเลย” เสียงเธอสั่นจนแทบหลุด เด็กน้อยหัวเราะคิกคักก่อนจะเอาหน้ามาซบอกแม่ “หนูจายดีรอปะป๊าอุ้ม…” “จ้ะ” เธอหลับตาน้ำตาไหลเงียบๆ ลงบนแก้มลูกโดยที่เด็กไม่รู้ตัว หัวใจบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก แต่เธอก็ยังต้องยิ้ม เช้าวันหยุดที่บ้านเงียบกว่าทุกวัน มิณทร์ทิชายืนอยู่หน้าประตูห้องทำงาน มือบางกำชายเสื้อแน่นราวกับรวบรวมความกล้าอยู่พักใหญ่ก่อนจะเคาะ ก๊อก ก๊อก ก๊อก “เข้ามา” เสียงทุ้มตอบกลับสั้นๆ หญิงสาวเปิดประตูเข้าไป ดิวากรกำลังนั่งอ่านเอกสาร แว่นตาถูกดันขึ้นบนสันจมูก เขาเงยหน้ามองเธอเพียงแวบเดียวก่อนจะวางปากกาลง “วันนี้วันหยุดทิชาฝากลูกได้ไหมคะ” เธอพูดเบาๆ ทุกครั้งก็ถูกเขาปฏิเสธ “เธอจะไปไหน” คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย “หมอนัดค่ะ” “อืม” เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเพียง “วันนี้น้องเดียร์น่ามีน้ำมูก ตัวร้อนนิดหน่อยค่ะ น่าจะงอแงถ้าคุณไม่...” หญิงสาวยืนนิ่งเหมือนลังเลจะพูดต่อ แต่สุดท้ายก็เอ่ยออกมา “ฉันจะดูลูกเอง” คำพูดนั้นทำให้เธอชะงักดวงตาคู่สวยเบิกขึ้นอย่างไม่ปิดบังความตกใจ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เคยเป็นฝ่ายเอ่ยปากเลยสักครั้ง “ค่ะ…” เสียงเธอเบาลงอย่างไม่รู้ตัว หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ วางถุงยาที่เตรียมไว้ลงตรงหน้าเขาอย่างเป็นระเบียบ “นี่เป็นยาลดไข้ค่ะ ทิชาเขียนติดขวดไว้แล้วให้กินทุกสี่ชั่วโมงหลังอาหาร ถ้าตัวร้อนให้เช็ดตัวนะคะ ใช้น้ำอุณหภูมิห้องปกติ” เธอพูดไปก็จัดของไป มือบางสั่นเล็กน้อยด้วยความไม่คุ้นชินที่ต้องฝากลูกไว้กับเขา “อะไรอีก” ไม่ใช่ว่าเขาไม่ใส่ใจ แต่กำลังจดจำรายละเอียดที่เธอบอก “ถ้าน้องงอแง เขาชอบให้กอดแล้วลูบหลังเบาๆ ค่ะ จะหลับง่าย นมกล่องอยู่ที่ห้องทิชาจัดไว้หมดแล้ว” ดิวากรนั่งฟังเงียบๆ สายตาคมมองตามทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คำว่าลูกฟังดูไม่ห่างเหินเหมือนเมื่อก่อน “ถ้าเขาร้องหาปะป๊า…” เธอหลุดพูดออกมา ก่อนจะรีบเม้มปากเหมือนรู้ตัวว่าพูดเกิน “ก็ปล่อยให้ร้องไป” เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย คำตอบเย็นชาตามนิสัยเดิม แต่แววตาที่มองถุงยาแน่นิ่งนั้นกลับไม่เหมือนเดิม “ทิชาไปก่อนนะคะ” เธอกำลังจะหันหลังออกจากห้อง แต่เสียงเขาเรียกไว้ก่อน “เดี๋ยว” หญิงสาวหันกลับมา ชายหนุ่มเลื่อนสายตาไปที่กระดาษโน้ตที่เธอเขียนรายละเอียดการดูแลลูกไว้เต็มแผ่น “ลูกกินยากไหม” คำถามสั้นๆ แต่ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว “ตอนป้อนต้องบอกว่าเป็นขนมค่ะ เขาจะยอมกินง่ายๆ น้องแพ้ถั่วทุกชนิดห้ามให้กินเด็ดขาดนะคะ” เขาพยักหน้าเหมือนจำทุกอย่างไว้ ไม่เคยรู้ว่าลูกสาวแพ้ถั่วเหมือนเขาไม่มีผิด เธอยิ้มบางๆ อย่างเผลอตัวเป็นรอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมานาน “ขอบคุณนะคะ” ไม่นานเสียงฝีเท้าเล็กๆ ก็ดังอยู่หน้าห้อง ประตูถูกแง้มออกช้าๆ ตามด้วยเสียงเรียกที่ทำให้เขาต้องหยุดมองจนละสายตาไม่ได้ “ปะป๊า” เสียงพูดไม่ชัดนักดังขึ้น เขาเงยหน้ามองเดียร์น่ายืนกอดตุ๊กตาอยู่หน้าประตู จมูกแดงนิดๆ ดวงตากลมโตมีน้ำตาเหมือนจะงอแง หัวใจของเขากระตุกวูบ “เข้ามา” “แม่ปายหนาย” เด็กน้อยเดินเตาะแตะเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน เขาลุกจากเก้าอี้ช้าๆ เป็นครั้งแรกที่ก้าวเข้าไปหาลูกเอง มือใหญ่ยื่นออกไปอย่างลังเล ก่อนจะอุ้มร่างเล็กขึ้นมาแนบอก เดียร์น่าซบหน้าลงกับไหล่เขาทันทีเหมือนหาที่พึ่ง “ปะป๊าหอม” เสียงอู้อี้พร้อมมือเล็กที่กอดคอเขาไว้แน่น จนเขาชะงักความรู้สึกบางอย่างไหลผ่านอกจนแน่นไปหมด เขามองไปที่โต๊ะทำงานที่มีกระดาษโน้ตของมิณทร์ทิชาวางอยู่ “เดี๋ยวแม่กลับแล้ว” ก่อนจะอุ้มลูกเดินออกจากห้องไปช้าๆ เป็นครั้งแรกที่เขาเลือกจะทำหน้าที่พ่อด้วยตัวเอง “อื้อ คิดถึงแม่จังเยย” “หิวข้าวหรือยัง” เขาเอ่ยถามลูกสาว “ม่ายเอาขอกินขนม” เด็กน้อยส่ายหน้ารัว “ได้สิ” เขาไม่รู้ว่าต้องเลี้ยงลูกยังไง จึงตามใจลูกสาวไม่ว่าจะอยากกินอะไรเขาก็ไม่เคยขัด
Pinakabagong kabanata
ไม่เคยถูกรักเลย CHAPTER 30 ผมมีลูกมีภรรยาแล้ว จบ
มิณทร์ทิชาตัดสินใจเปิดโอกาสให้ดิวากรอีกครั้ง ทั้งสองเลือกเริ่มต้นใหม่ร่วมกัน ทิ้งอดีตที่เคยผิดพลาดไว้เบื้องหลัง และเก็บมันไว้เป็นบทเรียนของชีวิตในวันนี้ชายหนุ่มพาลูกสาวและหญิงสาวออกงานสังคมเป็นครั้งแรก หลังจากที่เขาหายหน้าไปจากสื่อมานานกว่าสองปี“พี่ดฤณใช่จริงๆ ด้วย รดาคิดว่าจำคนผิดซะอีก”ธีรดารีบเดินเข้ามาทักด้วยรอยยิ้มสดใส ไม่ได้เจอเขามาหลายปีแล้ว นับตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายยกเลิกสัญญาและไม่ร่วมงานกันอีก“สวัสดีครับ” เขาทักกลับสุภาพ เกือบจะลืมชื่ออีกฝ่ายไปแล้ว“พี่ดฤณมากับใครคะ เสียดายจังที่เราไม่ได้ร่วมงานกันอีก” ธีรดาส่งยิ้มหวานให้เขา เพราะในใจยังคงมีความรู้สึกดีๆ อยู่“ปะป๊าขา แม่จ๋ามีหนุ่มๆ มองเยอะเลยค่ะ” เสียงใสของเดียร์น่าดังขึ้น ทำเอาคนแถวนั้นหันมามองทันทีเด็กน้อยสวมชุดกระโปรงสีกรมท่า แต่งตัวเข้ากับพ่อและแม่อย่างน่ารัก ธีรดาชะงักก่อนจะหันไปมองเด็กหญิงตัวเล็กอย่างตกใจ“เด็กที่ไหนคะ พี่ดฤณมีลูกตั้งแต่ตอนไหน” สายตาของหญิงสาวจับจ้องใบหน้าของเด็กน้อย ก่อนจะเหลือบไปเห็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังและก็จำได้ทันทีเด็กคนนี้คือเด็กที่เคยเจอเมื่อสองปีก่อน ดิวากรยิ้มเล็กน้อยก่อนจะบอกลูกสาว“น
ไม่เคยถูกรักเลย CHAPTER 29 ขอเดินร่วมทาง
“ปะป๊าขา แม่จ๋าหลับไปนานจังเลย” เดียร์น่านั่งมองแม่ที่นอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้ ตั้งแต่เมื่อวานเธอก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเล่นกับลูกสาวเลย“แม่จ๋าเหนื่อย ให้แม่พักผ่อนก่อนนะคะ” เขาลูบศีรษะลูกเบาๆสายตาของเขาหันกลับไปมองใบหน้าซีดเซียวของมิณทร์ทิชาอย่างเงียบงันสำหรับเขาแล้ว แค่เธอยังมีลมหายใจอยู่ก็ถือเป็นของขวัญที่มีค่าที่สุดแล้ว“ปะป๊าพาแม่จ๋ากับน้องกลับบ้านได้ไหมคะ” เดียร์น่าหันมองพ่ออีกครั้งก่อนจะถามเสียงเบา“บ้านไหนคะ”“บ้านที่เราเคยอยู่”“น้องไม่ชอบที่นี่เหรอ” เขามองลูกสาวอย่างสงสัย เด็กน้อยส่ายหน้าเบาๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเศร้า“น้องอยากอยู่ใกล้ปะป๊าอยู่กับคุณลุงด้วย น้องไม่อยากไปโรงเรียนเพื่อนชอบล้อว่าน้องไม่มีพ่อ”คำพูดนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจของชายหนุ่มทันที แต่ในจังหวะเดียวกันเปลือกตาของมิณทร์ทิชาค่อยๆ ขยับ ก่อนที่หญิงสาวจะเริ่มได้สติเธอได้ยินบทสนทนาของสองพ่อลูกอย่างชัดเจน คำพูดของลูกสาวทำให้หัวใจของคนเป็นแม่เจ็บหน่วง หญิงสาวกะพริบตาช้าๆ น้ำตาคลอขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว“เดียร์น่ากลับบ้านกับลุงดีกว่านะ” เมธัสเดินเข้ามาอุ้มหลานสาวขึ้นจากเก้าอี้ เด็กน้อยรีบกอดคอเขาไว้ทันที“น้องอ
ไม่เคยถูกรักเลย CHAPTER 28 ไม่มีเธอไม่อยากหายใจ
ดิวากรนั่งรออยู่หน้าห้องผ่าตัดอย่างทรมาน เวลาผ่านไปช้าเสียจนเหมือนหยุดเดิน ทุกวินาทีหนักอึ้งราวกับมีอะไรทับอยู่บนอกเขาพยาบาลหลายคนวิ่งวุ่นเข้าออกห้องผ่าตัด สีหน้าเคร่งเครียด ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังลอดออกมาจากด้านใน ทำให้ชาวาบไปทั้งตัว“หมอคะคนไข้หยุดหายใจแล้วค่ะ ปั๊มหัวใจไม่ขึ้นแล้ว”คำพูดนั้นเบา แต่กลับชัดเจนราวกับฟ้าผ่าลงกลางหัวใจเขา ดิวากรตัวแข็งทื่อน้ำตาไหลพรากออกมาโดยไม่รู้ตัว“เรายื้อสุดความสามารถแล้ว”เสียงนั้นยิ่งเหมือนตอกย้ำให้โลกทั้งใบของเขาพังทลาย ชายหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปหาลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ ก่อนจะหยิบปืนพกที่เหน็บอยู่ตรงเอวของอีกฝ่ายขึ้นมา“เจ้านาย!” ลูกน้องร้องตกใจชายหนุ่มกลับยกปืนขึ้นจ่อขมับตัวเอง มือของเขาสั่นเล็กน้อย น้ำตายังคงไหลไม่หยุด เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีมิณทร์ทิชาอยู่ด้วย“เมียกูไม่อยู่แล้ว กูจะอยู่ไปทำไม” เสียงของเขาแตกพร่าไปหมด ลูกน้องรีบก้าวเข้ามาใกล้สีหน้าตกใจสุดขีด“เจ้านายยังมีลูกสาวอยู่นะครับ!”คำพูดนั้นทำให้เขาชะงักไปชั่วครู่ แต่เขากลับส่ายหน้าอย่างหมดแรง“ไม่มีทิชาก็ไม่มีความหมายอะไร ฮึก”เปรี๊ยะ!เสียงตบดังลั่นไปทั่วทางเดิน ศีรษะของดิวากรห
ไม่เคยถูกรักเลย CHAPTER 27 ของหายอยากได้คืน
“แม่จ๋าน้องกลัวจัง” เดียร์กอดแม่แน่นตัวสั่นเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองไปยังร่างชายสูงใหญ่หลายคนที่ยืนเฝ้าอยู่รอบๆ ห้อง“ไม่ต้องกลัวนะคะ แม่อยู่นี่ ไม่มีใครทำอะไรหนูได้” เธอกอดลูกสาวแน่น แม้หน้าอกจะเจ็บแปลบทุกครั้งที่หายใจ จากแรงกระแทกตอนรถตกข้างทาง แต่เธอก็ฝืนทำเป็นเข้มแข็ง ไม่ยอมให้ลูกเห็นความอ่อนแอ“เขาจะทำอะไรเราเหรอแม่จ๋า” เด็กน้อยถามเสียงสั่น“เดียร์อย่าหันไปมองนะคะ มองแค่หน้าแม่ก็พอ” เธอพูดพลางลูบศีรษะลูกเบาๆ แม้ในใจจะหวาดกลัวไม่ต่างกัน แต่ก็พยายามปลอบตัวเองให้ตั้งสติไว้ตลอดเวลาทันใดนั้นเสียงลูกบิดประตูถูกเปิดออก ทำให้ชายฉกรรจ์ที่ยืนเฝ้าต่างขยับตัวเล็กน้อยตามมาด้วยร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ“คุณพิมาริน”หญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาหยุดฝีเท้า ก่อนจะหัวเราะเยาะเบาๆ จ้องมองสองแม่ลูกด้วยสายตาที่แสนเกลียดชัง เด็กผู้หญิงหน้าตาถอดแบบดิวากรออกมาเกือบ 100%“ยังจำชื่อฉันได้ด้วยเหรอ อีหน้าด้าน” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “แกแย่งแฟนฉันไป แล้วยังปล่อยท้องเพื่อจับผู้ชายอีก”สายตาของพิมารินเหลือบมองเด็กน้อยในอ้อมแขนของมิณทร์ทิชาด้วยความเกลียดชัง“คุณพูดอะไรข
ไม่เคยถูกรักเลย CHAPTER 26 ตกอยู่ในอันตราย
“ปะป๊าเจ็บตรงไหนคะ เดี๋ยวน้องเป่าให้”เดียร์น่าขยับตัวเข้ามาใกล้ก่อนจะทำปากจู๋เป่าที่ข้อศอกของดิวากรเบาๆ อย่างตั้งใจ ท่าทางน่ารักของเด็กน้อยทำให้คนเป็นพ่อนั่งนิ่งไปชั่วขณะดวงตาคมมองลูกสาวด้วยความรู้สึกปวดหนึบในอก ลูกสาวของเขาน่ารักขนาดนี้ แล้วเมื่อก่อนเขาปล่อยปละละเลยได้ยังไง“น้องเดียร์น่า อย่าไปกวนปะป๊าเลยค่ะ” คนเป็นแม่รีบเดินเข้ามาดึงลูกเบาๆ เด็กหญิงเงยหน้ามองแม่ตาใส“ทำไมเหรอคะ โตขึ้นน้องจะเป็นหมอมารักษาปะป๊าเองค่ะ”“อยากเป็นหมอเหรอครับ” คำพูดใสซื่อทำให้ชายหนุ่มหลุดยิ้มทันที เขาเอื้อมมือไปลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ“ใช่ค่ะ หนูจะได้ดูแลปะป๊ากับแม่จ๋าได้”“ปะป๊าจะส่งหนูเรียนเอง”“อะ แฮ่ม!” เสียงกระแอมดังขึ้นจากมิณทร์ทิชา เธอมองเขานิ่งๆ เหมือนเตือนให้หยุดเพ้อฝัน“คุณกลับไปพักผ่อนได้แล้วค่ะ เดี๋ยวสักพักฉันจะพาน้องเดียร์น่าไปตลาด”“พี่ไปด้วยไม่ได้เหรอ” เขารีบหันมามองเธอทันที“คุณเจ็บแขนจะไปยังไงอยู่ที่นี่แหละ หรือไม่ก็กลับบ้านไป” น้ำเสียงของเธอฟังดูเฉยเมย แต่ลึกๆ แล้วเธอกลับแอบมองข้อศอกที่ช้ำของเขาอย่างเป็นห่วง“อย่าไล่พี่อีกเลยนะ” เขาพูดเสียงเบาเหมือนเด็กโดนดุทำหน้าหงอยทันที“เมื่อก่อนคุณไล่
ไม่เคยถูกรักเลย CHAPTER 25 ขอเป็นฮีโร่
กรุงเทพมหานครเพล้ง!ภายในคอนโดหรูใจกลางเมืองเสียงกรีดร้องโวยวายดังลั่นห้อง ตามมาด้วยเสียงข้าวของกระแทกพื้นแตกกระจายไม่หยุด แจกันแก้วราคาแพงถูกปาใส่กำแพงจนแตกละเอียด“ทำไมดฤณถึงกลับไปง้อเมียเก่า!”พิมารินตะโกนลั่นดวงตาแดงก่ำเพราะความโกรธและความคับแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอก มองภาพที่อยู่ในมือถืออยู่อย่างนั้น“โง่ที่สุด!” เธอกวาดแขนปัดของบนโต๊ะลงพื้นอีกครั้ง เสียงแก้วและจานกระทบกันดังระงมหลายปีที่ผ่านมาเธอเป็นฝ่ายตามง้อเขา หวังแค่ว่าอีกฝ่ายจะใจอ่อน เพราะเมื่อก่อนดิวากรนั้นรักเธอมากตามใจทุกอย่างแต่สุดท้ายเขากลับไปหาผู้หญิงคนนั้น เมียเก่าที่เขาเคยบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา มือเรียวกำแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือ“พวกมึงต้องไม่มีความสุขสิ…” เสียงของเธอสั่นด้วยความโกรธในความคิดของพิมารินคนที่ควรยืนอยู่ข้างดิวากรตอนนี้ต้องเป็นเธอ ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น เธอพลาดเพียงครั้งเดียว แต่เขากลับไม่เคยยอมให้อภัยเธอเลย“ทำไม! ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย” น้ำตาไหลลงมาตามแก้มอย่างไม่รู้ตัว สายตาของเธอค่อยๆ เปลี่ยนจากความเสียใจเป็นความแข็งกร้าว“เขาต้องกลับมารักฉัน” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะยกยิ้มบางๆ ที่เต็มไปด้วยความค
ไม่เคยถูกรักเลย CHAPTER 9 รักลูกสักนิดก็ได้
ดิวากรเพิ่งรู้ว่าคำว่าเลี้ยงลูก มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย จากที่คิดว่าแค่นั่งเฝ้าเฉยๆ เด็กคงเล่นของเล่นไปเอง แต่เดียร์น่ากลับเดินเตาะแตะไปทั่วห้อง พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด หยิบโน่นจับนี่ทุกอย่างที่ขวางหน้า“ปะป๊า ดูนี่”“ปะป๊า หนูหิวนม…”“ปะป๊า อุ้ม…”เสียงเล็กๆ เรียกเขาซ้ำไปซ้ำมา จนสุดท้ายชายหนุ่มที
ไม่เคยถูกรักเลย CHAPTER 7 ไม่ใช่สามีภรรยา
ค่ำคืนเงียบสงบมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมตรงหัวเตียง น้องเดียร์น่าหลับสนิทในอ้อมแขนของแม่ ร่างเล็กหายใจสม่ำเสมอเหมือนนางฟ้าตัวน้อยดิวากรยืนพิงกรอบประตูมองภาพนั้นอยู่นาน สายตาคมกริบอ่อนลงอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันรู้ตัว มิณทร์ทิชานอนตะแคงกอดลูกไว้แน่นเหมือนกลัวว่าใครจะมาแย่งไปเขาเดินเข้าไปช้าๆ ระว
ไม่เคยถูกรักเลย CHAPTER 6 ลูกสาว
เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยดังลั่นห้องนอนเล็กๆ ร่างกลมป้อมวัยหกเดือนดิ้นไปมาอยู่บนที่นอน มือเล็กชูขึ้นกลางอากาศเหมือนพยายามคว้าใครสักคน“อา…แง้”น้องเดียร์น่าหน้าแดงก่ำน้ำตาเอ่อคลอเมื่อไม่เห็นคนที่คุ้นเคยที่สุด ดิวากรที่เพิ่งเดินผ่านหน้าห้องชะงักเท้า เสียงนั้นดึงเขาให้หันกลับมาโดยไม่รู้ตัว คิ้วเข้มขมวด
ไม่เคยถูกรักเลย CHAPTER 5 แสนโดดเดี่ยว
ห้องพักผู้ป่วยมิณทร์ทิชานอนตะแคงหันหน้าเข้าหาหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนตกกระทบใบหน้าซีดเซียวของเธอ“คุณผู้หญิงกินผลไม้ไหมคะ ป้าไปล้างให้” ป้าอ้อยพูดพลางจัดหมอนให้สูงขึ้นอย่างเบามือ ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้เธอแทบไม่ได้หลับ เพราะคอยดูอาการหญิงสาวตลอด“
Maaari mong magustuhan
พลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่600.1K viewsเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน88.3K views(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก131.9K views3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X133.5K viewsผู้ชายร้ายแต่รัก
เค้กมัฟฟิ่นn138 viewsเพราะรักไม่เคยจางหายไป
อิงวรา61 viewsรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ_2_nc+++
เจ้าหนอนผีเสื้อ30 viewsบอสเจ้าเล่ห์กับเลขาสุดแซ่บ
เพลิงนารา/zabzeed/Smeraldo_k262 views
