CHAPTER 7 ไม่ใช่สามีภรรยา

ค่ำคืนเงียบสงบมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมตรงหัวเตียง น้องเดียร์น่าหลับสนิทในอ้อมแขนของแม่ ร่างเล็กหายใจสม่ำเสมอเหมือนนางฟ้าตัวน้อย

ดิวากรยืนพิงกรอบประตูมองภาพนั้นอยู่นาน สายตาคมกริบอ่อนลงอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันรู้ตัว มิณทร์ทิชานอนตะแคงกอดลูกไว้แน่นเหมือนกลัวว่าใครจะมาแย่งไป

เขาเดินเข้าไปช้าๆ ระวังไม่ให้เสียงฝีเท้าดัง ก่อนจะค่อยๆ ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นจากเตียงอย่างแผ่วเบา หญิงสาวขยับตัวนิดหนึ่งแต่ก็ยังไม่ตื่น ศีรษะเล็กซบลงกับอกกว้างโดยอัตโนมัติ

เขาพาเธอไปอีกห้องหนึ่ง วางลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอมมือหนาเลื่อนเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าออก สายตาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เผยอเล็กน้อยยามหลับ

ความรู้สึกที่พยายามกดทับมานานกลับไหลบ่าขึ้นมา ปลายนิ้วสากแตะไล้ต้นขาเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าบางอย่างเผลอตัว

“อืม…” เสียงครางแผ่วเหมือนคนกำลังฝันทำให้เขาชะงัก เปลือกตาบางค่อยๆ เปิดขึ้น ดวงตาหวานยังพร่าเลือน

“อ๊ะ…” เธอสะดุ้งเมื่อเห็นว่ามีคนอยู่ตรงหน้า

“อย่าร้อง” เสียงทุ้มกระซิบใกล้ๆ

“คุณดฤณทำอะไร” มือเล็กดันอกเขาไว้ แต่แรงนั้นแทบไม่มีผลอะไรเลย

เขาจ้องเธอเหมือนจะค้นหาคำตอบบางอย่างจากแววตาคู่นั้น แต่ไม่ยอมลุกออกจากด้วยหญิงสาว

“ทำไมต้องนอนกอดลูกตลอด ไม่เหลือที่ให้ฉันเลยหรือไง” เขาพูดเสียงต่ำ

“พูดอะไรของคุณ เราไม่ใช่สามีภรรยากันสักหน่อย” เธอรีบเถียงเขาเมื่อได้ยินประโยคนั้น

“แล้วที่ลูกเกิดมาเธอคิดว่าแบบไหน”

“คุณคิดจะทำอะไร” ตอนนี้เธอไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร

“ฉันเสียเวลากับเธอมาเกือบปี แค่นอนให้ฉันเอาเฉยๆ ก็พอ”

“ไม่! ทิชาไม่ให้”

“ฉันจะเอาหรือจะให้ฉันออกไปเอากับคนอื่น” สุดท้ายหญิงสาวก็ต้องยอมเขาอยู่ดี เพราะเขารู้ว่าเธอคิดยังไง

“อื้ออ”

เขาจูบริมฝีปากของเธออย่างเร่าร้อนและรุนแรง ลิ้นของเขาไล้ไปตามริมฝีปากของเธอ ขณะที่มือของเขาลูบคลำไปตามแผ่นหลังของเธอ

“อืม” เขาครางออกมาอย่างพอใจเมื่อหญิงสาวตอบรับจูบของเขา กลิ่นหอมจากตัวของเธอทำให้เอ็นร้อนของเขาชูชัน

“คุณดฤณ”

“เธอคิดว่าฉันเป็นเทวดาหรือไง ยอมฉันเหมือนที่เธอเคยทำมัน” เขาพูดเสียงกระด้างไม่พอใจที่หญิงสาวผลักเขาออก

“มะ...อ๊า” เธอรู้ตัวอีกทีก็ตอนแอร์เย็นๆ ปะทะผิวหนัง เสื้อผ้าหายไปจากตัวตอนไหนไม่รู้

เขาจูบลำคอของเธออย่างละเมียดละไม รู้สึกถึงความร้อนแรงที่แผ่ซ่าน แล้วจึงขยับปากลงไปดูดเต้าคู่งามอย่างรุนแรง

หญิงสาวแอ่นหน้าอกรับสัมผัสของเขาอย่างลืมตัว มือบางขยุ้มกลุ่มผมของเขา ขาเรียวเกี่ยวตวัดเอวสอบไว้แน่น เผลอครางออกมาอย่างสุขสม

“อ๊ะ จะ เจ็บ...” เธอสะดุ้งตอนที่เขาดันท่อนเอ็นเข้ามาครั้งเดียว ไม่มีการปลอบปะโลม

“อ่าส์ เธอนี่ยังแน่นดีนะ”

แรงบีบรัดทำให้เขานิ่งไม่น่าเชื่อว่าเธอเคยผ่านการคลอดลูกมาแล้ว มือหนาขย้ำอกอวบอย่างรุนแรง ก่อนจะก้มลงไปดูดเลียเม็ดบัวสีหวาน

“คุณดฤณ อึก”

“ฉันรู้แล้วว่าทำไมลูกชอบดูดนม” เขาจ้องมองใบหน้าสวย และก้มลงไปดูดเต้างามอีกข้างสลับการ ทำให้น้ำนมไหลออกมา และเขายังคงดูดนมอย่างตะกละตะกลาม

เขาขยับเอวอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวไปตามจังหวะของเขา ความรู้สึกเร่าร้อนทำให้เธอครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน เขากระแทกเข้าไปลึกสุดจนเธอรู้สึกถึงความเข้มข้นของอารมณ์

“อ๊าา...อ๊ะ...” เสียงครางกระเส่าของเธอทำให้เขารู้สึกถึงความตื่นเต้น และความกระหายที่ไม่อาจต้านทานได้เลย

เอ็นอุ่นรุกเข้าไปในช่องทางแนบชิดของเธอ ทำให้เธอครางเสียงหวานด้วยความพึงพอใจ มือบางเกาะเอวสอบไว้แน่น

เขาดันเข้าไปลึกสุดจนเธอรู้สึกถึงความร้อนแรงที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เธอครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน ความรู้สึกที่ท่วมท้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่บนสวรรค์ เขาโยกเอาเข้าออกอย่างไม่หยุดหย่อน

“เธอนี่สุดยอดจริงๆ อ่าส์...”

“เบาๆ ทิชาเจ็บ”

“ฉันไม่ได้เอาใครนานแล้ว แค่นี้ไม่ตายหรอก อืม…เสียวฉิบ!”

สายตาของเขาจ้องมองเธออย่างหลงใหล เขากอดเธอแน่น มือลูบไล้ไปทั่วร่างของเธอ ริมฝีปากของเขาจูบเธออย่างลึกซึ้ง เขาแทรกเข้าไปในปากของเธอ เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอ

“อืมม...ดีเหลือเกิน...” เขาสอดใส่เข้าไปในตัวเธออีกครั้ง ความรู้สึกเสียวซ่านแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธอครางเสียงหวาน

“อาา...ไม่ไหวแล้ว...อ๊าา...”

“คะ คุณดฤณ”

จังหวะการเคลื่อนไหวของเขาเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งทั้งสองพากันไปถึงฝั่งฝัน ใบหน้าคมซุกที่ต้นคอขาว หอบหายใจเสียงดัง

“ละ ลุกออกไป”

“เธอกินยาคุมไหม” เขาถามเสียงเครียดเมื่อลมหายใจกลับมาเป็นปกติ

“ทิชาจะกินทำไมคะ เราไม่ได้นอนด้วยกันสักหน่อย”

“แต่วันนี้ก็เอากันแล้ว ฉันไม่ได้ใส่ถุง” เขาดึงเอ็นร้อนออกทันที ทำให้หญิงสาวเบิกตากว้างกับสิ่งที่เขาทำ

“คุณทำแบบนี้ทำไม”

“พรุ่งนี้เช้าเธอไปซื้อยาคุมฉุกเฉินด้วย” เขาเอ่ยเสียงเรียบไม่มีความสำนึกผิดเลยสักครั้ง ชายหนุ่มลุกจากเตียงกว้างก้มเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเต็มพื้น

หญิงสาวรีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ ใบหน้าเห่อร้อนยามที่มองร่างกายของเขา จนต้องหันใบหน้าหนียามที่เขามองกลับมา

“ออกไปได้แล้วทิชาจะไปหาลูก”

“นี่มันห้องนอนฉัน เธอต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายออกไป”

“ใจร้าย” เธอพูดเสียงไม่ดังมากนัก

“อะไรนะอยากเอาอีกรอบ?” เขาขมวดคิ้วตอบกลับแบบกวนๆ เมื่อเห็นหญิงสาวรีบลนลานลงจากเตียง เขาแอบหัวเราะเบาๆ

“ใส่เสื้อผ้าก่อนจะวิ่งออกไปแบบนี้หรือไง ทำเหมือนไม่เคยเอากันจนมีลูกมาแล้ว”

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้”  เธออับอายทั้งทำอะไรไม่ถูก รีบหันหลังให้เขาแล้วคว้าเสื้อผ้ามาสวมลวกๆ มือที่สั่นเทาทำให้ติดกระดุมผิดๆ ถูกๆ จนผ้าชุดนอนบิดเบี้ยวไปหมด

เขามองภาพนั้นด้วยความหงุดหงิด ไม่รู้ว่าหญิงสาวกลัวอะไรเขานักหนา เขาเป็นพ่อของลูกเธอไม่ใช่ยักษ์สักหน่อย ก่อนจะก้าวยาวๆ เข้าไปหา

“ทำอะไรปล่อยนะ!” เธอสะดุ้งเมื่อถูกอ้อมกอดจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นรินรดต้นคอจนหัวใจยิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะ

“จะติดกระดุมให้ดิ้นทำไม” น้ำเสียงเขาต่ำและหงุดหงิดเมื่อสะโพกของเธอชนเข้ากับเอ็นร้อนๆ มือหนาค่อยๆ ไล่ติดกระดุมให้ทีละเม็ดอย่างคล่องแคล่ว สัมผัสแผ่วเบาแต่กลับทำให้เธอเกร็งไปทั้งตัว

“กลิ่นตัวเธอหอมดีนะ ฉันยังจำครั้งแรกได้เลย” ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาพูดคำนี้ออก คืนนั้นแม้สติไม่เต็มร้อย แต่ก็ยังจำกลิ่นของเธอได้ดี

“ปล่อยทิชาได้เลย”

“ถ้าเธออยากต่ออีกรอบฉันช่วยได้นะ”

ทันทีที่กระดุมเม็ดสุดท้ายถูกติดเสร็จ หญิงสาวก็อาศัยจังหวะนั้นสะบัดตัวออกจากอ้อมแขน วิ่งหนีออกไปจากห้องนอนแทบไม่คิดชีวิต ทิ้งให้เขายืนมองตามด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก