ตอนที่ 10

วันรุ่งขึ้น

เพื่อให้สิ่งที่ตั้งใจไว้สำเร็จปณิธานจึงรีบออกจากบ้านตั้งแต่เช้าเพื่อให้ตัวเองเดินทางมาถึงเร็วกว่าเวลาปกติเล็กน้อย วันนี้เขาต้องได้พบพลอยใสและมอบของที่เขาเตรียมไว้ให้เธอ

“วันนี้มาช้าเหรอ” ยกแขนขึ้นมาดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือทั้งที่ปณิธานก็ไม่รู้หรอก ว่าปกติแล้วพลอยใสจะพาออกัสมาฝากป้าแจ่มเลี้ยงตอนกี่โมง

“สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับคุณผอ.” การชะเง้อคอมองหาคนที่ตามหาแต่ก็ต้องหยุดไว้ก่อนเมื่อมีนักเรียนเดินเข้ามาไหว้ทักทายเขา คุณผอ.ก็ไม่รอช้ารีบยกมือขึ้นมารับไหว้และพูดทักทายคุยกับผู้ปกครองต่อสักเล็กน้อย

การได้พูดคุยกับคุณพ่อหรือคุณแม่ของเด็กนักเรียนด้วยตัวเองเป็นสิ่งที่ปณิธานชอบทำ เขาจะหาเวลามายืนรอต้อนรับนักเรียนพร้อม ๆ กับคุณครูท่านอื่นอยู่เสมอเพื่อที่จะได้ทักทายและถามความพึงพอใจของผู้ปกครอง

สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาอยากติดตามดูว่าเด็กนักเรียนของโรงเรียนอนุบาลเติมฝันเวลากลับบ้านไปแล้วเป็นอย่างไรบ้าง นักเรียนของเขามีความสุขกับการมาโรงเรียนหรือไม่ หรือในบางครั้งผู้ปกครองมีเรื่องที่อยากจะปรึกษาหรือให้คำแนะนำเพิ่มเติม ปณิธานก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้รับฟังความคิดเห็นของผู้ปกครองเพื่อนำมาพัฒนาโรงเรียนให้ดียิ่งขึ้น

“เดี๋ยวก่อนครับน้อง” มัวแต่คุยกับผู้ปกครองเพลินจนเกือบจะคลาดกับพลอยใสแล้วไง ปณิธานรีบตะโกนเรียกเด็กสาวและกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเจ้าของร่างเล็กไป ในมือก็ถือของที่เขาตั้งใจซื้อให้เธอติดไปด้วย ‘เกือบแล้วไหมล่ะ’ ขนาดชะเง้อคอมองหาตลอดนะเนี่ย

“คะ คุณผอ.” พลอยใสหยุดเดินและหันกลับมาหาเจ้าของเสียงที่เรียกชื่อของเธอ ‘เป็นเขา’ คุณเจ้าของโรงเรียนที่มีเมตตาต่อเธอและหลานชายตัวน้อย เมื่อเห็นว่าคนที่เป็นผู้ใหญ่กว่าเดินมาหยุดตรงหน้าเธอแล้ว พลอยใสรีบยกมือขึ้นไหว้เพื่อทำความเคารพเจ้าของโรงเรียน

“กำลังไปเรียนเหรอ” ออกัสคงอยู่กับป้าแจ่มเรียบร้อยแล้ว และพลอยใสอยู่ในชุดนักศึกษาเขาจึงขอคิดไปว่าเธอกำลังจะไปมหาวิทยาลัย

“ค่ะ คุณผอ.มีอะไรหรือเปล่าคะ” พลอยใสเอ่ยถามด้วยความสงสัยและใช้ความคิดว่าเขามีธุระอะไรกับเธออย่างนั้นเหรอ หรือว่า...จะเป็นเรื่องที่พาออกัสมาฝากเลี้ยงไว้กับป้าแจ่ม ‘หรือว่าเขาจะเปลี่ยนใจไม่ให้ฝากแล้ว’

“เปล่าหรอก พี่แค่อยากเอาของมาให้พลอยใสน่ะ”

“ให้หนูเหรอคะ” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างไม่แน่ใจ

“ใช่ ไม่รู้ว่าจะชอบหรือเปล่า ลองเปิดดูสิ”

ปณิธานยื่นถุงกระดาษที่มีกล่องรองเท้าอยู่ข้างในนั้นให้พลอยใส เด็กสาวทำหน้าลังเลเธอไม่กล้ารับและเกรงใจเขามาก ๆ ที่ซื้อของมาให้

“อะไรเหรอคะ”

“รองเท้าครับ พี่เห็นคู่ที่พลอยใสใส่อยู่มันเก่ามากแล้วพี่เลยอยากซื้อคู่ใหม่ให้” ปณิธานพูดออกมาจากใจจริง แต่ทำไมน้องถึงได้ทำหน้าแบบนั้น ไม่ได้แสดงออกว่าดีใจแถมหัวคิ้วยังขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจอีก

“ตะ แต่ว่าอย่าพึ่งเข้าใจพี่ผิดนะ พี่ไม่ได้มีเจตนาไม่ดี พี่แค่อยากให้เท่านั้นครับ”

ไม่ได้ให้เพราะความเสน่หาหรือความสงสาร เขาอยากให้เพราะเอ็นดูเธอที่เป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ทั้งขยันทำงาน ไหนจะเรียนแล้วยังต้องเลี้ยงหลานอีก นั่นคือเจตนาจากใจจริงของเขาทั้งนั้นไม่ได้มีเรื่องอื่นปนอยู่เลยและไม่ได้จะทำดีต่อเธอเพื่อหวังผลอะไรด้วย

“ถือว่าเป็นของขวัญและกำลังใจให้พลอยใสนะครับ ช่วยรับไปใส่เถอะนะ” เห็นเด็กสาวยังลังเล คนที่ตั้งใจซื้อมาให้ก็ใจแป้วเพราะกลัวว่าเธอจะเข้าใจความหวังดีของเขาผิดไป แต่แล้วในที่สุดพลอยใสก็รับเอาไว้

“หนูขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ” พลอยใสรับมาด้วยความเกรงใจคนตรงหน้า และไม่ปฏิเสธว่าแอบรู้สึกดีมากๆ เป็นความรู้สึกที่ชีวิตนี้เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน การได้รับความห่วงใย

‘เขาเป็นคนที่ใจดีมากจริง ๆ ที่ป้าแจ่มอวยยศให้ฟังมันไม่เกินจริงเลย’

“หนูเปิดได้เลยไหมคะ”

เอ่ยถามเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง รองเท้าคู่นี้เป็นของเธอแล้วแต่ก็ยังอยากขออนุญาตคนที่ซื้อมาให้อยู่ดี ทั้งดีใจและเกรงใจจนพลอยใสไม่สามารถหุบยิ้มของตัวเองได้เลย แบบนี้เรียกว่าความสุขได้ไหมนะ

“ตามสบายเลยครับ” ปณิธานตอบพร้อมถือวิสาสะเปิดกล่องรองเท้าออกแล้วหยิบรองเท้าคัทชูสีครีมประดับโบน่ารัก ๆ ออกมา

“ชอบไหมครับ”

“งื้อ รองเท้าน่ารักมากเลยค่ะ” ใช้คำนี้แทนการตอบว่าชอบจะได้ไหมเพราะเธอชอบมาก เป็นรองเท้าที่น่ารักมาก มากเสียจนพลอยใสไม่กล้าใส่ มันดูดีเกินไป ดูแพงเกินว่าที่เธอจะคู่ควรกับรองเท้าคู่นี้

“ถ้าชอบก็ใส่เลยนะ”

“อ๊ะ คุณผอ.คะ ให้หนูทำเองดีกว่าค่ะ” ไม่ทันแล้ว เขานั่งชันเข่าตัวเองลงตรงหน้าเธอและยังจับเท้าของเธอขึ้นมาโดยไม่มีท่าทีรังเกียจอีกด้วย ปณิธานจัดการถอดรองเท้าคู่เก่าที่ขาดแล้วขาดอีก สภาพมันใส่ไม่ได้แล้วจะซ่อมยังไม่คุ้มเลย เขาต้องถอดคู่เก่าของพลอยใสออกและหยิบรองเท้าคู่ใหม่ที่เขาซื้อมาให้สวมแทนที่

พอดีจริง ๆ ด้วย ขนาดตรงไปตามที่ปณิธานคาดเอาไว้ รองเท้าคู่นี้ใส่ได้พอดีกับเท้าเล็ก ๆ ของพลอยใส และความที่พอดิบพอดีนี้เองทำให้คนที่ซื้อมาอดคิดอย่างภูมิใจในตัวเองไม่ได้ ‘เราทำดี!’ แบบนี้ก็ไม่ต้องพาพลอยใสไปเปลี่ยนรองเท้าที่ร้านแล้ว

‘พลอยใสใส่เบอร์ 36’

เขาจะจำเอาไว้เผื่อว่าเจอรองเท้าที่น่ารักเหมาะกับเธอจะได้ซื้อมาฝากอีกและครั้งหน้าต้องมีของฝากให้ออกัสด้วย กลัวเด็กน้อยจะน้อยใจ