Home / โรแมนติก / ไม่เคยอยู่ในหัวใจ / บทที่ 10 ขอรักเป็นครั้งสุดท้าย

Share

บทที่ 10 ขอรักเป็นครั้งสุดท้าย

last update Last Updated: 2026-01-09 12:36:28

“ไหนว่างานเล็กๆ งานเล็กกี่โมงเอ่ยยยย!”

จันทร์นิลแอบลอบยิ้มขำขันเมื่อได้ยินประโยคพร่ำบ่นของกิรณา เพื่อนสาวของเธอกลอกตามองบนเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ แถมยังทำท่าทีเหนื่อยหน่ายแล้วถอนลมหายใจพรืดยาวออกมาทุกครั้ง ยามจ้องมองไปยังดอกไม้สีขาวสะอาดตาจำนวนมหาศาลที่เตรียมถยอยขนขึ้นรถกลับคฤหาสน์

ขณะนี้เป็นเวลาตีสาม... ซึ่งเป็นเวลาที่คนปกติควรนอนหลับพักผ่อน ทว่าไม่ใช่ที่นี่ ‘ปากคลองตลาด’ มีผู้คนพลุกพล่านแทบจะตลาดยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่คงไม่มากเท่าจำนวนดอกไม้ที่บรรดาเจ้าของร้านตั้งแผงเรียงรายอยู่เต็มสองข้างทางลากยาวไปจนสุดลูกหูลูกตา

จันทร์นิลกับกิรณาคุ้นเคยกับตลาดย่านนี้ดี พวกเธอมีร้านดอกไม้เจ้าประจำอยู่ที่ปากคลองตลาด ตั้งแต่สมัยเรียนเวลามีงานฝีมือที่ต้องใช้ดอกไม้ทำส่งอาจารย์ หรืองานรับจ้างจัดในงานมงคล งานอวมงคลทั่วไปเพื่อหาเงินเข้ากระเป๋าเล็กๆ น้อยๆ พวกเธอมักจะใช้บริการร้านดอกไม้สดในตลาดแห่งนี้

อย่างครั้งนี้ก็เช่นกัน...

“ยังไม่หายหงุดหงิดอีกเหรอ”

“ถามจริงไอ้นิล! แกไม่รู้สึกอะไรบ้างหรือไง” กิรณางับข้าวเหนี่ยวไก่ย่างเข้าปากหนึ่งคำแล้วผินหน้ามามองเพื่อนสนิทที่ยืนยิ้มกับฝูงดอกไม้ ซึ่งกำลังจะนำไปจัดใ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ไม่เคยอยู่ในหัวใจ   ตอนพิเศษ สีสันของชีวิต

    หลังจากแวะทำบุญที่วัดเนื่องในโอกาสครบรอบวันตายให้ตากับยายเสร็จ จันทร์นิลก็พาสามีและลูกๆ กลับมาพักผ่อนที่บ้านเกิดในอำเภอปากช่องหลายปีที่ผ่านมาบ้านหลังนี้เปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก จอมพลให้ช่างเข้ามาปรับปรุงและตกแต่งภายในใหม่ทั้งหมด เพื่อความสะดวกสบายของคนในครอบครัวยามต้องแวะเวียนมาทำบุญและค้างคืนที่นี่เป็นประจำทุกปี“ยืนมองอะไรอยู่ครับ”ร่างเล็กที่กำลังยืนเหม่อมองบ้านรั้วติดกัน แล้วหวนคิดถึงเรื่องราวในอดีตสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกคนเป็นสามีสวมกอดจากทางด้านหลัง“มองบ้านแอ้มน่ะค่ะ” จันทร์นิลแบนสายตากลับไปมองบ้านหลังข้างๆ อีกครั้ง ซึ่งปัจจุบันมันถูกปล่อยทิ้งร้างจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมหลังจากป้าลดาวัลย์จากไป อริสาก็พาลูกชายย้ายไปอยู่กับพ่อของลูกที่อำเภอแก่งคอย และที่สำคัญใครจะไปคาดคิดว่าเจ้าเสือโคร่งจะเป็นถึงลูกชายเจ้าของบริษัทปูนซีเมนต์ยักใหญ่แห่งหนึ่งในไทย“ป่านนี้ยายหน้าหยิ่งกับลูกชายคงใช้ชีวิตสุขสบายไปแล้วละมั้ง”“คงงั้นมั้งคะ” จันทร์นิลหลุดขำกับประโยคเหน็บแนมของคนเป็นสามี ในขณะที่สายตายังจับจ้องที่บ้านหลังนั้นอยู่ “เห็นแล้วก็นึกถึงอดีตนะคะ”เธอกับอริสายังคงติดต่อกันเรื่อยมา มีนัดเจอกันบ้างตอนท

  • ไม่เคยอยู่ในหัวใจ   ตอนพิเศษ แขนงแรงกว่าหน่อ

    5 ปีผ่านไป...หลังเลิกงานจอมพลก็ตรงไปรับลูกที่โรงเรียนตามปกติ ทว่าวันนี้ท่าทีของสองแฝดกลับผิดแปลกไป ทั้งคู่นั่งเงียบปากมาตลอดทางไร้เสียงเจื้อยแจ้วเหมือนอย่างเคยคนเป็นพ่อจึงได้แต่สงสัยเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นไว้ในใจ เพราะถามอะไรไปลูกชายก็ไม่ยอมตอบกระทั่งมินิเวนคนหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูคฤหาสน์ สองแฝดจอมป่วนก็กุลีกุจอรีบลงจากรถ แล้ววิ่งตรงเข้าไปด้านในทันที ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป้าหมายของทั้งคู่อยู่ที่ไหน คงไม่พ้นปู่กับย่าผู้ตามใจหลานอยู่เป็นนิจแน่ๆ“ปู่คร้าบบบ เจ้าขุนกลับมาแล้วววว”“ย่าคร้าบบ เจ้านายก็กลับมาแล้วคร้าบ”เสียงอ่อนเสียงหวานดังขึ้นทั้งที่ยังไม่เห็นตัวเจ้าของ ทำเอาคนเป็นปู่กับย่าแย้มยิ้มด้วยใบหน้าชื่นบาน หลังนั่งเหงาอยู่ในบ้านแสนเงียบมาทั้งวัน นี่ถ้าเป็นไปได้อติรุจกับสโรชาแทบไม่อยากให้หลานๆ ไปโรงเรียนเลยด้วยซ้ำ“เหนื่อยไหมครับคนเก่งของย่า”คุณหญิงสโรชารับร่างหลานชายทั้งสองคนที่พุ่งตรงเข้าสู้อ้อมกอดอย่างแสนรัก สลับกับจูบกระหม่อมบางด้วยความคิดถึง“ไม่เหนื่อยครับ/ไม่เหนื่อยครับ” สองศรีพี่น้องประสานเสียงตอบพร้อมกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะหันขวับกลับมาจ้องหน้ากันและกันด้วยท่าที

  • ไม่เคยอยู่ในหัวใจ   ตอนพิเศษ บทลงโทษ

    “คุณเจ้านาย คุณเจ้าขุน บอกผมมาเดียวนี้นะ ต้องทำยังไงแม่ของพวกคุณถึงจะยอมใจอ่อน”ร่างสูงในชุดสูทพอดีตัวเพราะเพิ่งกลับจากที่ทำงาน จ้องเขม็งมาที่ลูกชายวัยหนึ่งขวบทั้งสองคนอย่างคาดคั้น “ถ้าไม่ยอมบอกผมจะปล่อยให้พวกคุณอด!” ไม่ทำพูดเปล่า จอมพลชักช้อนในมือออกห่างจากปากเล็กๆ ของลูกชาย พร้อมยกถ้วยข้าวเบี่ยงหนี “แอ้... แง้...” นั่นจึงเป็นเหตุให้จอมเขมือบทั้งสองตีมือตีไม้ลงบนโต๊ะทานอาหาร พร้อมส่งเสียงร้องอย่างขัดใจ “ผมไม่ใจอ่อนง่ายๆ หรอกนะ” คนถูกเมียใช้ให้ป้อนข้าวลูกทันทีที่กลับมาถึงบ้าน โดยไม่ถงไม่ถามถึงความเหน็ดเหนื่อยเลยสักคำ เชิดหน้าขึ้นอย่างเหนือกว่า ช่วงเวลาแบบนี้ต้องเก็บเกี่ยว มีโอกาสไม่มากที่จะเอาชนะเจ้าสองตัวนี้ได้สักที ก็ใช่สิ! เขามันไม่สำคัญแล้วนี่ ตั้งแต่เจ้าสองหน่อนี้เกิดมาใครๆ ก็เรียกหา แต่น้องเจ้านาย น้องเจ้าขุน ส่วนไอ้จอมพลคนนี้ถูกเบียดตกกระป๋องดัง ปุ๊ก! ขนาดพ่อกับแม่บังเกิดเกล้ายังไม่แยแสแม้แต่เงา เกิดเป็นไอ้จอมพลชีวิตช่างรันทด เคยเป็นที่หนึ่งมาตลอดจะต้องมาพ่ายแพ้ให้กับ ‘ผลงานชินโบว์แดง’ ของตัวเอง จะโกรธก็โกร

  • ไม่เคยอยู่ในหัวใจ   บทที่ 24 ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

    เช้ามืดในวันถัดมาเหตุการณ์ที่ทุกคนต่างเป็นกังวลก็มาถึง เป็นเรื่องน่ายินดีที่ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลพณิชพัทร์กำลังจะถือกำเนิด แต่นั่นไม่มากพอที่จะลดทอนความหวาดหวั่นถึงความปลอดภัยของคนเป็นแม่ได้ กลางดึกของเมื่อคืนจันทร์นิลมีอาการปวดช่วงล่างบริเวณเอว ซึ่งนั่นเกิดขึ้นอยู่เป็นนิจนับตั้งแต่ครรภ์เข้าสู่เดือนที่หกเพราะต้องแบกรับน้ำหนักของทารกไว้ถึงสองคนในคราวเดียว แต่เมื่อคืนอาการปวดกลับแทรกขึ้นมาเป็นระยะ แม้เปลี่ยนท่าทางก็ยังไม่หาย ทั้งยังสังเกตุเห็นว่าคืนนี้พ่อยอดดวงใจทั้งสองของเธอดิ้นน้อยผิดปกติ จันทร์นิลจึงบอกให้จอมพลเร่งพาเธอมาโรงพยาบาล เธอถูกพาเข้าห้องคลอดทันทีที่มาถึง ทั้งสูติแพทย์ ทั้งแพทย์เฉพาะทางด้านหัวใจ รวมถึงพยาบาลต่างเข้ามารุมทึ้งเธอในห้องคลอดเต็มไปหมด เสี้ยววินาทีของความเป็นและความตายรออยู่ตรงหน้า ว่าที่คุณแม่กลับไม่ได้นึกถึงชีวิตของตนเอง ความกลัวทั้งหมดถูกถ่ายเทไปที่ลูก ในใจของจันทร์นิลภาวนาอยู่อย่างเดียว คือขอให้ลูกๆ ปลอดภัยเท่านั้นพอ “ลูกของเราจะปลอดภัยใช่ไหมคะ” น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยถามพ่อของลูกที่ยืนอยู่ข้างกาย “ครับ

  • ไม่เคยอยู่ในหัวใจ   บทที่ 23 เสียดายเวลา

    “นมอุ่นๆ มาแล้วคร้าบบบ... คุณแม่”เป็นภาพที่เห็นจนชินตา ทุกคืนก่อนนอนจอมพลจะยกแก้วนมอุ่นๆ มาประเคนให้เธอดื่มถึงเตียงนอน ไม่เพียงเท่านั้นบางคืนชายหนุ่มถึงขั้นลงมือนวดแขนนวดขาให้เธอผ่อนคลายโดยไม่ต้องร้องขอ เขาบริการดีชนิดที่เรียกได้ว่าเธออยู่ห่างไกลความลำบากไปมากโข ช่วงแรกๆ จันทร์นิลก็รู้สึกประดักประเดิดวางตัวไม่ถูกไปพักใหญ่ แต่พอวันเวลาเคลื่อนผ่านทุกสิ่งก็กลายเป็นความเคยชิน “ขอบคุณค่ะ” ว่าที่คุณแม่รับแก้วนมอุ่นๆ มาถือไว้ พลางลูบไล้ฝ่ามือไปบนหน้าท้องนูนที่มีพ่อยอดดวงใจทั้งสองนอนนิ่งอยู่ในนั้น นึกแล้วก็อดหมั่นเขี้ยวไม่ได้ หัวค่ำนี่พากันนอนนิ่งดีจัง พอตกดึกทีไรชวนกันเล่นซนจนเธอแทบไม่ได้นอนทุกคืน “พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแต่เช้า คืนนี้อย่าชวนกันดื้ออีกละ แม่เขาเพลียรู้ไหม” จอมพลปรายตามองหน้าท้องนูนเด่นแล้วออกปากบ่นอย่างไม่จริงจัง ตอนนี้อายุครรภ์ของจันทร์นิลเข้าสู่เดือนที่แปด ฉะนั้นทั้งเธอและเขารวมในท้องอีกสองเป็นสี่ จะต้องเดินทางกลับไปพักที่กรุงเทพฯ ในวันพรุ่งนี้ เพราะเขาต้องการให้เมียกับลูกอยู่ใกล้มือหมอมากที่สุด ไม่กี่เดือนผ่านมาน

  • ไม่เคยอยู่ในหัวใจ   บทที่ 22 ไม่มีอะไรสำคัญเท่าเธอ

    รถเอชยูวีสัญชาติยุโรปแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านพักตากอากาศในเวลาถัดมา สภาพแววล้อมรอบบ้านดูผิดตาจากที่เธอเคยเห็นคราวก่อนไปมาก ดอกนกยูงสีสวยบนต้นร่วงโรยไปตามฤดูกาล ซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่าอยู่ลดลงไปเลยแม้แต่นิด เพราะมันถูกทดทนด้วยต้นไฮเดรนเยียที่ออกดอกบานสะพรั่งรับหน้าหนาวไล่ยาวไปจนสุดขอบรั้วบ้าน “อย่าเพิ่งลงครับ” เสียงเรียกรั้งทำเอาคนท้องที่กำลังจะรีบร้อนก้าวลงจากรถเพื่อไปชมดอกไม้แสนสวยใกล้ๆ หยุดชะงัก “ห่มไว้ลมด้านนอกค่อนข้างเย็น” แล้ววินาทีต่อมาลาดไหล่บอบบางก็ถูกคลุมด้วยผ้าห่มผืนเล็กที่จอมพลเอี่ยวตัวไปหยิบมาจากเบาะหลัง “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวกระชับผ้าเข้าหาตัว ก่อนจะเอ่ยขอบคุณความหวังดีที่พ่อของลูกหยิบยื่นให้ “อย่าไปซนที่ไหนไกลละ นิลต้องอยู่ในสายตาพี่ตลอดนะรู้ไหม” “นิลไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ” ว่าที่คุณแม่ทำหน้ามุ่ยใส่คนชอบออกคำสั่ง “พี่รู้ว่านิลไม่เด็กแล้ว เพราะถ้าใช่พี่คงโดนข้อหาพรากความบริสุทธิ์ผู้เยาว์” “คุณจอมพล!” หลังฟังประโยคกำกวมของเขาจบ เนื้อแก้มนวลเนียนลามเลียไปถึงใบหูขาวสะอาดก็ซับสีเลือดแดงซ่าน มีที่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status