ไม่เคยอยู่ในหัวใจ의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

เจ้าของร่างเพรียวระหงเดินโอบประคองถาดชาร้อนไว้ในมือด้วยใบหน้าเกลื่อนยิ้ม เพียงไม่กี่วินาทีเธอก็มาหยุดยืนอยู่หน้าห้องทำงานของจอมพล ก่อนจะเคาะประตูเรียกเพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงการมาของเธอ ส่วนคนข้างในก็แทบจะถลาเข้ามาเปิดประตู ทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะ“ใจเย็นๆ สิคะคุณจอมพล เดี๋ยวนิลก็ทำชาหกเลอะเทอะกันพอดี”พริบตาที่ประตูห้องปิดลงพร้อมกับร่างเล็กของหญิงสาวเดินเข้ามา จอมพลก็คว้าเจ้าของร่างนุ่มนิ่มที่เขาสุดแสนจะคิดถึงเข้ามากอดไว้แนบแน่น ซุกไซ้ใบหน้าเข้าหาซอกคอหอมกรุ่นแล้วสูดดมอย่างเรียกร้อง “พี่คิดถึงนิล คิดถึงมาก” จอมพลโฉบเข้าหาริมฝีปากจิ้มลิ้มช่วงชิมทั้งความหวานและลมหายใจของหญิงสาวมาเกือบหมด ราวกับจะบอกย้ำว่าเขาคิดถึงเธอมากแค่ไหน แทนการบอกกล่าวเป็นคำพูด “อื้อออ... พะ พอ ก่อนค่ะนิลหายใจไม่ทัน” มือเล็กดันอกแกร่งออกห่าง เพื่อเว้นช่วงให้เธอได้หอบหายใจ แต่กว่าเขาจะปล่อยเธอเป็นอิสระจันทร์นิลก็เกือบจะหมดลมหายใจไปแล้วจริงๆ“หวานจัง ยิ่งกินยิ่งหวาน หวานจนพี่อยากกินนิลทุกวันเลย” “ไหนว่าไม่ชอบกินของหวานไงคะ” จำได้ว่าเพิ่งได้ยินเขาพูดไปหยกๆ ท

ปกติจันทร์นิลเป็นคนหลับง่ายทว่าวันนี้เธอกลับนอนกระสับกระส่ายมาเป็นชั่วโมงแล้ว ส่วนหูก็เอาแต่คอยฟังว่าเมื่อไหร่ประตูห้องจะมีความเคลื่อนไหวเธอหวัง... หวังว่าคืนนี้จอมพลจะเข้ามานอนกับเธอเหมือนอย่างทุกวัน อยากถามทุกสิ่งที่เธอกำลังข้องใจให้กระจ่างแจ้งแม้จะเฝ้าสะกดจิตให้เชื่อใจในตัวเขา แต่คำพูดของสาวใช้พวกนั้นมันมีอิทธิพลต่อเธอมากจริงๆระหว่างที่จันทร์นิลกำลังหวั่นวิตก ประตูห้องก็ถูกคนนอกไขกุญแจเข้ามา ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งดวงตากลมโตเพ่งมองเงาตะคุ่มที่เดินฝ่าความมืดมายังเตียงนอน“ยังไม่นอนอีกเหรอ” ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เธอเขาโอบกอดคนตัวเล็กไว้แนบแน่น จนได้กลิ่นหอมละมุนประจำกายสาวที่เขาคุ้นชิน ก่อนจอมพลจะอดใจไม่ไหวระดมจูบกระหม่อมบางอย่างหลงใหล“นิลรอคุณอยู่ค่ะ” เจ้าของแก้มเนียนซุกหน้าเข้าหาอกแกร่ง เธอโผเข้ากอดเขาเหมือนเด็กน้อยที่ต้องการหาไออุ่นและความปลอดภัย“หือ รอพี่?” จอมพลครางรับอย่างแปลกใจ ทุกคืนที่เขาแอบย่องเข้าห้องเธอ ไม่มีครั้งไหนที่จันทร์นิลจะไม่หลับไปก่อนลูกแกะตัวน้อยของเขาขี้เซาจะตายไป“นิลคิดถึงคุณ เลยนอนไม่หลับ” ใจจริงอยากจะถามเรื่องที่ค้างคาใจออกไปโต้งๆ แต่ไม่กล้าพอและไม่ร

รถยนต์คันหรูจอดส่งจันทร์นิลที่ตำแหน่งเดิม นั่นเท่ากับว่าเธอต้องเดินกลับเข้าบ้านเองที่อยู่ห่างออกไปประมาณสี่ซอย สองวันมานี้จอมพลทำให้เธอมีความสุขจนล้นอกมากก็จริง แต่พอวนกลับมาเจอสถานการณ์เดิม ๆ จิตใจก็กลับมาห่อเหี่ยวเหมือนเก่าได้แต่เฝ้าถามตัวเอง...ว่าเมื่อไหร่ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอจะก้าวข้ามคำว่า‘ลับ’ ได้สักที“ร้อนจะตายใครจะไปเดินไหว”จันทร์นิลบ่นกับตัวเองพลางควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพาย เพื่อโทร.หากิรณาให้มารับ“ไอ้กันต์ แกออกมารับฉันหน่อยสิ...กลับมาแล้ว...ฉันรออยู่หน้าปากซอยสิบห้า”ทันทีที่คนปลายสายรับโทรศัพท์จันทร์นิลก็บอกความต้องการให้เพื่อนรู้ก่อนจะวางสาย แล้วหาที่ร่มๆ ยืนหลบแดดยืนรอเพียงไม่กี่นาทีก็เห็นกิรณาก็บิดฟีโน่คันเก่งที่พวกเธอใช้ขับออกไปจ่ายตลาดอยู่บ่อยๆ มาจอดเทียบตรงหน้า“กินข้าวมาหรือยัง” นั่นคือคำถามแรกของกิรณาหลังไม่ได้เจอเพื่อนมาสองวัน“กินข้าวเช้าแล้ว แต่กลางวันยัง”จันทร์นิลตอบคำถามของเพื่อนไปด้วย ขณะพาตัวเองกับกระเป๋าสัมภาระขึ้นมานั่งซ้อนบนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ “งั้นไปกินร้านเดิมนะ” จันทร์นิลเพียงพยักหน้างึกงักตกลงตามที่อีกฝ่ายเสนอ จากนั้นกิรณาก็บิดคันเ

เมื่อไม่กี่นาทีก่อนจันทร์นิลนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นต่อหน้าคู่หมั้นของผู้ชายที่เธอรักอย่างไม่คิดอายสายตา ซึ่งแพทย์หญิงเองที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ ก็งุ่นงงไปพักใหญ่ ทั้งยังพยายามช่วยปลอบประโลมเพราะคิดว่าเธอเจ็บแผลหารู้ไม่ว่าตำแหน่งที่จันทร์นิลเจ็บไม่ใช่บาดแผล แต่เป็นที่หัวใจ...กระทั่งกิรณาทนดูต่อไปไม่ไหวเธอจึงเข้ามาแยกทั้งคู่ออกจากกัน แล้วพาจันทร์นิลกลับห้องพักอย่างเลื่อนลอย ภาพที่เพื่อนสนิทนั่งน้ำตานองหน้า พาลให้คนมองสะเทือนใจตามหัวอกคนรักเพื่อนแหว่งขาดเป็นริ้วๆ มีทั้งความโกรธและความเสียใจผสมปนเป หรือแม้แต่ความรู้สึกผิดยังพุ่งเกาะกุมกิรณา“ฉันขอโทษ ฉันไม่น่าชวนแกมาทำงานที่นี่เลย”แต่ก็ทำได้แค่โอบกอดร่างสั่นเทาของเพื่อนเอาไว้ ถ้าเธอไม่เสนอให้จันทร์นิลเข้ามาทำงานที่นี่ตั้งแต่แรก เพื่อนของเธอก็คงไม่ต้องมาเจอสถานการณ์เลวร้ายแบบนี้“ไม่... อย่าโทษตัวเอง ไม่ใช่ความผิดของแก”เธอเองต่างหากที่โง่ หลงเชื่อคำพูดหวานหูกับการกระทำอันแสนจอมปลอมนั่น จนสูญเสียหัวใจไปแล้วทั้งดวง“ไม่เป็นไรนะ ฉันจะอยู่ข้างแกตรงนี้ หรือจะให้ฉันไปด่าผู้หญิงคนนั้นดี ที่มาแย่งคนของแก”จันทร์นิลส่ายหน้าทั้งน้ำตา กิรณาจะไปด

เพียะ!!! สิ้นคำดูถูกใบหน้าหล่อเหลาก็หันไปตามแรงตบจากฝ่ามือเรียวเล็ก นับตั้งแต่ความสัมพันธ์ของเราเข้าสู่จุดวิกฤต จอมพลก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน หรือแท้จริงแล้วสิ่งที่ผ่านมามันไม่เคยมีอะไรจริงเลย ทุกอย่างล้วนจอมปลอมทั้งสิ้น นี่ต่างหากคือตัวตันที่แท้จริงของเขา! คิดได้ดังนั้นจันทร์นิลก็ส่ายหัวทั้งน้ำตา “ก่อนหน้านี้นิลคิดว่าการกระทำของคุณมันแย่มาก แต่ไม่คิดว่าคุณจะเลวได้ขนาดนี้” นัยน์ตาโศกเศร้าเจือปนความผิดหวังไว้เต็มเปี่ยม ที่ผ่านมาเขาหลอกเธอ... เรื่องนั้นจันทร์นิลกำลังทำใจยอมรับ เพราะเธอเองก็โง่เองที่ดูไม่ออกตั้งแต่ทีแรก มองเห็นแค่ความสมบูรณ์แบบแล้วคิดเข้าข้างตัวเองว่าเป็นผู้หญิงที่โชคดี จนลืมไตร่ตรองถึงความเหมาะสม แล้วมองข้ามความเป็นไปได้ “เลว?” จอมพลใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มข้างที่โดนตบ จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ต่างออกไปจากเดิม ไม่มีความเว้าวอนอยู่ในที ไม่มีความหงุดหงิด มีแต่แรงโทสะที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ ชื่อของจันทร์นิลจะถูกจารึกไว้ในอัตชีวประวัติของเขา ว่าเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้าตบหน้า นายจอมพล พณิชพัทร์ “ใช่! เลว!