ตอนที่ 9 ||ต่างคนต่างอยู่!

ตอนที่ 9 ||ต่างคนต่างอยู่!

วันเดินทางกลับเมืองหลวงฉางเล่อมาถึงในอีกสองวันหลังจากปี้หลัวฟื้นคืนสติ นางมิได้อ้อนวอนให้เซียวอ๋องเลื่อนกำหนดการเดินทางแม้แต่คำเดียว ทั้งที่ร่างกายของนางยังมีไข้

เพราะประการแรก นางกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ หากเป็นเช่นนั้นก็ไม่รู้ว่ายามใดเขาจะพานางกลับบ้านเดิมตามธรรมเนียม ส่วนอีกประการหนึ่ง นางไม่อยากให้แม่ทัพน้อยจ้าว ผู้เป็นพี่ใหญ่ของนางรู้ว่านางต้องเผชิญกับเรื่องอัปยศใดบ้างในเหลียงโจว

ยิ่งไม่อยากให้ท่านพ่อรู้ สำหรับคนในจวนสกุลจ้าว นางยังคงเป็นคุณหนูหกผู้ได้รับการทะนุถนอมมาเป็นอย่างดี เป็นน้องสาวที่พี่ชายทั้งห้าคอยปกป้อง เป็นบุตรสาวที่บิดาไม่เคยยอมให้ผู้ใดรังแก

เพราะหากทุกคนรู้ คงเป็นเรื่องใหญ่ และแผ่นดินต้าฉู่นี้มีเรื่องกับใครก็มีได้ แต่คนที่ไม่ควรยุ่งด้วยย่อมเป็นคนแซ่หลี่ ปี้หลัวไม่ต้องการให้ความโง่เขลาของตนทำร้ายคนในครอบครัว

ดังนั้น...

กำหนดการเดิมจึงคู่ควรแล้ว เพียงแต่ร่างกายของนางกลับมิได้เห็นด้วยกับการตัดสินใจนั้นเลยแม้แต่น้อย

สองวันหลังฟื้นจากไข้สูง แม้ความร้อนในกายจะลดลงไปมากแล้ว แต่เรี่ยวแรงของนางยังไม่กลับคืนมา และส่วนที่บอบช้ำก็ยังเจ็บหนักจนเดินได้ยาก

การเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ทำให้ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง และทุกครั้งที่ขยับกาย ความเจ็บระบมภายในก็ยังคงเตือนนางถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นว่าเซียวอ๋องช่างลงมือกับนางอย่างโหดร้าย

ทว่าปี้หลัวมิได้เอ่ยปากบอกผู้ใด และยิ่งไม่เผยท่าทางเจ็บปวดออกไป นางเพียงก้าวออกจากเรือนม่อหลันอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคงทุกก้าว โดยมีม่อเป่ยกับเมี่ยวอิ๋งประคองอยู่ข้างกาย ด้านหลังคือถังเหลียนคอยระวังให้เช่นทุกครั้ง

เมื่อถึงหน้ารถม้า นางหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง บันไดรถม้าสามขั้นมิได้สูงนัก แต่สำหรับร่างกายที่ยังอ่อนแอของนางในเวลานี้ กลับดูราวกับเป็นทางขึ้นเขาไท่ซานก็มิปาน

ปี้หลัวสูดลมหายใจเข้าลึก มือข้างหนึ่งวางลงบนแขนของม่อเป่ย อีกข้างยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย ก่อนก้าวขึ้นขั้นแรกอย่างเนิบช้าแต่ไม่เสียกิริยา

ความเจ็บพลันแล่นขึ้นจากส่วนเร้นลับของสตรีจนปลายนิ้วของปี้หลัวสั่นเทา นางหยุดไปชั่วขณะ แต่เพียงชั่วอึดใจเท่านั้น จากนั้นก็ก้าวต่อ กว่าจะขึ้นไปถึงบนรถม้าได้สำเร็จ ใบหน้างามของนางก็ซีดลงจนแทบไร้สีเลือด

ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีเสียงคร่ำครวญหลุดออกมาแม้แต่คำเดียว สมกับเป็นบุตรีทหารกล้าโดยแท้

“พระชายายังตัวร้อนอยู่เลยเพคะ”

ม่อเป่ยเอ่ยขึ้นหลังช่วยประคองนายสาวขึ้นรถม้าสำเร็จ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจไปถึงเซียวอ๋อง

นางย่อมไม่พอใจที่เขาไม่ยอมเปลี่ยนกำหนดการ ทั้งที่พระชายาเพิ่งฟื้นจากไข้สูง ร่างกายยังอ่อนแอถึงเพียงนี้ กลับต้องเดินทางไกลกลับเมืองหลวง

“ไม่ต้องพูดมาก”

ปี้หลัวเอ่ยเพียงสี่คำ น้ำเสียงมิได้ดัง แต่เด็ดขาดจนม่อเป่ยชะงัก ไม่บ่อยนักที่ปี้หลัวจะตำหนิคน

ยิ่งเป็นคนสนิทของนางยิ่งไม่ต้องพูดถึง นางเป็นนายที่มีนิสัยประหลาดอยู่ประการหนึ่ง หากนางเมตตาผู้ใด นางจะเมตตาจนสุดทาง ของที่มอบให้แล้วไม่เคยเรียกคืน ความดีที่เคยให้ไม่เคยนำมาทวงถาม คนที่นางยอมรับเข้ามาอยู่ข้างกาย ต่อให้ทำผิดพลาดเพียงใด หากยังไม่ถึงที่สุด นางก็มักให้อภัย ดังนั้น เมื่อใดที่ปี้หลัวเอ่ยคำตำหนิออกไป คนที่ได้รับนับว่าโชคร้ายแล้วจริง ๆ

ม่อเป่ยรู้เรื่องนี้ดีที่สุด ดังนั้นวันนี้เพียงถูกดุด้วยน้ำเสียงไม่สูงไม่ต่ำแต่แฝงกลิ่นอายเย็นชาเท่านั้น ดวงตาของนางก็แดงขึ้นทันที ก่อนน้ำตาจะหยดลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ ช่างผิดกับรูปร่างสูงใหญ่และท่วงท่าองอาจราวบุรุษของนางโดยสิ้นเชิง

เฟิ่งหานมองภาพนั้นด้วยสายตาไม่อยากเชื่ออยู่ครู่หนึ่ง ปี้หลัวเป็นสตรีบอบบางร่างเล็กเพียงนั้น สำหรับเขาแล้วเพียงยื่นมือออกไปข้างเดียวก็สามารถยกนางขึ้นจากพื้นได้อย่างง่ายดาย ทว่าเหตุใดเพียงคำตำหนิสั้น ๆ สี่คำ กลับทำให้นางกำนัลกึ่งองครักษ์ผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรง และท่วงท่าองอาจราวบุรุษถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาได้กัน?

แปลกจริง ๆ

ทว่าเรื่องที่แปลกยิ่งกว่านั้น สำหรับเฟิ่งหานกลับเป็นท่าทีของปี้หลัวเอง ตลอดการเดินทางกลับเมืองหลวง รถม้าของเซียวอ๋องและพระชายาจ้าวถูกจัดแยกออกจากกันคนละคัน เพราะท่านอ๋องหนุ่มอยากบอกนางผ่านการกระทำว่าถึงนางกับเขาจะลึกซึ้งกันแล้วก็ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยน เขายืนยันหลักการเดิมคือ...

ต่างคนต่างอยู่!

ปี้หลัวมิได้คัดค้านเรื่องนี้แม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ท่าทางของนางกลับดูสบายใจเสียมากกว่า ซึ่งเฟิ่งหานเข้าใจไม่ผิด พระชายาจ้าวของตนรู้สึกผ่อนคลายจริง ๆ

เพราะการอยู่ห่างจากเขาเช่นนี้นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับนางไม่น้อย ในเมื่อปี้หลัวกำลังพยายามตัดใจจากเฟิ่งหานอยู่ การไม่ต้องเห็นหน้ากัน ไม่ต้องอยู่ใกล้ ไม่ต้องได้ยินเสียง และไม่ต้องเผลอรับรู้เรื่องราวของเขามากจนเกินไป ย่อมมีแต่จะช่วยให้นางตัดความรู้สึกเหล่านั้นได้ง่ายขึ้น

ตลอดเส้นทาง ปี้หลัวจึงได้แต่นั่งเงียบอยู่ภายในรถม้า พลางภาวนาอยู่ในใจว่ายาที่นางดื่มเข้าไปก่อนออกเดินทางจะออกฤทธิ์ได้ผลดังที่หวัง อีกประมาณครึ่งเดือน ระดูของนางที่เคยมาตามปกติจะต้องมาถึง หากถึงยามนั้นทุกอย่างยังเป็นปกติ นางก็คงสามารถวางใจได้ว่าเรื่องเลวร้ายที่สุดมิได้เกิดขึ้นกับตนเอง

การสูญเสียพรหมจรรย์ สำหรับนางแล้ว แม้จะเป็นบาดแผลที่ยากจะลืมเลือน แต่ผู้ใดบ้างไม่เคยหกล้มจนมีแผลเป็น นางคิดได้ดังนี้ก็ยังพอทำใจได้อยู่บ้าง ไม่อยากตายอีกต่อไป

อย่างไรเสียสิ่งที่สูญเสียไปก็ไม่อาจเรียกคืนมาได้ นางทำได้เพียงยอมรับความจริงและเดินต่อไปข้างหน้า แต่หากสิ่งที่ตามมาคือการตั้งครรภ์ นั่นกลับเป็นอีกเรื่องหนึ่งโดยสิ้นเชิง เพราะนางไม่แน่ใจว่าตนเองจะสามารถรับมือกับความจริงที่ว่า นางตั้งครรภ์เพราะถูกพระสวามีข่มเหง

บางทีอาจเป็นเพราะปี้หลัวกับพี่ใหญ่ของนางเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรักของบิดาและมารดา ตั้งแต่จำความได้ นางก็รู้ว่าการมีอยู่ของตนเองมิใช่ความผิดพลาด มิใช่สิ่งที่ผู้ใดจำต้องฝืนใจยอมรับ

นางเป็นบุตรสาวที่เกิดจากความรักของคนสองคน และได้รับการทะนุถนอมจากครอบครัวมาตลอดชีวิต ดังนั้น หากวันหนึ่งนางจะมีบุตรเป็นของตนเอง นางก็อยากให้เด็กคนนั้นได้เกิดมาจากความรักของตนและพ่อของเด็กเช่นเดียวกัน

นางไม่อยากให้บุตรของตนต้องลืมตาขึ้นมาบนโลกใบนี้โดยมีเพียงคำว่า ‘ผิดพลาด’ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบิดาของเด็กที่แม้แต่ความรักยังไม่เคยมอบให้ตัวมารดา แล้วจะให้นางคาดหวังสิ่งใดจากเขาได้อีก

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ปี้หลัวก็อดนึกถึงบิดาของตนเองไม่ได้ นับแต่มารดาของนางจากไป แม่ทัพจ้าวก็ไม่เคยแต่งฮูหยินคนใหม่เข้าจวนอีกเลย แม้ในฐานะบุรุษผู้มีอำนาจและชื่อเสียง

ส่วนที่เขายังมีสตรีบำเรอหรือสาวใช้อุ่นเตียงอยู่ข้างกายบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะบุรุษย่อมต้องการปลดปล่อย ทว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีสตรีคนใดได้รับสถานะเทียบเท่ากับมารดาของนาง ไม่เคยมีผู้ใดเข้ามาแทนที่สตรีผู้เป็นรักแรกของท่านแม่ทัพใหญ่จ้าวได้เลยแม้แต่คนเดียว

จนถึงวันนี้ แม่ทัพจ้าวก็ยังคงรักษาตำแหน่งของภรรยาในใจเอาไว้เช่นเดิม บางทีความคิดเช่นนี้อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ปี้หลัวอยากให้บุตรของตนเกิดมาจากความรักเช่นกัน ยิ่งนึกย้อนไม่ถึงบรรดาพี่ชายต่างมารดาทั้งสี่คนได้รับ นางยังไม่อยากให้ลูกน้อยของตนต้องกายเป็นเช่นพวกเขา

นางเคยได้รับความรักนั้นมาแล้ว และเห็นคนที่ไม่เคยถูกรัก จึงรู้ดีว่าการได้เกิดมาในครอบครัวที่บิดามารดารักใคร่กันนั้นมีค่าเพียงใด และนางไม่ต้องการให้เด็กที่ตนให้กำเนิดต้องเติบโตขึ้นมาโดยรู้ว่าตนเองมิได้เป็นที่ต้องการของผู้เป็นบิดา

เพราะเหตุนี้ การเดินทางกลับเมืองหลวงของเซียวอ๋องและพระชายาจ้าวจึงเต็มไปด้วยความเย็นชาและความห่างเหินอย่างประหลาด รถม้าสองคันเคลื่อนไปตามเส้นทางเดียวกัน อยู่ในขบวนเดียวกัน ทว่ากลับแทบไม่มีสิ่งใดเชื่อมโยงคนทั้งสองเข้าหากันอีกแล้ว ผู้หนึ่งไม่คิดจะรัก

ส่วนอีกผู้หนึ่งกำลังพยายามอย่างสุดกำลังที่จะตัดใจ เลิกรักคนที่ไม่เคยรักตนให้ได้ และสำหรับปี้หลัวแล้ว การอยู่ห่างจากเขาเช่นนี้อาจเป็นหนทางที่ดีที่สุดที่นางจะใช้รักษาหัวใจของตนเองได้

น้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลองนี่แหละ เหมาะสมแล้วจริง ๆ