Chapter 3 “ผมไม่ได้ขายนะ”

“กล้ามากนะ ที่มาขายตัวในที่ของฉัน” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างชัดเจน

ชิออนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความไม่สบายใจ ดวงตาสั่นระริกเมื่อสบกับแววตาคมกริบของอีกฝ่าย ชายตรงหน้ามีท่าทีเยือกเย็นแต่แฝงความกดดันไว้ในทุกลมหายใจ

เส้นผมสีเทาเงินสะท้อนแสงไฟสลัว ดวงตาเทาอมฟ้าเยียบลึก แววตามีอำนาจจนยากจะละสายตา ผิวขาวจัดรับกับกรามคมชัดและเสื้อเชิ้ตดำที่ปลดกระดุมเผยให้เห็นรอยสักรูปกะโหลกกลางอก ทั้งเย็นชาและดึงดูดในเวลาเดียวกัน

ในสายตาชิออน เขาไม่ต่างจากปีศาจที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยพบเจอ

บอดีการ์ดเข้าควบคุมสถานการณ์ทันที ชายฉกรรจ์ที่จับตัวชิออนอยู่รีบปล่อยมือ ก่อนจะหันไปปะทะกับทีมของคนที่เพิ่งบุกเข้ามา

ชิออนถูกชายหนุ่มร่างสูงที่ดูเป็นนายเหนือหัวลากออกมาจากจุดชุลมุน เขาพยายามเอ่ยทั้งน้ำตา เสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ผมไม่ได้เกี่ยว ผมถูกหลอกมา ผมแค่จะมาแลกเหรียญเท่านั้น...”

ชายในเสื้อเชิ้ตดำหันมามองเขาเต็มตา ดวงตาคมสีเทาเยียบลึกชะงักไปชั่วขณะ เมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาและแววตาสั่นไหวของชิออน

ใบหน้านั้นกลับดึงดูดสายตาเขาอย่างประหลาด ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไป ก่อนที่เขาหันไปสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“พาเด็กคนนี้ไปที่ห้องของฉัน” น้ำเสียงนั้นเด็ดขาด แต่แผ่วลงเพียงเสี้ยวหนึ่งโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันรู้ตัว

ในวินาทีนั้นเอง ชิออนรู้ว่าโชคชะตาของเขากำลังจะเปลี่ยนไปอีกครั้ง และหนทางข้างหน้าคงไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป

เสียงประตูเพนต์เฮาส์ปิดสะท้อนอยู่ในความเงียบ ร่างของชิออนถูกพาเข้ามาในห้องกว้างกลางความหรูหราที่เย็นเฉียบ เขาสะบัดข้อมือทันทีที่มีโอกาส เสียงหายใจสั้นแผ่วอยู่ในลำคอ แต่สายตาแข็งกร้าวไม่ยอมลดต่ำ

“ปล่อยผมได้แล้ว” เสียงของเขาเรียบ แต่นิ่งอย่างถือศักดิ์ศรี ไม่มีเค้าของคนที่ร้องไห้เพราะตกใจเมื่อครู่อยู่แม้แต่น้อย

เจย์ที่ยืนอยู่ริมกระจกหันกลับมาช้า ๆ แสงจากเมืองด้านนอกสาดผ่านม่านบางตกกระทบใบหน้าคมเข้มจนเกิดเงาซ้อนบนพื้น เขาก้าวเข้ามาเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงตัวชิออน ดวงตาคมเฉียบจับจ้องร่างตรงหน้าโดยไม่หลบ

“นายทำผิด ทำไมฉันต้องปล่อยด้วย” น้ำเสียงเย็นเรียบแต่แฝงแรงกดดัน ก่อนจะพูดต่อ ชิออนเองก็จ้องมองตาเขายังไม่เกรงกลัว ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะกลัว

“แต่นายดูไม่เหมือนคนที่กลัวอะไรเลยนะ”

“เพราะผมไม่ได้ทำอะไรผิด”

“งั้นก็พิสูจน์สิ”

เจย์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก กลิ่นน้ำหอมหรูปนกับกลิ่นควันบุหรี่เย็นจาง ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ ดวงตาทั้งคู่สบกันตรง ๆ

ไม่รู้ทำไมเขาถึงละสายตาจากอีกฝ่ายไม่ได้ ดวงตาคู่นี้มันทั้งใสซื่อและพยศในเวลาเดียวกัน

“ฉันเห็นนายในห้องนั้น คนที่นั่งด้วยโซฟาคือคนที่ถูกหลอกงั้นเหรอ” เจย์ถามเสียงเรียบ ก่อนจะพ่นควันบุหรี่ที่ใส่หน้าคนตัวเล็กกว่า

“แค่ก ๆ แล้วคุณคิดว่าผมเป็นอะไร” ชิออนสำลักควันบุหรี่ แม้ว่าเขาจะเป็นคนหนึ่งที่ชอบสูบ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะคุ้นชินถ้ามีคนมาพ่นมันใส่หน้า

“อื้ม เป็นอะไรดีนะ” เจย์พูดพลางลูบคางตัวเองอย่างเจ้าเล่ห์ ในสายตาของชิออนในตอนนี้อีกฝ่ายไม่ต่างจากจิ้งจอกเจ้าเล่ห์!

ต่อให้ความจริงเขาถูกหลอก อีกฝ่ายก็ไม่มีสิทธิ์คุมตัวเขาไว้แบบนี้

“นายเข้ามาขายตัวในกาสิโนของฉัน”

“บอกว่าผมไม่ใช่ไง!” ชิออนเถียงกลับ ทว่าแววตากลับรื้นไปด้วยน้ำตา นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเถียงคนอื่น

เจย์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนยกมือแตะปลายคางของอีกฝ่าย สัมผัสเบาแต่หนักพอจะทำให้ลมหายใจสะดุด

“ถ้าไม่ใช่นายแล้วมันจะเป็นใคร!” เจย์ตวาด ก่อนจะกระชากแขนชิออนให้มานั่งที่เก้าอี้กลางห้องอย่างแรง จนอีกฝ่ายเซไปกับพนักพิง

“โอ๊ย! ผมเจ็บนะ! แล้วคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้ด้วย!”

เจย์ยิ้มมุมปาก เขาใช้เข็มขัดมันมือชิออนให้ติดกับเก้าอี้ก่อนที่เขาจะเดินไปหยิบแส้ในตู้ที่อยู่ในห้องนอนออกมา

ชิออนตกใจกับสิ่งของที่อยู่ในมืออีกฝ่าย มันคือแส้ที่ทำจากหนังชั้นดี หากมันฟาดลงบนผิวเขา มันจะต้องเจ็บมากแน่ ๆ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ จ้องมองเจย์อย่างไม่ลดละ

“คุณจะทำอะไร!”

“หึ คิดว่าฉันจะทำอะไรเธอล่ะชิออน”

“คะคุณรู้ชื่อผมได้ยังไง!”

“เหอะ! ฉันรู้ตั้งแต่นายเข้ามาในห้องนั้นแล้ว ทำไมฉันถึงจะไม่รู้ประวัติของคนที่จะมาขายตัวในที่ของฉันล่ะ แค่ให้คนสืบ ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ฉันก็รู้ทุกอย่างของนายแล้ว”