LOGINShare
Chapter 3 “ผมไม่ได้ขายนะ”
publish date:
2026-08-05 16:58:14“กล้ามากนะ ที่มาขายตัวในที่ของฉัน” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นอย่างชัดเจน
ชิออนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความไม่สบายใจ ดวงตาสั่นระริกเมื่อสบกับแววตาคมกริบของอีกฝ่าย ชายตรงหน้ามีท่าทีเยือกเย็นแต่แฝงความกดดันไว้ในทุกลมหายใจ
เส้นผมสีเทาเงินสะท้อนแสงไฟสลัว ดวงตาเทาอมฟ้าเยียบลึก แววตามีอำนาจจนยากจะละสายตา ผิวขาวจัดรับกับกรามคมชัดและเสื้อเชิ้ตดำที่ปลดกระดุมเผยให้เห็นรอยสักรูปกะโหลกกลางอก ทั้งเย็นชาและดึงดูดในเวลาเดียวกัน
ในสายตาชิออน เขาไม่ต่างจากปีศาจที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยพบเจอ
บอดีการ์ดเข้าควบคุมสถานการณ์ทันที ชายฉกรรจ์ที่จับตัวชิออนอยู่รีบปล่อยมือ ก่อนจะหันไปปะทะกับทีมของคนที่เพิ่งบุกเข้ามา
ชิออนถูกชายหนุ่มร่างสูงที่ดูเป็นนายเหนือหัวลากออกมาจากจุดชุลมุน เขาพยายามเอ่ยทั้งน้ำตา เสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ผมไม่ได้เกี่ยว ผมถูกหลอกมา ผมแค่จะมาแลกเหรียญเท่านั้น...”
ชายในเสื้อเชิ้ตดำหันมามองเขาเต็มตา ดวงตาคมสีเทาเยียบลึกชะงักไปชั่วขณะ เมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาและแววตาสั่นไหวของชิออน
ใบหน้านั้นกลับดึงดูดสายตาเขาอย่างประหลาด ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไป ก่อนที่เขาหันไปสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น
“พาเด็กคนนี้ไปที่ห้องของฉัน” น้ำเสียงนั้นเด็ดขาด แต่แผ่วลงเพียงเสี้ยวหนึ่งโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันรู้ตัว
ในวินาทีนั้นเอง ชิออนรู้ว่าโชคชะตาของเขากำลังจะเปลี่ยนไปอีกครั้ง และหนทางข้างหน้าคงไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป
เสียงประตูเพนต์เฮาส์ปิดสะท้อนอยู่ในความเงียบ ร่างของชิออนถูกพาเข้ามาในห้องกว้างกลางความหรูหราที่เย็นเฉียบ เขาสะบัดข้อมือทันทีที่มีโอกาส เสียงหายใจสั้นแผ่วอยู่ในลำคอ แต่สายตาแข็งกร้าวไม่ยอมลดต่ำ
“ปล่อยผมได้แล้ว” เสียงของเขาเรียบ แต่นิ่งอย่างถือศักดิ์ศรี ไม่มีเค้าของคนที่ร้องไห้เพราะตกใจเมื่อครู่อยู่แม้แต่น้อย
เจย์ที่ยืนอยู่ริมกระจกหันกลับมาช้า ๆ แสงจากเมืองด้านนอกสาดผ่านม่านบางตกกระทบใบหน้าคมเข้มจนเกิดเงาซ้อนบนพื้น เขาก้าวเข้ามาเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงตัวชิออน ดวงตาคมเฉียบจับจ้องร่างตรงหน้าโดยไม่หลบ
“นายทำผิด ทำไมฉันต้องปล่อยด้วย” น้ำเสียงเย็นเรียบแต่แฝงแรงกดดัน ก่อนจะพูดต่อ ชิออนเองก็จ้องมองตาเขายังไม่เกรงกลัว ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะกลัว
“แต่นายดูไม่เหมือนคนที่กลัวอะไรเลยนะ”
“เพราะผมไม่ได้ทำอะไรผิด”
“งั้นก็พิสูจน์สิ”
เจย์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก กลิ่นน้ำหอมหรูปนกับกลิ่นควันบุหรี่เย็นจาง ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ ดวงตาทั้งคู่สบกันตรง ๆ
ไม่รู้ทำไมเขาถึงละสายตาจากอีกฝ่ายไม่ได้ ดวงตาคู่นี้มันทั้งใสซื่อและพยศในเวลาเดียวกัน
“ฉันเห็นนายในห้องนั้น คนที่นั่งด้วยโซฟาคือคนที่ถูกหลอกงั้นเหรอ” เจย์ถามเสียงเรียบ ก่อนจะพ่นควันบุหรี่ที่ใส่หน้าคนตัวเล็กกว่า
“แค่ก ๆ แล้วคุณคิดว่าผมเป็นอะไร” ชิออนสำลักควันบุหรี่ แม้ว่าเขาจะเป็นคนหนึ่งที่ชอบสูบ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะคุ้นชินถ้ามีคนมาพ่นมันใส่หน้า
“อื้ม เป็นอะไรดีนะ” เจย์พูดพลางลูบคางตัวเองอย่างเจ้าเล่ห์ ในสายตาของชิออนในตอนนี้อีกฝ่ายไม่ต่างจากจิ้งจอกเจ้าเล่ห์!
ต่อให้ความจริงเขาถูกหลอก อีกฝ่ายก็ไม่มีสิทธิ์คุมตัวเขาไว้แบบนี้
“นายเข้ามาขายตัวในกาสิโนของฉัน”
“บอกว่าผมไม่ใช่ไง!” ชิออนเถียงกลับ ทว่าแววตากลับรื้นไปด้วยน้ำตา นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเถียงคนอื่น
เจย์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนยกมือแตะปลายคางของอีกฝ่าย สัมผัสเบาแต่หนักพอจะทำให้ลมหายใจสะดุด
“ถ้าไม่ใช่นายแล้วมันจะเป็นใคร!” เจย์ตวาด ก่อนจะกระชากแขนชิออนให้มานั่งที่เก้าอี้กลางห้องอย่างแรง จนอีกฝ่ายเซไปกับพนักพิง
“โอ๊ย! ผมเจ็บนะ! แล้วคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้ด้วย!”
เจย์ยิ้มมุมปาก เขาใช้เข็มขัดมันมือชิออนให้ติดกับเก้าอี้ก่อนที่เขาจะเดินไปหยิบแส้ในตู้ที่อยู่ในห้องนอนออกมา
ชิออนตกใจกับสิ่งของที่อยู่ในมืออีกฝ่าย มันคือแส้ที่ทำจากหนังชั้นดี หากมันฟาดลงบนผิวเขา มันจะต้องเจ็บมากแน่ ๆ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ จ้องมองเจย์อย่างไม่ลดละ
“คุณจะทำอะไร!”
“หึ คิดว่าฉันจะทำอะไรเธอล่ะชิออน”
“คะคุณรู้ชื่อผมได้ยังไง!”
“เหอะ! ฉันรู้ตั้งแต่นายเข้ามาในห้องนั้นแล้ว ทำไมฉันถึงจะไม่รู้ประวัติของคนที่จะมาขายตัวในที่ของฉันล่ะ แค่ให้คนสืบ ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ฉันก็รู้ทุกอย่างของนายแล้ว”
Latest chapter
ไม่เป็นของเล่น Chapter 46 “จบบริบูรณ์”
แสงแดดยามบ่ายคล้อยลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นลวดลายบนพื้นหญ้าหอคอยโบสถ์ดังแผ่วเป็นเนือง ๆ ลมอุ่นพัดกลีบดอกมูกุงฮวาปลิววนอยู่กลางอากาศ ชิออนเดินช้า ๆ ข้างกายเจย์ในสวนเล็ก ๆ ของโบสถ์ กลิ่นหอมอบอวลของดอกไม้ชวนให้บรรยากาศดูโรแมนติก“ทำไมถึงเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่” เจย์ถามเสียงอ่อนโยนมือกุมมือชิออนอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไป พลางมองไปรอบ ๆ มีต้นไม้ใหญ่ไม่กี่ต้น ม้านั่งไม้สีซีดตั้งอยู่กลางสนามหญ้า และไกลออกไป เด็ก ๆ กำลังหัวเราะกันอยู่ตรงลานดิน“เพราะผมเกิดที่นี่ คุณเคยสืบประวัติผม คงรู้ว่าผมเป็นเด็กกำพร้า”เสียงของชิออนแผ่วเบา ราวกับลมที่พัดผ่านทุ่งดอกไม้ เขาก้มมองพื้นหญ้า ใบหน้าแฝงรอยยิ้มเศร้า ๆ ที่พยายามซ่อนความเจ็บลึกในใจพ่อแม่ของชิออนเสียไปตั้งแต่ยังเด็ก เขาจึงเติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า“อืม ฉันรู้ แต่ฉันแค่อยากได้ยินจากปากนาย” เจย์ตอบเบา ๆ ดวงตาอ่อนโยนจนแทบละลาย เขาไม่อยากฟังจากใครอื่นอีกแล้ว นอกจากเสียงสั่นไหวของคนตรงหน้า ที่ทำให้หัวใจของเขาเจ็บและอบอุ่นไปพร้อมกัน“ผมเองก็อยากได้ยินจากปากคุณ” ชิออนเงยหน้าขึ้นสบตา ความกล้าชั่วขณะผลักให้เขาพูดสิ่งที่ค้างคาในใจ ดวงตาคู
ไม่เป็นของเล่น Chapter 45 “ขอโทษ”
วันต่อมาอากาศยามบ่ายของฤดูใบไม้ร่วงสดใสกว่าทุกวัน เด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่กลางลานโบสถ์ เสียงหัวเราะของพวกเขาดังทั่วบริเวณชิออนนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ต้นสนใหญ่สายลมเย็นพัดผ่านปลายผม เขาเผลอยิ้มจาง ๆ กับภาพเด็ก ๆ วิ่งไล่กันแต่ไม่นาน เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาเสียงที่ไม่เคยได้ยินในที่แห่งนี้มาก่อนเสียงเฮลิคอปเตอร์ ลมแรงพัดกรูมาจนใบไม้ร่วงกราว เด็ก ๆ หยุดวิ่งแล้วชี้ขึ้นฟ้า“พี่ชิออน ดูนั่นสิ มีเครื่องบินด้วย!”ชิออนหันไปมองด้วยความตกใจท้องฟ้าสีฟ้าสด มีเฮลิคอปเตอร์สีดำลำหนึ่งกำลังลดระดับลงตรงลานกว้างหน้าโบสถ์เสียงใบพัดดังสนั่น ชิออนเดินเร็วออกไปดู หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้ในรอบหลายเดือน และเมื่อเครื่องจอดลง ร่างสูงในชุดสูทเรียบหรูสีเข้มก็วิ่งออกมาชายคนนั้น คือเจย์ ในผมสีเทา เงินที่สะท้อนแดดบ่ายวูบวาบ“เจย์” ชิออนเรียกอีกฝ่ายด้วยสายตาของความดีใจ“ว้าว คุณลุงเป็นเจ้าชายจริง ๆ ด้วย” เด็กร้องด้วยความดีใจและตื่นเต้นที่เห็นเจ้าชายของพวกเขาลงมาจากเครื่องบินเจย์ไม่พูดอะไรเลย เขาวิ่งตรงเข้ามาหา ก่อนคว้าอีกฝ่ายเข้ากอดแน่นกลางลานแรงกอดนั้นแน่นจนชิออนแทบหายใจไม่ออก“ขอโทษ” เสียงของเจย์สั่
ไม่เป็นของเล่น Chapter 44 “เพราะรัก”
หลายวันมานี้ ชิออนมักเอาแต่ใช้เวลาอยู่ในโบสถ์มากกว่าทุกครั้ง เขาแทบจะไม่ออกไปไหน วันทั้งวันหมดไปกับการช่วยเด็ก ๆ และสวดภาวนาในห้องเล็ก แต่ในใจกลับไม่สงบเลยสักนิด ทุกครั้งที่หลับตา เขามักจะเห็นใบหน้าของเจย์ และได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาในความเงียบและเมื่อคิดถึงมากเกินไป ความกลัวก็กลับมา กลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีกสุดท้าย เขาจึงตัดสินใจไปพบกับบาทหลวงอีกครั้ง ในยามเย็นหลังจากที่คุณพ่อว่างเขาก็มาพบคุณพ่อเป็นการส่วนตัวในโบสถ์“คุณพ่อครับ ทำยังไงผมถึงจะลืมความรู้สึกเจ็บปวดได้เหรอครับ” ชิออน ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าดวงตากลับสั่นระริกด้วยความกลัวแม้จะอยู่ที่โบสถ์มานานหลายเดือนแล้วก็ไม่อาจสลัดความรู้สึกทุกข์ใจได้ชิออนยังคงยึดติดอยู่กับความรู้สึกพวกนั้นบาทหลวงหันมามองช้า ๆ มองใบหน้าชิออนด้วยสีหน้าอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มบาง“ลูกแน่ใจหรือว่าต้องการอย่างนั้นจริง ๆ”“ครับ ผมอยากปลดปล่อยตัวเองจากความกลัว จากความรักที่ยังหลอกหลอน ผมอยากใช้ชีวิตโดยที่มีความสุขอีกครั้ง” คุณพ่อมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ“ลูกยังหนีความรู้สึกอยู่เลยชิออน” เสียงของท่านนิ่งและอ่อนโยน“ลูกอาจพึ่งพาพระเจ้าและศา
ไม่เป็นของเล่น Chapter 43 "ปิดทองหลังพระ"
อีกฟากหนึ่ง บนถนนต่างจังหวัดที่ทอดยาวผ่านเนินเขาและทุ่งนารถบรรทุก สีดำคันเดิมแล่นอยู่ใต้ท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีของยามเย็นเจย์นั่งอยู่หลังพวงมาลัยมือใหญ่จับแน่น สายตาเหม่อมองถนนข้างหน้าเสื้อเชิ้ตสีเทาแขนยาวถูกม้วนขึ้นถึงศอกปลายนิ้วมีรอยบุหรี่เก่าที่ยังไม่จางเขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแบบนี้มาหลายเดือนแล้ว แม้ชีวิตที่นี่จะลำบาก แต่เขาก็บอกตัวเองเสมอว่ามันเป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้นอันที่จริง เขาไม่จำเป็นต้องทนลำบากขนาดนี้เลยแต่ก็เพราะนี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เขาได้เห็นหน้าชิออน โดยไม่ต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีเขาไปอีกทุกครั้งที่รถจอด เขาจะเห็นชิออนอยู่กับเด็ก ๆ เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายลอดออกมาถึงนอกรั้วโบสถ์เพียงเท่านั้น หัวใจของเจย์ก็เหมือนหายเจ็บไปชั่วขณะ“เห็นนายยังยิ้มอยู่ แค่นี้ฉันก็พอแล้ว”หลังจากที่ชิออนออกไปจากชีวิตเขา เจย์ก็ให้คนตามสืบมาตลอดว่าชิออน อยู่ที่ไหน และทำอะไรอยู่ และตอนที่ชิออนมาอยู่ที่นี่เขาก็ตั้งใจแล้วว่าจะมองอีกฝ่ายอยู่ห่าง ๆ ทั้งที่ในใจเขาไม่อาจปล่อยชิออนไปได้ แต่ก็ต้องจำใจต้องปล่อยไป เพราะไม่อยากให้ชิออนต้องเจ็บปวดเพราะเขาอีกแล้วทางด้านของชิออนหลังจากที่เสียงและเ
ไม่เป็นของเล่น Chapter 42 "ลุงผมสีเทา"
หลายวันมานี้ ชีวิตของชิออนดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เขาช่วยคุณพ่อจัดหนังสือในห้องสมุด สอนเด็ก ๆ ร้องเพลง และทำอาหารเช้าให้พวกเขาทุกวันแต่ทุกคืนก่อนนอน เขายังคงเปิดโทรศัพท์เครื่องเก่าที่หน้าจอร้าว พิมพ์ชื่อ เจย์ เจย์โฬม ลงในช่องค้นหาเหมือนเดิมไม่มีข่าว ไม่มีบทสัมภาษณ์ ไม่มีแม้แต่ภาพหลุดเหมือนชายคนนั้นหายไปจากโลกนี้ทั้งใบเขาไม่รู้ว่าควรโล่งใจหรือเสียใจดีเพราะอย่างน้อย ถ้าไม่มีข่าวร้าย ก็แปล ว่าเจย์ยังคงมีชีวิตอยู่ แต่การไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นกำลังเป็นอย่างไรมันกลับทำให้เขาเจ็บกว่าที่คิดจนวันหนึ่ง เด็ก ๆ ในโบสถ์วิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมหนังสือนิทานในมือ“พี่ชิออน อ่านให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ”ชิออนยิ้มบาง ๆ เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วเปิดหนังสือให้พวกเขา เด็ก ๆ นั่งล้อมรอบเสียงของชิออนฟังดูนุ่มอบอุ่นและอ่อนโยนในยามเล่านิทาน เสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็ก ๆ ดังไปทั่วห้องไม้เล็ก ๆ ยามที่ชิออนได้อยู่กับเด็ก ๆ เขาก็มีความสุข แต่พออยู่คนเดียวเขาก็เอาแต่คิดถึงเจย์ จนบางครั้งถึงขั้นเหมอลอยก็มีเวลาผ่านไปหลายเดือน ทุกสิ้นเดือนมักจะมีรถขนของมาส่งที่โบสถ์เหมือนเดิม ทั้งกล่องของบริจาค เสื้อผ้าเด็ก ของเล่น แ
ไม่เป็นของเล่น Chapter 41 "ขอโทษ"
“เจย์อาจจะทำผิดวิธี แต่เขารักนายจริง ๆ เขาไม่เคยคิดจะทำร้ายนายเลย เขาแค่ไม่รู้จะทำยังไงให้นายอยู่ต่อได้โดยไม่เสียทุกอย่าง”“...”“ส่วนเรื่องที่นายหางานไม่ได้นั่นก็ไม่ใช่เพราะเขาเหมือนกัน” มินฮยอกถอนหายใจ“นายแก่เกินไปสำหรับวงการนี้แล้ว ชิออน เด็กรุ่นใหม่โตขึ้นทุกวัน โลกมันเปลี่ยนไปไว นายเข้าใจใช่ไหม”คำพูดของมินฮยอกทำให้ชิออนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออก ที่ผ่านมาเขาเอาแต่โทษเจย์โดยไม่เคยคิดเลยว่าแท้จริงแล้ววงการนี้เป็นอย่างไร และเหตุผลที่อดีตสมาชิกคนอื่น ๆ ยังมีที่ยืนอยู่ อาจเพราะพวกเขายังเด็กกว่าใช่ ชิออนเป็นลีดเดอร์ เป็นพี่ใหญ่ของวง เขารู้ดีว่าหน้าที่นั้นหมายถึงอะไร“มันจะมีสักกี่คนกันล่ะชิออน ที่จะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่ตัวเองรักยังมีทางรอดไปได้ แม้นายจะหมดโอกาสในวงการเพลง แต่นายก็ยังมีโอกาสอื่นอยู่นะชิออน”คำพูดนั้นเหมือนกระจกที่สะท้อนทุกอย่างกลับเข้าหาใจของชิออนน้ำตาเริ่มไหลช้า ๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว“ผม” เสียงชิออนขาดห้วง จุกไปทั่วลำคอ“ผมเข้าใจผิดเขาไปหมดเลย” ชิออนทำท่าจะลุกขึ้น แต่มินฮยอกก็รั้งเขาเอาไว้“ชิออน”“ครับ?”“นายรู้ไหม สองอักษรแรกของชื่อบริษัทเป็นช
You May Also Like
เล่ห์เหลี่ยมรัก
โบตั๋นสีกลีบบัว1.6K viewsรักวุ่น ๆ ของคุณโอเมก้าอันดับหนึ่ง
DILEMMA 281.8K viewsขอโทษทีเลขาคนนี้ผมจอง
จินต์พิชา3.6K viewsI'm all yours
smith1.3K viewsส้มหล่น
บาริสต้าสายรุ้ง682 viewsทาสรักร้ายของนายมาเฟีย
Nyxie.NoX189 viewsเริ่มต้นใหม่หลังวันสิ้นโลก
ข้ารักเจ้าหมื่นปี241 viewsกับดักประธานสาว
ทรายแมว856 views
