Chapter 2 “เด็กขาย”

คืนต่อมา เวลาสองทุ่ม เด็มนัดให้ชิออนมารอที่ท่าเรือ ชิออนสวมเสื้อซีทรูสีดำเผยให้เห็นผิวขาวเนียนใต้ผ้าอย่างพอเหมาะ เพิ่มความโดดเด่นด้วยสร้อยเงินเส้นเล็กที่รับกับเส้นผมสีแดงสดซึ่งถูกตัดสั้น หน้าม้าเต่อที่คนส่วนใหญ่ไม่กล้าทำ กลับยิ่งขับให้เขาดูมีเอกลักษณ์และน่ามองอย่างประหลาด

เขานั่งรออยู่ที่ม้านั่งไม้ริมท่าเรือ สายตาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เวลาตรงตามนัด แต่เด็มยังไม่มา ชิออนจึงได้แต่นั่งรอต่ออีกสักพัก

“ขอโทษนะ มาช้าหน่อย” เสียงคุ้นดังขึ้นจากด้านหลัง

“ไม่เป็นไรเลย” ชิออนตอบพร้อมรอยยิ้มบาง เขาเคยคิดว่าคนต่างชาติจะตรงต่อเวลาเสมอ แต่ดูเหมือนเด็มจะไม่ใช่แบบนั้น

“ว้าว วันนี้นายแต่งตัวเซ็กซี่จัง” เด็มพูดพลางหัวเราะ ก่อนกวาดตามองตั้งแต่หัวจดเท้า

“แต่น่าเสียดายนะ ถ้านายเป็นผู้หญิง ฉันคงไม่ปล่อยแน่”

“แหะ ๆ ขอบใจนะ” ชิออนหัวเราะตอบ เขาไม่ได้ถือสาอะไรกับคำพูดนั้น

“ไปกันเถอะ ยิ่งดึก ค่าเรือจะยิ่งแพง”

“อือ” ชิออนพยักหน้ารับ ก่อนเดินตามอีกฝ่ายขึ้นเรือโดยสารที่มีผู้คนแน่นขนัด

ไม่นานนัก เรือก็เคลื่อนตัวออกจากท่า มุ่งหน้าสู่ โมนาเวีย ประเทศเล็ก ๆ ริมชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน แม้พื้นที่จะไม่กว้างและมีประชากรเพียงหยิบมือ แต่กลับเต็มไปด้วยนักธุรกิจ นักลงทุน นักแข่งรถ และดาราฮอลลีวูดมากมายที่เลือกมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เพราะเป็นประเทศปลอดภาษีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในบ่อเงินบ่อทองของยุโรป

“ว้าว...” ทันทีที่เรือเทียบท่า ชิออนถึงกับอุทานออกมาอย่างตื่นตะลึง ทัศนียภาพรอบท่าเรือสวยงามเกินบรรยาย แสงไฟจากอาคารสูงสะท้อนกับน้ำทะเลระยิบระยับ และท่าเรือแต่ละแห่งยังเต็มไปด้วยเรือยอช์ตสุดหรูเรียงรายนับไม่ถ้วน

‘นี่มันเมืองของคนรวยชัด ๆ’ ชิออนคิดในใจอย่างทึ่ง

‘ไม่รู้ชาตินี้จะมีโอกาสได้ขึ้นเรือยอช์ตสักครั้งไหมนะ’

‘โชคดีจังที่ได้มาทำงานที่นี่ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีโอกาสมาเห็นเมืองสวยขนาดนี้แน่’

“ฮือ... อิจฉาตัวเองชะมัด” เขาพึมพำเบา ๆ

“ไปกันเถอะ!” เด็มเร่งเสียงเรียก ก่อนเดินนำออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่ปล่อยให้ชิออนได้ยืนนิ่งชื่นชมบรรยากาศนานนัก

เขาพาชิออนมายังสถานที่แห่งหนึ่งใจกลางเมือง แสงไฟจากป้ายขนาดใหญ่สะท้อนอยู่บนพื้นกระจกใสของอาคารหรูหรา กาสิโนระดับโลก

แสงไฟนีออนหลากสีตัดกับบรรยากาศยามค่ำคืน เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงเครื่องพนันดังระงมทั่วทั้งโถง เด็มเดินตรงไปที่โต๊ะพนันทันที ส่วนชิออนเพียงยืนมองอยู่ไม่ไกล

เขาไม่รู้เลยว่าคำว่า “เที่ยว” ที่อีกฝ่ายพูดถึง หมายถึงการมาที่กาสิโนแบบนี้ นึกว่าจะมาเที่ยวคลับเสียอีก ชิออนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยักไหล่เหมือนไม่คิดมาก สุดท้ายเขาก็ไม่ได้เป็นไอดอลอีกแล้ว จะกลัวข่าวเสียหายไปทำไมกัน

รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้าอ่อนเยาว์แต่เปี่ยมเสน่ห์ เขาเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์แลกเงิน แล้วควักเงินที่พกติดตัวมาออกมาแลกเป็นชิปในทันที

“ถ้าไม่ใช้ชีวิตให้คุ้ม แล้วจะเกิดมาทำไมวะ” ชิออนคาบบุหรี่ขึ้นมาสูบ สายตามองโต๊ะพนันหลาย ๆ โต๊ะเพื่อประเมินว่าเขาจะไปเล่นอะไรดี

ไม่นานนัก ชิออนลองเสี่ยงเล่นบ้าง และโชคก็เข้าข้าง เขาได้เหรียญจำนวนมากจากตู้สล็อต ส่วนเด็มกลับเสียพนันไม่หยุดจากการเล่นเกมอย่างอื่น เขาเดินกลับมาหาชิออนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“เป็นไงบ้างเด็ม” ชิออนถามเพื่อนที่สีหน้าบึ้งตึงด้วยความเป็นห่วง

“เสียนะ”

“เอานี่ไปสิ ตอบแทนที่นายพามา” ชิออนโยนถุงเหรียญชิปให้กับเด็มอีกฝ่ายรับมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินกลับไปเล่นต่อ

ขณะนั้นมีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาแตะไหล่เด็มเบา ๆ เด็มหันมามองคนสะกิด ประกฏว่าอีกฝ่ายเป็นคนคุ้นเคยของเขา

“เสียเหรอ” ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำถามเด็มเสียงเรียบ ชิออนมองเห็นทั้งคู่คุยกันอยู่ไกล ๆ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ กลับเล่นในตำแหน่งของตัวเองต่อ

“ยังเล่นอยู่เหรอ ถ้าอยากได้เงินเร็ว ๆ ก็ทำเหมือนเดิมสิ”

“หมายถึงอะไร” เด็มขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจในสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นพูด

“ก็พาเด็กไปส่งให้ลูกค้าไง เหมือนเมื่อก่อน นายก็ได้เงินก้อนโตแล้ว” ชายหนุ่มปริศนาพเยิดหน้าไปทางชิออน เด็มนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนหันไปมองชิออนที่กำลังนับเหรียญด้วยรอยยิ้ม

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแม้ชิออนจะเป็นผู้ชาย แต่ก็มีเสน่ห์แรงดึงดูดในเพศเดียวกัน เด็มยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่รอช้าเขารีบเดินกลับมาหาชิออนทันที

“เลิกเล่นแล้วเหรอ”

“อืม ได้เยอะพอแล้ว” ชิออนตอบด้วยรอยยิ้มและสีหน้าปกติ โดยไม่ทันสังเกตว่าแววตาของเด็มที่มองมาที่เขามันเปลี่ยนไป

“เหรียญเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวฉันพาไปแลกให้เอง จะได้ไม่ต้องรอคิวนาน” เด็มเสนอ

“อืม ขอบใจนะเด็ม” ชิออนตอบกลับอย่างไม่รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น

เด็มพาชิออนออกมาจากโซนกาสิโน ขึ้นมาที่ชั้นสองของอาคาร ก่อนเปิดประตูเข้าไปในห้องรับแขกหรูหราที่ตกแต่งอย่างมีระดับ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ

ชิออนชะงักเท้า มองรอบห้องด้วยความงุนงง เพิ่งเห็นเมื่อครู่ว่าเด็มยังนั่งเสียพนันอยู่แท้ ๆ แล้วทำไมตอนนี้ถึงมีเงินมาเปิดห้องราคาแพงได้กัน

‘คงจะไม่มีอะไรหรอกมั้ง...’ เขาคิดในใจ พยายามกลืนความไม่สบายใจลงคอ

“รออยู่นี่ก่อน เดี๋ยวฉันไปจัดการเรื่องแลกเหรียญให้” เด็มพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนรับถาดชิปจากมือชิออนไป

ชิออนไม่ได้เอะใจอะไร เขาเพียงพยักหน้ารับ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องรออย่างเงียบ ๆ

แต่เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น เสียงประตูอีกด้านก็ถูกเปิดออกพร้อมแรงกระแทก ชายฉกรรจ์สองคนในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาด้วยสีหน้าแข็งกร้าว

“เด็กนี่สินะ ที่นายซื้อไว้” หนึ่งในนั้นพูดเสียงเข้ม

ชิออนสะดุ้งสุดตัว เขารีบลุกขึ้น พยายามจะถอยหนี แต่กลับถูกคว้าแขนไว้แน่นจนขยับไม่ได้

“ปล่อยนะ! ผมไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น” เสียงของเขาสั่นระรัวเต็มไปด้วยความกลัวและสับสน

หัวใจของชิออนเต้นแรงราวกับจะทะลุออกจากอก ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น และเด็มหายไปไหน

ทันใดนั้น เสียงปืนถูกชักออกจากปลอกพร้อมเสียงเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นที่หน้าประตู บอดีการ์ดในชุดดำสองคนบุกเข้ามา ก่อนจะตามมาด้วยชายร่างสูงในชุดสูทเรียบหรู แววตาคมกริบจ้องไปที่กลุ่มชายฉกรรจ์

“กล้ามากนะ ที่มาขายตัวในที่ของฉัน”