LOGINShare
Chapter 4 “ฉันคือเจ้านาย”
publish date:
2026-08-05 16:58:31คำตอบของเจย์ทำให้ชิออนหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรกันแน่
เจย์หัวเราะในลำคอเบา ๆ
“อย่าเพิ่งกลัว ฉันไม่ได้ทำร้ายใครโดยไม่มีเหตุผล” เขาถอยออกไปเพียงครึ่งก้าว ดวงตาคมยังจับอยู่ที่อีกฝ่ายไม่ละ
“นายรู้ตัวไหมว่านายไม่ได้ทำผิดแค่มาขายตัวในที่ของฉัน”
“มะหมายความว่าไง” ชิออนถามเสียงสั่นด้วยความไม่เข้าใจ
จะสื่ออะไรกันแน่
“นายเข้าเมืองมาอย่างผิดกฎหมาย”
“มะไม่จริง! ตอนผมเข้าเมืองก็...”
“ก็อะไรล่ะ ทำไมไม่พูดต่อล่ะ หื้ม” เจย์ขยับเข้ามาใกล้จนใบหน้าของพวกเขาห่างกันแค่คืบ ชิออนพยามจะเบือนหน้าหนี แต่ถูกมือหนาจับชายคางอีกฝ่ายให้หน้ามาสบตา
“นายคิดว่าเข้าเมืองมาง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ แค่นั่งเรือ จอดเทียบท่าแล้วลงแค่นั้น? ความคิดโง่เง่าเสียจริง”
“…”
“ที่นี่โมนาเวีย ตำรวจเยอะกว่าโจรอีกนะ” เจย์กระตุกยิ้ม ลมหายใจเป่ารดข้างหูชายหนุ่มที่ตัวเล็กกว่า คำพูดต่อมาของเขาน้ำเสียงกระเส่าแต่ดูน่ากลัว
“ฉันมีอำนาจมากพอจะส่งนายกลับ หรือให้ตำรวจจัดการ” เสียงนั้นช้า หนัก และใกล้หูจนขนลุก
“แต่ฉันก็มีอำนาจมากพอจะปิดเรื่องนี้ได้เช่นกัน”
ตุบ!
ชิออนล้มลงกับพื้น เจย์หยิบเอกสารขนาดครึ่งเอสี่ที่ถูกพับในกระเป๋ากางเกงจนยับยู่ยี่ให้กลับอีกฝ่าย ในนั้นมีรายงานเข้ามาว่าชิออนเข้าเมืองมาอย่างผิดกฎหมาย แม้เขาจะสู้คดีเรื่องที่ไม่ได้ขายตัว แต่โทษของการเข้าเมืองมาอย่างผิดกฎหมาย มันทำให้ชีวิตของเขาพังได้เลย
“คุณต้องการอะไรกันแน่” ชิออนถามกลับ เขาร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ ตอนนี้เขาไม่เหลือเงินให้กลับไปที่บ้านแล้ว ชิปเด็มก็เอาไปจนหมด ถ้าถูกตำรวจจับแล้วส่งตัวกลับประเทศ เขาคงต้องอดตายแน่ ๆ
“ต้องการนาย”
ความเงียบกลืนกินทุกอย่าง เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นและแรงเต้นในอกที่เริ่มไม่เป็นจังหวะ ชิออนมองสบตาโดยไม่ถอยแม้เพียงก้าวเดียว
“ผมยอมล้างจานทั้งชาติดีกว่ายอมขายตัวให้มาเฟียอย่างคุณ”
“ปากเก่งนัก งั้นฉันจะส่งรายงานให้ทางการว่านายเข้าเมืองผิดกฎหมาย มาดูกันว่าตอนนั้นนายยังจะรักษาศักดิ์ศรีบัดซบของตัวเองไว้ได้อีกไหม”
“ก็ดี งั้นฉันจะส่งนายให้ตำรวจ” เจย์พูดเสียงเย็นก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้อง
แต่ยังไม่ทันก้าวพ้น อีกฝ่ายกลับคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่น มือสั่นเทาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาที่เอ่อคลอด้วยน้ำตาจ้องมองเขาอย่างเว้าวอน
เจย์ชะงัก เขามองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตานั้นเงียบ ๆ ความรู้สึกบางอย่างแผ่วาบขึ้นมาในอก ทำให้เขาหลุดหัวเราะในลำคอ
ยิ่งอีกฝ่ายร้องไห้จนหน้าแดงมากเท่าไร มันยิ่งกระตุกต่อมความดิบเถื่อนของเขามากเท่านั้น
“ถ้าผมยอม คุณต้องไม่ยุ่งกับใครอีก แค่ผมคนเดียว”
เจย์เลิกคิ้วกับคำตอบนั้น ดวงตาคมวาวขึ้นเล็กน้อย
“นายต่อรองเก่งนี่”
“ผมไม่ใช่ของเล่นของใคร แล้วดูจากรสนิยมของคุณ...มันคงไม่เป็นปกติ แล้วผมจะไม่ยอมถูกคุณควบคุมเด็ดขาด” ชิออนพูดด้วยความลำบากทั้งน้ำตา
“งั้นก็มาดูกัน ว่าใครจะควบคุมใครได้มากกว่ากัน”
ปลายนิ้วของเจย์ลากผ่านแนวกรามของอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ ไม่ใช่การแตะต้องที่หยาบคาย แต่เป็นการท้าทาย
“ชื่อของฉันคือเจย์ เจย์โฬม จำเอาไว้ ต่อไปนี้ฉันจะเป็นเจ้าของนาย!”
Latest chapter
ไม่เป็นของเล่น Chapter 46 “จบบริบูรณ์”
แสงแดดยามบ่ายคล้อยลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นลวดลายบนพื้นหญ้าหอคอยโบสถ์ดังแผ่วเป็นเนือง ๆ ลมอุ่นพัดกลีบดอกมูกุงฮวาปลิววนอยู่กลางอากาศ ชิออนเดินช้า ๆ ข้างกายเจย์ในสวนเล็ก ๆ ของโบสถ์ กลิ่นหอมอบอวลของดอกไม้ชวนให้บรรยากาศดูโรแมนติก“ทำไมถึงเลือกที่จะมาอยู่ที่นี่” เจย์ถามเสียงอ่อนโยนมือกุมมือชิออนอย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไป พลางมองไปรอบ ๆ มีต้นไม้ใหญ่ไม่กี่ต้น ม้านั่งไม้สีซีดตั้งอยู่กลางสนามหญ้า และไกลออกไป เด็ก ๆ กำลังหัวเราะกันอยู่ตรงลานดิน“เพราะผมเกิดที่นี่ คุณเคยสืบประวัติผม คงรู้ว่าผมเป็นเด็กกำพร้า”เสียงของชิออนแผ่วเบา ราวกับลมที่พัดผ่านทุ่งดอกไม้ เขาก้มมองพื้นหญ้า ใบหน้าแฝงรอยยิ้มเศร้า ๆ ที่พยายามซ่อนความเจ็บลึกในใจพ่อแม่ของชิออนเสียไปตั้งแต่ยังเด็ก เขาจึงเติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า“อืม ฉันรู้ แต่ฉันแค่อยากได้ยินจากปากนาย” เจย์ตอบเบา ๆ ดวงตาอ่อนโยนจนแทบละลาย เขาไม่อยากฟังจากใครอื่นอีกแล้ว นอกจากเสียงสั่นไหวของคนตรงหน้า ที่ทำให้หัวใจของเขาเจ็บและอบอุ่นไปพร้อมกัน“ผมเองก็อยากได้ยินจากปากคุณ” ชิออนเงยหน้าขึ้นสบตา ความกล้าชั่วขณะผลักให้เขาพูดสิ่งที่ค้างคาในใจ ดวงตาคู
ไม่เป็นของเล่น Chapter 45 “ขอโทษ”
วันต่อมาอากาศยามบ่ายของฤดูใบไม้ร่วงสดใสกว่าทุกวัน เด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่กลางลานโบสถ์ เสียงหัวเราะของพวกเขาดังทั่วบริเวณชิออนนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ต้นสนใหญ่สายลมเย็นพัดผ่านปลายผม เขาเผลอยิ้มจาง ๆ กับภาพเด็ก ๆ วิ่งไล่กันแต่ไม่นาน เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาเสียงที่ไม่เคยได้ยินในที่แห่งนี้มาก่อนเสียงเฮลิคอปเตอร์ ลมแรงพัดกรูมาจนใบไม้ร่วงกราว เด็ก ๆ หยุดวิ่งแล้วชี้ขึ้นฟ้า“พี่ชิออน ดูนั่นสิ มีเครื่องบินด้วย!”ชิออนหันไปมองด้วยความตกใจท้องฟ้าสีฟ้าสด มีเฮลิคอปเตอร์สีดำลำหนึ่งกำลังลดระดับลงตรงลานกว้างหน้าโบสถ์เสียงใบพัดดังสนั่น ชิออนเดินเร็วออกไปดู หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้ในรอบหลายเดือน และเมื่อเครื่องจอดลง ร่างสูงในชุดสูทเรียบหรูสีเข้มก็วิ่งออกมาชายคนนั้น คือเจย์ ในผมสีเทา เงินที่สะท้อนแดดบ่ายวูบวาบ“เจย์” ชิออนเรียกอีกฝ่ายด้วยสายตาของความดีใจ“ว้าว คุณลุงเป็นเจ้าชายจริง ๆ ด้วย” เด็กร้องด้วยความดีใจและตื่นเต้นที่เห็นเจ้าชายของพวกเขาลงมาจากเครื่องบินเจย์ไม่พูดอะไรเลย เขาวิ่งตรงเข้ามาหา ก่อนคว้าอีกฝ่ายเข้ากอดแน่นกลางลานแรงกอดนั้นแน่นจนชิออนแทบหายใจไม่ออก“ขอโทษ” เสียงของเจย์สั่
ไม่เป็นของเล่น Chapter 44 “เพราะรัก”
หลายวันมานี้ ชิออนมักเอาแต่ใช้เวลาอยู่ในโบสถ์มากกว่าทุกครั้ง เขาแทบจะไม่ออกไปไหน วันทั้งวันหมดไปกับการช่วยเด็ก ๆ และสวดภาวนาในห้องเล็ก แต่ในใจกลับไม่สงบเลยสักนิด ทุกครั้งที่หลับตา เขามักจะเห็นใบหน้าของเจย์ และได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาในความเงียบและเมื่อคิดถึงมากเกินไป ความกลัวก็กลับมา กลัวว่าจะไม่ได้เจอกันอีกสุดท้าย เขาจึงตัดสินใจไปพบกับบาทหลวงอีกครั้ง ในยามเย็นหลังจากที่คุณพ่อว่างเขาก็มาพบคุณพ่อเป็นการส่วนตัวในโบสถ์“คุณพ่อครับ ทำยังไงผมถึงจะลืมความรู้สึกเจ็บปวดได้เหรอครับ” ชิออน ถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าดวงตากลับสั่นระริกด้วยความกลัวแม้จะอยู่ที่โบสถ์มานานหลายเดือนแล้วก็ไม่อาจสลัดความรู้สึกทุกข์ใจได้ชิออนยังคงยึดติดอยู่กับความรู้สึกพวกนั้นบาทหลวงหันมามองช้า ๆ มองใบหน้าชิออนด้วยสีหน้าอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มบาง“ลูกแน่ใจหรือว่าต้องการอย่างนั้นจริง ๆ”“ครับ ผมอยากปลดปล่อยตัวเองจากความกลัว จากความรักที่ยังหลอกหลอน ผมอยากใช้ชีวิตโดยที่มีความสุขอีกครั้ง” คุณพ่อมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ“ลูกยังหนีความรู้สึกอยู่เลยชิออน” เสียงของท่านนิ่งและอ่อนโยน“ลูกอาจพึ่งพาพระเจ้าและศา
ไม่เป็นของเล่น Chapter 43 "ปิดทองหลังพระ"
อีกฟากหนึ่ง บนถนนต่างจังหวัดที่ทอดยาวผ่านเนินเขาและทุ่งนารถบรรทุก สีดำคันเดิมแล่นอยู่ใต้ท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีของยามเย็นเจย์นั่งอยู่หลังพวงมาลัยมือใหญ่จับแน่น สายตาเหม่อมองถนนข้างหน้าเสื้อเชิ้ตสีเทาแขนยาวถูกม้วนขึ้นถึงศอกปลายนิ้วมีรอยบุหรี่เก่าที่ยังไม่จางเขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแบบนี้มาหลายเดือนแล้ว แม้ชีวิตที่นี่จะลำบาก แต่เขาก็บอกตัวเองเสมอว่ามันเป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้นอันที่จริง เขาไม่จำเป็นต้องทนลำบากขนาดนี้เลยแต่ก็เพราะนี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เขาได้เห็นหน้าชิออน โดยไม่ต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีเขาไปอีกทุกครั้งที่รถจอด เขาจะเห็นชิออนอยู่กับเด็ก ๆ เสียงหัวเราะของอีกฝ่ายลอดออกมาถึงนอกรั้วโบสถ์เพียงเท่านั้น หัวใจของเจย์ก็เหมือนหายเจ็บไปชั่วขณะ“เห็นนายยังยิ้มอยู่ แค่นี้ฉันก็พอแล้ว”หลังจากที่ชิออนออกไปจากชีวิตเขา เจย์ก็ให้คนตามสืบมาตลอดว่าชิออน อยู่ที่ไหน และทำอะไรอยู่ และตอนที่ชิออนมาอยู่ที่นี่เขาก็ตั้งใจแล้วว่าจะมองอีกฝ่ายอยู่ห่าง ๆ ทั้งที่ในใจเขาไม่อาจปล่อยชิออนไปได้ แต่ก็ต้องจำใจต้องปล่อยไป เพราะไม่อยากให้ชิออนต้องเจ็บปวดเพราะเขาอีกแล้วทางด้านของชิออนหลังจากที่เสียงและเ
ไม่เป็นของเล่น Chapter 42 "ลุงผมสีเทา"
หลายวันมานี้ ชีวิตของชิออนดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เขาช่วยคุณพ่อจัดหนังสือในห้องสมุด สอนเด็ก ๆ ร้องเพลง และทำอาหารเช้าให้พวกเขาทุกวันแต่ทุกคืนก่อนนอน เขายังคงเปิดโทรศัพท์เครื่องเก่าที่หน้าจอร้าว พิมพ์ชื่อ เจย์ เจย์โฬม ลงในช่องค้นหาเหมือนเดิมไม่มีข่าว ไม่มีบทสัมภาษณ์ ไม่มีแม้แต่ภาพหลุดเหมือนชายคนนั้นหายไปจากโลกนี้ทั้งใบเขาไม่รู้ว่าควรโล่งใจหรือเสียใจดีเพราะอย่างน้อย ถ้าไม่มีข่าวร้าย ก็แปล ว่าเจย์ยังคงมีชีวิตอยู่ แต่การไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นกำลังเป็นอย่างไรมันกลับทำให้เขาเจ็บกว่าที่คิดจนวันหนึ่ง เด็ก ๆ ในโบสถ์วิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมหนังสือนิทานในมือ“พี่ชิออน อ่านให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ”ชิออนยิ้มบาง ๆ เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วเปิดหนังสือให้พวกเขา เด็ก ๆ นั่งล้อมรอบเสียงของชิออนฟังดูนุ่มอบอุ่นและอ่อนโยนในยามเล่านิทาน เสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็ก ๆ ดังไปทั่วห้องไม้เล็ก ๆ ยามที่ชิออนได้อยู่กับเด็ก ๆ เขาก็มีความสุข แต่พออยู่คนเดียวเขาก็เอาแต่คิดถึงเจย์ จนบางครั้งถึงขั้นเหมอลอยก็มีเวลาผ่านไปหลายเดือน ทุกสิ้นเดือนมักจะมีรถขนของมาส่งที่โบสถ์เหมือนเดิม ทั้งกล่องของบริจาค เสื้อผ้าเด็ก ของเล่น แ
ไม่เป็นของเล่น Chapter 41 "ขอโทษ"
“เจย์อาจจะทำผิดวิธี แต่เขารักนายจริง ๆ เขาไม่เคยคิดจะทำร้ายนายเลย เขาแค่ไม่รู้จะทำยังไงให้นายอยู่ต่อได้โดยไม่เสียทุกอย่าง”“...”“ส่วนเรื่องที่นายหางานไม่ได้นั่นก็ไม่ใช่เพราะเขาเหมือนกัน” มินฮยอกถอนหายใจ“นายแก่เกินไปสำหรับวงการนี้แล้ว ชิออน เด็กรุ่นใหม่โตขึ้นทุกวัน โลกมันเปลี่ยนไปไว นายเข้าใจใช่ไหม”คำพูดของมินฮยอกทำให้ชิออนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออก ที่ผ่านมาเขาเอาแต่โทษเจย์โดยไม่เคยคิดเลยว่าแท้จริงแล้ววงการนี้เป็นอย่างไร และเหตุผลที่อดีตสมาชิกคนอื่น ๆ ยังมีที่ยืนอยู่ อาจเพราะพวกเขายังเด็กกว่าใช่ ชิออนเป็นลีดเดอร์ เป็นพี่ใหญ่ของวง เขารู้ดีว่าหน้าที่นั้นหมายถึงอะไร“มันจะมีสักกี่คนกันล่ะชิออน ที่จะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่ตัวเองรักยังมีทางรอดไปได้ แม้นายจะหมดโอกาสในวงการเพลง แต่นายก็ยังมีโอกาสอื่นอยู่นะชิออน”คำพูดนั้นเหมือนกระจกที่สะท้อนทุกอย่างกลับเข้าหาใจของชิออนน้ำตาเริ่มไหลช้า ๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว“ผม” เสียงชิออนขาดห้วง จุกไปทั่วลำคอ“ผมเข้าใจผิดเขาไปหมดเลย” ชิออนทำท่าจะลุกขึ้น แต่มินฮยอกก็รั้งเขาเอาไว้“ชิออน”“ครับ?”“นายรู้ไหม สองอักษรแรกของชื่อบริษัทเป็นช
You May Also Like
Out of Sync รักคนละตอน
วารินลดา1.3K viewsบอสครับอย่าจับผม(ทำเมีย)
นางฟ้าจันทรา1.9K viewsเขาคนนั้นเหมือนใครคนหนึ่ง
พงศ์พัชรา1.2K viewsแม่นายใจเดียว
ลำเนา2.3K viewsแผนรักนักวางแผน(Fall for Me?)
Me.Daisy182 viewsOneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา
Cyclamen159111 viewsด้วยรักและวิญญาณ
อิสระ&ชน1.0K viewsรักฉันมั่นคง... ถ้าใจนายหนักแน่นพอ
นามปากกาหมึกบ้านสวน321 views
