บทที่ 4 พบเจอกันอีกครั้ง (2/5)

           “หากคุณหนูจางกล่าวเช่นนี้ ข้าก็จะไม่ถือสาเจ้าค่ะ”

            “ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าขอเดินดูก่อน หากถูกใจประเดี๋ยวจะบอกท่านนะเจ้าคะ” นางกล่าวด้วยท่าทีนอบน้อมทำให้เถ้าแก่เนี้ยมองอย่างพอใจ

            “หากท่านถูกใจผ้าพับใดสามารถบอกกล่าวข้าได้เจ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”

            “พี่สาว...”

            “เอาล่ะ เจ้าอยากได้ผ้าผืนใดไหนลองบอกข้าสิ” นางรีบเอ่ยวาจาตัดบทก่อนที่อีกฝ่ายจะทำท่าออดอ้อน

            “ข้าอยากได้ผ้าเช่นเดียวกับท่านเจ้าค่ะ”

            “ที่ร้านแห่งนี้ไม่มีผ้าเช่นเดียวกับที่ข้ามีหรอก”

            “พี่สาว ข้าไม่ได้คิดจะแย่งชิงความโดดเด่นจากท่านเลยนะเจ้าคะ ข้าเพียงคิดว่าผ้าเนื้อดีเช่นนั้นหากตัดเป็นอาภรณ์ออกมาคงสวมใส่สบาย แต่หากท่านไม่อยากซื้อให้ข้าก็ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ”

            “คุณหนูกู้ ผ้าที่เจ้ากล่าวถึงเป็นผ้าที่บิดาข้าได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ และข้าเพียงนำมาตัดที่ร้านนี้ หากเจ้าอยากได้เกรงว่าคงไม่เหมาะสม” สิ้นเสียงกล่าว นางเห็นว่าอีกฝ่ายกำมือใต้อาภรณ์แน่นคล้ายพยายามสะกดกลั้นความรู้สึก

            “ขออภัยเจ้าค่ะข้าไม่รู้ความ”

            “เลือกผ้าที่เจ้าอยากได้เถิด”

            “เจ้าค่ะ”

            แต่ผ่านไปราวหนึ่งเค่อที่กู้ซินอี้เดินหายไปกับคนงานของร้านก่อนจะกลับมาพร้อมผ้าพับที่แพงที่สุดในร้านซึ่งราคาสูงถึงพับละห้าสิบตำลึงทอง

            “พี่สาวข้าได้ผ้าที่ต้องการแล้วเจ้าค่ะ”

            “คุณหนูกู้ ข้าคิดว่าผ้าพับนี้คงไม่เหมาะสมเท่าใดนัก”

            “ผ้าพับนี้มิใช่ผ้าล้ำค่าอันใด พี่สาวคงไม่ได้คิดกลับคำพูดนะเจ้าคะ หากเป็นเช่นนั้นข้าคงเสียใจที่ท่านเพียงหลอกให้ข้าดีใจ”

            “...”

            “พี่สาวหากท่านกลัวว่าข้าจะโดดเด่นกว่าท่าน ท่านอย่าได้กังวลเลยเจ้าค่ะ ผ้าพับนี้หากเทียบเรื่องความงดงามย่อมเทียบไม่ได้กับผ้าพระราชทานของท่าน” กล่าวจบก็ส่งยิ้มใสซื่อให้นาง

            วาจาของกู้ซินอี้ทำให้เหล่าคุณหนูกำลังเดินเข้ามาหยุดมองเพิ่มขึ้น จากห้าคนเป็นสิบคนและหนึ่งในนั้นยังมีคุณหนูผู้ขึ้นชื่อเรื่องซุบซิบนินทาอีกด้วย ช่างมาได้ในเวลาที่เหมาะสมยิ่ง

            “คุณหนูกู้ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ที่ข้าห้ามเจ้าหาใช่เป็นเพราะกลัวว่าเจ้าจะโดดเด่นกว่า แต่ข้าเพียงห่วงใยว่าหากเจ้าสวมใส่อาภรณ์ที่ล้ำค่าเกินไป เจ้าเมืองจิ่นโจวบิดาของเจ้าจะถูกจับตามองถึงการใช้เงินมือเติบของเจ้าซึ่งมันไม่สัมพันธ์กับเบี้ยหวัดของตำแหน่งเจ้าเมือง และอาจจะนำไปสู่การถูกเพ่งเล็งเรื่องกระทำการไม่เหมาะสมในหน้าที่ได้”

            “ไม่มีใครกล้าคิดเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ เพราะผู้คนในที่นี้ย่อมเป็นพยานได้ว่าเป็นท่านที่จะซื้อมันให้ข้า”

            “ข้ากล่าวตามตรงอย่างไม่อายเลย ว่าแท้จริงข้าพกเงินออกมาเพียงสิบตำลึงทองตามปกติที่เหล่าคุณหนูพกติดตัวกัน ข้าเป็นเพียงคุณหนูที่ยังต้องพึ่งพาเบี้ยหวัดจากบิดา ไหนเลยจะมีมากมายถึงห้าสิบตำลึงทอง เดิมทีเห็นแก่เจ้าที่เป็นน้องสาวต่างแซ่ที่เพิ่งเคยพบหน้าเป็นครั้งแรก ได้ยินว่าเจ้าไม่มีอาภรณ์งดงามใส่ไปร่วมงานเลี้ยงจึงคิดอยากจะซื้อให้ แต่ไม่คิดว่าเจ้าจะเลือกอาภรณ์ที่แพงที่สุดในร้านเช่นนั้น” กล่าวจบนางที่ก้มหน้าลงเมื่อครู่ก็เงยขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่คลอขึ้นเล็กน้อยคล้ายเสียใจ

            “พี่สาวหากท่านไม่อยากซื้ออาภรณ์ให้ข้า ข้าก็ไม่ถือสาเจ้าค่ะเพราะอย่างไรเราก็เป็นพี่น้องกัน”

            “หากเจ้าเลือกผ้าพับที่ไม่แพงมากข้าย่อมซื้อให้ได้ แต่หากแพงเกินไป ข้าคงต้องกลับไปปรึกษาบิดาก่อน เพราะอย่างไรเงินที่จะนำออกมาซื้อหาอาภรณ์ให้เจ้าเป็นของตระกูลจาง หากจะเบิกจ่ายซื้ออาภรณ์ให้คุณหนูกู้ย่อมต้องคำนึงถึงความเหมาะสมหลายด้าน”

            ‘ช่างหน้าไม่อาย ข้ายืนฟังอยู่นานได้ยินว่านางมาขออาศัยจวนตระกูลจางซึ่งเป็นจวนของอดีตสามีของมารดาไม่พอ ยังกล้ามาขอให้ซื้ออาภรณ์ล้ำค่าให้โดยใช้เงินของตระกูลจางอีก’ เป็นคุณหนูผู้หนึ่งกล่าว

            ‘เจ้ากรมขุนนางจางช่างมีเมตตายอมให้บุตรสาวอดีตฮูหยินของตนเข้ามาพักอาศัยที่จวน ทั้งที่สามารถปฏิเสธได้’

            ‘นั่นสิ! ข้าก็ได้ยินนางเอ่ยย้ำหลายครั้งว่าเป็นพี่น้องกับคุณหนูจาง หากไม่ได้ยืนฟังตั้งแต่ต้นข้าอาจจะคิดได้ว่าเจ้ากรมขุนนางจางมีบุตรสาวเพิ่ม ทั้งที่แท้จริงแล้วไม่มีความเกี่ยวข้อง’

            ‘พี่น้องอันใด คนเขาไม่มีเงินซื้อให้ ก็ยังเอ่ยวาจาบีบบังคับให้เอาเงินตระกูลจางมาซื้อให้ หึ! เป็นแค่บุตรสาวเจ้าเมืองแต่อยากปีนป่ายที่สูงโดยไม่เสียอันใดเลย น่ารังเกียจนัก’

            ‘เมื่อครู่ข้าได้ยินว่านางร่ำร้องจะเอาผ้าพระราชทานที่เจ้ากรมขุนนางได้รับพระราชทานมาด้วย ไร้ยางอายยิ่งนัก’

            เสียงซุบซิบนินทาของเหล่าคุณหนูทำให้บุตรสาวเจ้าเมืองกำมือแน่น นัยน์ตาดอกท้อหลุบลงมองพื้นอย่างพยายามซ่อนความไม่พอใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพี่สาวแล้วยิ้มเศร้า

            “พี่สาวข้าขอโทษที่ไม่รู้ความเจ้าค่ะ หวังว่าท่านจะไม่ถือสาข้า”

            “มิเป็นไรข้าเข้าใจว่าที่เมืองจิ่นโจวอาจไม่ได้มีธรรมเนียมมากมายเช่นเมืองหลวง ได้แต่หวังว่าเจ้าจะระมัดระวังการกระทำ”

            “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะพี่สาว”

            จางซีถิงยกมือลูบผมน้องสาวพลางยิ้มอ่อนโยน ทว่าในใจกลับนึกขบขันสีหน้ายิ้มเจื่อนของอีกฝ่าย ประมือกับสตรีดอกบัวขาวช่างสนุกยิ่งนัก

            แน่นอนว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในร้านขายผ้าย่อมเป็นไปตามที่นางคาดการณ์ ผู้คนต่างเล่าลือถึงความมีเมตตาของเจ้ากรมขุนนางจาง รวมถึงคุณหนูจางที่จิตใจดีงามไม่ถือสาวาจาไม่รู้ความของน้องสาวต่างบิดาที่ดูขัดแย้งกับท่าทางใสซื่อนั่น