15.2 ไฟที่ดับวูบ

          เช้าตรู่ของวันใหม่

          ขณะที่จงเจี๋ยยังนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มนั้น ก็เห็นนางกำนัลเข้ามาเตรียมน้ำสำหรับล้างหน้าให้กับเขา เขาเลื่อนมือขึ้นมาถูจมูกโด่งคมน้อย ๆ ด้วยความรู้สึกระคายจมูก

          “ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ให้ข้าเตรียมอาหารเลยหรือไม่เจ้าคะ” ขณะนางกำนัลอิ่นลู่เอ่ยถามด้วยความนอบน้อม ร่างสูงก็ลุกขึ้นนั่ง

          “น้ำ...” เสียงทุ้มนั้นแหบลงเล็กน้อย เขารู้สึกได้ว่าตนเองไม่สบายเสียแล้ว

          อิ่นลู่รีบก้าวไว ๆ ไปยังโต๊ะฉางที่วางชิดผนัง และรินน้ำให้กับเขา

          “นี่เจ้าค่ะ” นางแอบมองใบหน้าหล่อเป็นระยะ จงเจี๋ยตวัดสายตามองนิ่ง แต่ก็กระดกน้ำเข้าปากเพื่อดับกระหาย

          “เขยิบออกไปหน่อย...” เสียงแหบจากความป่วยเอ่ยทำให้อีกฝ่ายถึงกับหน้าเสีย และถอยกรูด

          ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างพิจารณาอย่างไม่ไว้วางใจ แต่สักพักกำนัลนางก็แอบลอบมองเขาอีกครั้ง

          ‘นางกำนัลผู้นี้ไว้ใจได้หรือไม่นะ....’

          จงเจี๋ยแอบคิดในใจ

          “องค์หญิงเสวี่ยเซียน เป็นอย่างไรบ้าง” จงเจี๋ยกลั้นใจถามออกไป

          “อะ... เอ่อ เห็นนางกำนัลตำหนักฮู่เมิ่งแจ้งข่าวมาว่าประชวรอยู่เจ้าค่ะ” นางก้มหน้าก้มตา

          “....งั้นรึ...” คิ้วของชายหนุ่มกระตุกน้อย ๆ ก่อนเขาจะสะบัดมือไล่ “ไปเตรียมอาหารให้ข้าเถิด ออกไปได้แล้ว” จงเจี๋ยพ่นลมหายใจทางจมูกแผ่วเบา เขาคิดว่า ควรใจแข็งไม่ไปเยี่ยมนาง และทำเป็นไม่แยแส เพื่อให้นางเริ่มเกลียดเขาได้อย่างหมดใจ

-

-

-

-

-

-

          “ข้าไม่กิน! ข้าไม่มีอารมณ์กิน” องค์หญิงเสวี่ยเซียนผู้ที่ตากฝนทั้งคืนวานงอแงเสียงแห้งแหบ นึกเสียใจที่อีกฝ่ายไม่มาหา ไม่มาง้อนางเลยสักนิด ไปรอทั้งคืนก็กลับไม่อยู่เสียนี่ เซียนเซียนไข้ขึ้นอยู่ทั้งคืน จึงถูกหมอหลวงตรวจอาการตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ซึ่งบัดนี้เหล่านางกำนัลก็ได้ต่างหนักใจ เพราะผู้เป็นนายเหนือหัวไม่ทรงยอมเสวย

          “หากไม่เสวยพระกระยาหาร ทรงจะเสวยยาได้อย่างไรกันเพคะ” มู่อินเอ่ยเสียงอ่อน นางจับพระกรขององค์หญิงอย่างเว้าวอน ในดวงตาเรียวเล็กมีน้ำตาคลอ

          “ก็ไม่ต้องทานยาน่ะดี ขมเช่นนั้นจะทานได้อย่างไร” เซียนเซียนเอ่ยอย่างดื้อดึง ใบพระพักตร์ขาวซีดเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตรัสถามต่อ “ว่าที่ราชบุตรเขยยังมิกลับตำหนักอีกงั้นหรือ”

          “กลับมาแล้วเพคะ ขันทีข้างตำหนักวิ่งมาแจ้งช่วงยามอิ๋น แต่ทรงบรรทม หม่อมฉันจึงยังมิได้กราบทูล ทรงเสวยพระกระยาหารและยาก่อน แล้วหม่อมฉันจะไปเรียนว่าที่ราชบุตรเขยให้มาพบดีหรือไม่”

          “ไม่ต้องรอเขามาหรอก ไปหาว่าที่ราชบุตรเขยเดี๋ยวนี้ แค่ก แค่ก...”

          เซียนเซียนนึกหาวิธีที่เร็วที่สุด บ่าวไพร่ที่ได้ฟังก็ได้แต่ส่ายหน้า

          “ฝ่าบาททรงตรัสว่า หากองค์หญิงยังไม่หายดี พระองค์ไม่อนุญาตให้ออกจากตำหนักเพคะ” มู่อินกราบทูลตามตรง ทำให้เซียนเซียนต้องเงียบไปและเบือนหน้าหนี

          “ใยกราบทูลเสด็จพ่อเรื่องนี้ มันไม่เป็นเรื่องเลย” เซียนเซียนสงบลงเล็กน้อย แต่นางก็ไม่อาจจะออกไปได้แล้ว

          “เป็นหน้าที่เพคะ อย่างไร ส่งคนไปเชิญว่าที่ราชบุตรเขยดีกว่านะเจ้าคะ องค์หญิงทรงเสวยก่อน ว่าที่ราชบุตรเขยมาจะได้มีเลือดฝาด” มู่อินกล่อมองค์หญิง แต่อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะไม่ฟังนัก ล้มตัวลงบรรทมเงียบ ๆ ไปเสียอย่างนั้น

          มู่อินเม้มปากเสียจนเป็นเส้น หันไปหา ‘เหยาหนาน’ นางกำนัลอีกคนของตำหนัก แล้วก็เข้าไปกระซิบกระซาบ เพื่อเตรียมออกไปเชิญว่าที่ราชบุตรเขยให้มาเยี่ยมเยียนองค์หญิง

-

-

-

-

-

-

          จงเจี๋ยถือตะเกียบที่คีบอกไก่ค้างไว้ที่กลางอากาศ ก่อนเขาจะวางมันลงบนชามข้าวต้มนิ่ง ๆ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าไว ๆ ก้าวเข้ามาเกือบถึงห้องอาหารของตำหนัก หลางเซียว เขาก็รีบลุกขึ้น ก่อนจะสะบัดกายเยี่ยงชาวยุทธ ข้ามขอบหน้าต่างออกนอกตำหนักไปอย่างทันท่วงที

          เมื่อนางกำนัลเข้ามาหาจึงไม่พบ เมื่อเขาออกไปหลบอยู่ระหว่างซอกของกำแพงและพุ่มไม้ พวกนางจึงได้แต่กลับออกไปด้วยความฉงน

          สองชั่วยามตั้งแต่ยามเฉินสู่ยามซื่อ ที่นางกำนัลของสองตำหนักต่างวิ่งไปวิ่งมาเพื่อตามหาว่าที่ราชบุตรเขย แต่ก็ยังคงไม่เจอ เพราะเขานั้นได้ไปหลบอยู่เหนือหลังคาตำหนักอย่างไร้ร่องรอยให้ตามติด

-

-

-

-

-

-

          “ไม่เห็นว่าที่ราชบุตรเขยเลยเพคะองค์หญิง!” นางกำนัลเหยาหนานกล่าวเสียงสูง หลังนางวิ่งไปวิ่งมาหลายรอบจนเหงื่อชะโลมกาย นางคิดว่าบัดนี้นางคงน้ำหนักลดลงไปโข

          “...ข้าจะรอเสวยพร้อมเขา...”

          องค์หญิงเสวี่ยเซียนเอ่ยน่ำเสียงเรียบนิ่ง ราวกับเป็นรับสั่งแกมบังคับ ที่จะให้หาเจ้าตัวการของความเจ็บปวดในใจนางให้พบ หากเขาหายไปอย่างไม่ย่อท้อ นางก็จักรออย่างไม่ย่อท้อเช่นกัน แม้ว่า...ท้องจะหิวก็ตามที

          โครกก..ก

          เสียงพระอุทรร้องดังจนมู่อินและเหยาหนานต้องมองหน้ากัน แต่อย่างไรนางทั้งสองก็ไม่อาจต้านทานความดื้อดึงของนางได้

-

-

-

-

-

          ทางด้านหลงจงเจี๋ย ความดื้อก็มิได้เพลา แม้ว่าจะมีไข้และไม่สบาย กลับนอนอาบแดดบนหลังคาในวันแดดเปรี้ยงของหน้าร้อนจรดยามเย็น ยามพระอาทิตย์อัสดงแสงสาดกระแทกลงมาจนแผ่นกระเบื้องแทบลุกเป็นเปลว ความร้อนระเหยจากหลังคาไล่เป็นริ้วคลื่น หลงจงเจี๋ยแทบจะละลายเป็นไอ

          แต่เขาก็ยังจะอยู่ตรงนั้น

          “....อึก... ใยดวงอาทิตย์จึงโหดร้ายเช่นนี้...ขะ...ข้ากำลังจะตายหรือไม่” จากไข้ฝนยามกลางคืน รวมกับไข้แดดที่เพิ่งเพิ่มเข้าไปแล้ว เปลือกตาของหลงจงเจี๋ยเริ่มหนักอึ้ง และกายหยาบของเขาก็กลิ้งลงจากกระเบื้องมุงหลังคา สู่เบื้องล่าง...

          ตุบ...!!

          เสียงตกลงของร่างกายผอมสูงกระแทกลงผืนดิน... ทำเอาฝุ่นกระจาย และกระเบื้องหลุดกระเซ็นดังตามมาตกทับอย่างน่าอนาถ

          ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

          เสียงของฝีเท้าใกล้เข้ามาในห้วงสติที่เลือนรางเต็ม

          “พบแล้ว! พบแล้ว! พบว่าที่ราชบุตรเขยแล้วทางนี้!” เสียงนางกำนัลอิ่นลู่ตะโกนดังได้ยินเข้ามาในโสตประสาท

และทุกอย่างก็พลันดับลง จมเข้าสู่ความดำดิ่งเช่นก้อนหินที่จมลงสู่ก้นบึ้งแห่งสายน้ำ