15.1 ไฟที่ดับวูบ

          "แค่เข้าพิธีอภิเษก...กับเจ้า... กับคนที่ข้าชอบ และอยู่ด้วยกันตลอดไปกระมัง”

          นางยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะสบตาอีกฝ่ายอย่างมีความหมาย

          จงเจี๋ยเผลอกลั้นหายใจน้อย ๆ

          ตลอดไปงั้นรึ..

          ทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้านี้นั้นเป็นแค่เรื่องชั่วคราวเท่านั้น นางก็อาจความจำเสื่อมเพียงชั่วคราว ชอบเขาเพียงชั่วคราว ความสัมพันธ์ที่เหมือนจะดีขึ้นอยู่ตรงนี้มันก็เพียงชั่วคราวเท่านั้น

          แบบที่เฒ่าถิงจงพูดไว้นั่นแหละ ความจริงในตอนนี้ ชอบนางหรือไม่ชอบนาง นั้นไม่มีความสำคัญอันใดเลย

          เพราะแม้แต่เขาเองก็ยังปลอมกับนาง และตั้งใจจะล้มการอภิเษกตั้งแต่แรกแท้ ๆ

          “...องค์หญิงชอบคนผิดแล้วล่ะ พระองค์รู้หรือไม่ว่ากระหม่อมนั้นเป็นเพียงแค่คนเห็นแก่ตัว และเหลวแหลกที่สุดในบรรดาบุตรชายทั้งสามของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่” จงเจี๋ยขบฟันแน่นและเสมองมองไปทางอื่น เขาเลือกที่จะปฏิเสธออกไป เพราะตัวตนจริง ๆ ของเขาและในก่อนหน้านี้ต่างเกลียดกัน นั่นต่างหากคือความจริง!

          “เรื่องนั้นข้ารู้...” องค์หญิงเอ่ยเสียงเรียบ

          จงเจี๋ยหันไปมองนางด้วยความสงสัย และสนใจในคำที่นางจะพูดต่อ

          “....”

          “เจ้าเป็นบุตรชายที่ไม่เอาไหน ก่อเรื่อง เมาสุราหัวราน้ำ เรียนก็มิดี โดนท่านแม่ทัพลงโทษตลอด ข่าวลือพวกนี้ข้าฟังจากพวกนางกำนัลมาหมดแล้ว เจ้าชื่อเสียงโด่งดังจะตายไป คนรอบตัวข้า แม้แต่เสด็จพ่อเองก็ยังยืนยันในเรื่องนี้ แต่ข้า...สนใจเสียงหัวใจที่เต้นดังเพราะท่านเท่านั้น ซึ่งความรู้สึกของข้านั้นบอกว่าท่านนั้นปลอดภัยและอบอุ่น ข้าเพียงอยากเชื่อในสิ่งที่ข้ารู้สึก... เพราะนั่นเป็นความจริงเดียว ที่ข้ารู้ได้อย่างชัดเจน”

          นางตอบด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่น ทำให้จงเจี๋ยต้องหน้าชาไปชั่วขณะ

          แม้ความจริงใจของนางในยามความจำเสื่อมจะน่ายกย่อง แต่นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกน่าสมเพชตนเองเข้าไปอีก...

          จงเจี๋ยลุกขึ้นจากที่นั่ง หัวใจของเขาเต้นแรงและถี่ แม้ว่าสิ่งที่นางพูดมาจะดีเสียจนเขาต้องแอบรู้สึกดีใจแวบหนึ่ง แต่เขาก็เอ่ยออกมาเป็นคำสุดท้าย

          “แต่กระหม่อม... ไม่ได้ชอบองค์หญิง”

          เขากลั้นใจพูดออกไป ก่อนจะหันหลังออกจากห้อง โดยไม่หันกลับไปมองหน้านางแม้แต่นิดเดียว

-

-

-

-

-

-

          เหนือหลังคาตำหนักหลางเซียว จงเจี๋ยนั่งท่าขัดสมาธิ ทอดสายตามองไปยังอีกตำหนักที่อยู่ไม่ไกลด้วยความสงบนิ่ง ทั้งที่ตัดพ้อไปกับนางเช่นนั้น แต่กลับต้องมานั่งแอบมาเฝ้ามองนางอยู่แบบคนโรคจิตเช่นนี้

          ช่างน่าขำสิ้นดี

          แต่คงจะดีกว่าถ้านางจะเกลียดเขา

          “ขอแค่รู้ว่าคนที่ทำร้ายเจ้าคือใคร และหาวิธีให้เจ้าปลอดภัยได้ ข้าจะไปจากเจ้า ไม่ปล่อยให้เจ้าต้องอภิเษกกับคนที่เจ้าเกลียดขี้หน้าแน่ ๆ” ร่างสูงพึมพำอย่างรู้สึกหน่วงในอก

          แต่ใต้แสงดาวนั้น ในความตัดพ้อ ความห่วงใยบาง ๆ ก็ก่อตัวขึ้นมา ราวกับรากของต้นอ่อนแห่งความผูกพัน

          ครั้นสายลมเย็นของค่ำคืนเริ่มหอบเอาเมฆก้อนโตเข้ามาในความเงียบสงัด เพียงครู่หนึ่ง หยาดฝนเม็ดใสก็โปรยลงจากฟากฟ้ากระทบหลังคาเกิดเป็นเสียง ราวกับเข้ามากลบเสียงอันไม่สงบในใจเขา

          หลงจงเจี๋ยเหลือบมองไปยังลานกว้างเบื้องหน้าระหว่างสองตำหนัก แล้วหัวใจอันแข็งแกร่งรู้สึกอ่อนแรงลง เมื่อเห็นภาพองค์หญิงเสวี่ยเซียนในอาภรณ์บางเบา ก้าวไว ๆ ออกมาหน้าตำหนักฮู่เมิ่ง เตาะแตะด้วยเท้าคู่เล็กตรงมายังตำหนักของเขา โดยปราศจากคันร่มในมือบาง

          ตาคมหรี่มองนาง

          ในละอองฝนเบา ๆ ที่ตกลงสู่เส้นผมดำขลับไหลรินลงสู่แก้มขาวซีด นั้นไหลปนกับคราบน้ำตา

          “องค์หญิงเพคะ! องค์หญิงเพคะ! ค่อยมาอีกทีวันพรุ่งเถอะนะเพคะ ยามนี้ฝนตกถึงเพียงนี้” นางกำนัลมู่อินตะโกนไล่หลังร่างบาง พยายามจะจับรั้งไว้ แต่ร่างบางก็สะบัดหลุด แล้วมายืนร้องไห้เหมือนเด็ก ๆ

          ร่างสูงโน้มเล็กน้อยมองนางที่เปียกปอนอยู่หน้าตำหนักด้วยใจสั่นไหว แต่ก็ห้ามใจเอาไว้มิให้ลุกไปหา พลันเหลือบเห็นขันทีซงเป่าที่วิ่งตามนามมาพร้อมกับร่มในมือ ก็ถอยนั่งกลับคืนที่เก่าอย่างตั้งมั่น

          “ยังมีคนดูแลนางอยู่มาก...แบบนี้ดีแล้ว” ร่างสูงบอกตัวเองท่ามกลางฝนพรำ ว่าเขามิได้จำเป็นต่อนางขนาดนั้น กายของเขาเปียกโชกราวกับลูกหมา ไม่ต่างจากอีกฝ่ายที่งอแงเป็นแมวเปียกน้ำอยู่เบื้องล่าง

          “ข้าไม่ไป! ข้าต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง บอกว่าที่ราชบุตรเขยเสียว่าข้ามาหา” เซียนเซียนตะโกนเสียงสูง วิ่งเข้าไปหน้าตำหนักหลางเซียว ในขณะขันทีประจำตำหนัก หลางเซียว ที่หลบอยู่ใต้หลังคาก็วิ่งออกมารับเรื่องอย่างเร็วปรี่

          “ทูลองค์หญิง ว่าที่ราชบุตรเขยไม่อยู่พ่ะย่ะค่ะ เชิญเสด็จพักผ่อนก่อน เมื่อเขากลับมาแล้ว กระหม่อมจะรีบไปกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีหนุ่มรายงานเสียงหนักแน่นใต้สายฝน

          หัวใจของชายหนุ่มรู้สึกหนักอึ้ง

          เมื่อมองจากมุมสูง นางมิได้เชื่อฟังโดยง่าย สะบัดพระวรกายหนีจากนางกำนัลวิ่งเข้าไปในตำหนัก หลางเซียว โดยไม่ยอมให้ใครมาขวาง ซึ่งเสียงเรียกชื่อของเขาก็เริ่มดังขึ้นบาง ๆ คลอไปกับสายฝน มือที่เปียกปอนของชายหนุ่มกำแน่น จงเจี๋ยเพียงเบือนสายตาไปทางอื่น และแสร้งทำเป็นหูดับไปในสายฝนที่ตกแรงขึ้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

          ทั้ง ๆ เมื่อเย็นยังอยากจะเจอนางแท้ ๆ

          แต่พอหวั่นไหวเข้ามาก ๆ เขาก็กลับกลัว

          กลัวว่าทุกอย่างจะไม่มีอยู่จริง

          เพราะฉะนั้น ตัดไฟแต่ต้นลมตอนนี้ ก็อาจเป็นการดีที่สุดแล้ว

-

-

-

-

-

-