11 คำให้การ หรือคำขู่

 

          วันต่อมา

          เมื่อจงเจี๋ยลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเช้า ได้ก็เห็นหัวหน้าหน่วยทหารในชุดเกราะนั่งสบายใจอยู่ในสวนดอกโมกของเขา

          “ท่านพี่เป็นเพียงหัวหน้าหน่วยทหาร แต่เข้ามาเพ่นพ่านในตำหนักฝ่ายในได้ขนาดนี้เชียวรึ”

          ผู้เป็นน้องชายเอ่ยผ่านช่องหน้าต่างที่เพิ่งเปิดออกกว้าง ด้วยสีหน้ารำคาญใจ แต่เจิงหู่นั้นก็ทักทายด้วยรอยยิ้มใต้ฟ้าใส ๆ

          “ต้องขอบคุณที่ข้ามีน้องชายเป็นถึงว่าที่ราชบุตรเขย ข้าเลยมีอภิสิทธิ์ในการเข้าออกฝ่ายในถึงเพียงนี้ แต่ข้าก็เพ่นพ่านมาได้แค่ตำหนักเจ้านี่แหละ ไม่งั้นอาจจะโดนเพ่งเล็งเอาได้” ผู้เป็นพี่ส่ายหน้าด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย เขาวางแอปเปิลที่กัดครึ่ง ๆ กลาง ๆ ลงโต๊ะหินอ่อน ก่อนจะบิดขี้เกียจ

-

-

-

-

-

-

          “มีปัญหาอะไรกับข้าแต่เช้างั้นรึ”

          จงเจี๋ยยืนกอดอกต่อหน้าพี่ชายข้างโต๊ะหินอ่อน หลังทานข้าว จิบชาช้า ๆ และปล่อยให้อีกฝ่ายรออยู่นานสองนาน

          “เจ้านี่กินอาหารอะไรนานขนาดนี้ ข้านั่งจนเมื่อยก้นแล้ว นี่เจ้าลืมแล้วรึว่าเราต้องไปให้ปากคำในคดีขององค์หญิงน่ะ” เจิงหู่ส่ายหน้า ก่อนดีดซากเมล็ดแอปเปิลที่แห้งเพราะแสงแดดไปใส่ร่างผอมบางเบื้องหน้า

          “...ข้าทราบเรื่องนั้น แต่ไม่ยักกะรู้ว่าต้องไปพร้อมกันกับท่านพี่ นั่นมันจะไม่ดูรักกันมากเกินไปรึ” เจิงหู่ทำสีหน้าเจื่อนราวกับรังเกียจ

          “ไม่เป็นไร ถือเป็นการสร้างภาพว่ารักกันดีในครอบครัว เพื่อความเป็นสุขของตระกูล …ไปเถ๊อะน่า!” เจิงหู่ยืนขึ้น และกระแทกฝ่ามือสากไปที่บ่าอีกฝ่าย จนเซเล็กน้อย

          “....​”

          จงเจี๋ยปัดเสื้อทันทีราวกับว่ามันเปื้อนเชื้อโรค พลันเดินนำไปก่อนทำให้พี่ชายต้องสาวเท้าพาร่างกายกำยำตามไป

          “เอ๊ะ! เจ้านี่...รอข้าด้วยสิ ว่าแต่ข้าสงสัยจริง ๆ ว่าตัวแห้งเท่าลำไผ่อย่างเจ้าไปสู้กับนักฆ่าได้อย่างไรกันแน่” นายทหารตะโกนไล่หลัง และก้าวเข้าประชิดตัวร่างสูงผอม ก่อนเอาแขนหนัก ๆ ไปพาดไหล่ไว้ราวกับสนิทชิดเชื้อ

          “ข้าแค่พอเป็นวิชาตัวเบา แล้วเขวี้ยงกระบี่ไปมั่ว ๆ แล้วดันเข้าเป้าก็แค่นั้น” จงเจี๋ยพูดให้อีกฝ่ายสบายใจ แต่ก็พยายามเอาแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามนั้นออกจากตัว แต่ผู้เป็นพี่กลับกอดคอเขาแน่นยิ่งกว่าเดิม

          แล้วทั้งสองก็เดินไปด้วยกันท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าว

-

-

-

-

-

-

          เมื่อถึงด้านหน้าตำหนัก ฮู่เมิ่ง

          จงเจี๋ยหยุดฝีเท้าเล็กน้อยก่อนจะแอบลอบมองเข้าไปภายในตำหนัก แต่เห็นเพียงขันทีซงเป่าที่เฝ้าอยู่หน้าประตูตำหนักเท่านั้น ภายในสวนเม่ยฮวาหลังกำแพงนั้นกลับไม่พบร่างบางอย่างเช่นเคย ทั้ง ๆ ที่ปรกติแล้วก็ไม่ได้อยากจะเจอหน้านางเท่าไหร่ แต่พอไม่ได้เจอตั้งแต่เมื่อวาน กลับเหมือนว่ามีบางอย่างขาดหายไปบ้าง

          “เจ้าแวะเข้าไปหาสาวของเจ้าหรือไม่” หัวหน้าหน่วยทหารกระซิบข้างหู ทำจงเจี๋ยถึงกับขนลุกซู่

          “ท่านพี่ช่วยห่างกับข้าสักสามช่วงแขนเถิดข้าผื่นจะขึ้น อ้อ! นางเป็นองค์หญิง อย่าพูดราวกับว่านางคือเซียนเซียน เด็กจวนข้าง ๆ ในเมือง จางเจียกู่ ที่เราเคยเล่นด้วย”

          จงเจี๋ยผลักพี่ชายออกและพยายามเตือนสติเขาให้เห็นฐานะสูงศักดิ์ของนาง

          “เห็นข้าเป็นเชื้อโรคเรอะ อยากตายรึไง!” เจิงหู่แค่เสียง แต่น้องชายก็รีบเดินไปอย่างไม่รอเขาอีก

-

-

-

-

-

-

           การเดินทางของ หลงจงเจี๋ย และ หลงเจิงหู่ ด้วยรถม้าที่ถูกจัดแจ้งโดยราชสำนัก เดินทางเข้าสู่ ‘ศาลต้าหลี่’ อันเป็นศาลแห่งความยุติธรรม ที่ใช้ตัดสินชะตาของผู้คนภายใต้ร่มเงาของจักรพรรดิใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามดี

          ด้วยระยะเพียงสิบหกลี้ รถม้าของพวกเขาทั้งสองก็จอดลงหน้ากำแพงสูงหนาที่ทรงอำนาจอย่างราบรื่น

          “นี่งั้นเรอะศาลต้าหลี่” จงเจี๋ยเลิกม่านไหมขึ้นสำรวจ

          ขณะที่เจิงหู่ที่นั่งเบื้องข้างนั้นมีสีหน้าที่เคร่งเครียดและจริงจังกว่าปกติ

          “เอาล่ะ ตอนนี้เป็นงานเป็นการ ข้าจะเลิกหยอกล้อกับเจ้าสักครู่แล้วกันนะ” เจิงหู่เปลี่ยนท่าทีให้เหมาะสมกับร่างกายกำยำของเขา เขาหย่อนตัวลงจากรถม้าก่อนจะยื่นมือมาให้น้องชายจับ

          เพี๊ยะ.!!

          “.....” จงเจี๋ยตีมันสุดแรงเป็นการปฏิเสธ ก่อนจะเอาเท้าเขี่ยพี่ชายให้พ้นจากทางลง และกระโดดลงไปด้วยตัวเอง

          ‘จริงจังกับผีน่ะสิ’ จงเจี๋ยหัวร้อนอยู่ในใจ

        ลานหน้าศาลนั้นปูด้วยกระเบื้องหินสลักเรียงอย่างสวยงามอย่างน่าเกรงขาม โดยรอบ ๆ มีต้นไม้ใหญ่ภายนอกศาลให้ความร่มเงา ซึ่งมันไหวเบา ๆ ส่งให้บรรยากาศนั้นดูเคร่งขรึม และมีความน่าหวาดหวั่นกว่าสถานที่ทั่วไป

          พี่น้องที่ไม่ถูกกันก้าวเข้าไปอย่างพันธมิตรปลอม ๆ และเริ่มไปให้ปากคำในศาลด้วยความสำรวม(ชั่วคราว)

-

-

-

-

-

-

          และหลังการให้ปากคำผ่านพ้น ทั้งคู่ก็ได้ขอเข้าไปเยี่ยมคนร้ายในที่คุมขังเป็นกรณีพิเศษ ด้วยพระราชทานอนุญาตจากฮ่องเต้เป็นใบเบิกทาง จึงไม่มีใครกล้าก้าวก่ายในการสอดส่องของเขา

          ทั้งว่าที่ราชบุตรเขย และหัวหน้าหน่วยทหาร จึงเดินตามทางเดินแคบ ๆ ของศาลไปจนถึงห้องขัง

          ปลายทางมืดนั้นพบกับผู้ต้องหาหลายคนที่ถูกโซ่ตรวนจับกุมไว้แน่นหนา

          ร่างกายที่แข็งแรงเหล่านั้นนั่งอยู่ตรงกลางห้องก้มหน้าก้มตาอย่างไม่ใส่ใจในเสียงฝีเท้าที่เดินเข้าไป

          “....” แม้มีคนหนึ่งใต้โซ่ตรวนเงยหน้ามองเขาทั้งสอง สุดท้ายก็ก้มลงอย่างไม่ใส่ใจ

          “ใครส่งพวกเจ้ามาทำร้ายองค์หญิง” จงเจี๋ยตัดสินใจเอ่ยถามตรง ๆ เสียงก้องในห้องกรงแคบ

          แม้แน่ใจอยู่แล้วบ้างว่าพวกเขาถูกสอบสวนมาแล้วอย่างดีแล้ว จากสภาพที่มีบาดแผลและผ่านการทรมานอย่างชัดเจน

          “นี่ยังจะสอบปากคำอีกเรอะ ก็บอกว่าผู้ว่าจ้าง ส่งผ่านหลายมือกว่าจะมาถึงนักฆ่าอย่างพวกเรา พวกเราไม่รู้หรอก ข้ารับแต่ทองมาเท่านั้น” เหนือพื้นหินที่เย็นเฉียบ และเต็มไปด้วยฝุ่น พวกนักฆ่านั้นนั่งกันอย่างสงบ ด้วยท่าทีไร้ซึ่งสำนึกผิด

          จงเจี๋ยและเจิงหู่มองหน้ากัน

          พวกเขาพอจะตีความได้คร่าว ๆ ว่าระบบของพวกนักฆ่ามีการส่งต่องาน ทำให้พวกเขาไม่มีสิทธิ์รู้ตัวของผู้ว่าจ้างเลยแม้แต่น้อย

          หรือไม่ก็... คำให้การก็อาจเป็นเพียงการโกหก

          เพราะอย่างนั้นเขาจึงจะต้องค่อย ๆ วิเคราะห์คำให้การเหล่านี้อย่างรอบคอบ

-

-

-

-

-

-

          “ทองงั้นรึ...” เจิงหู่เป็นคนเอ่ยขึ้นหลังกลับออกมาหน้าศาล

          “พี่ใหญ่โปรดสำรวมคำพูดด้วย ข้าคิดว่าเราไม่ควรพูดตรงนี้” จงเจี๋ยพูดเสียงเบาเป็นการตักเตือนก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าที่จอดไว้รอพวกเขา

          ผู้เป็นพี่ใหญ่ส่ายหน้าอย่างครุ่นคิด แต่ก็ก้าวขึ้นรถม้าตามไปจนเสียงเกราะเหล็กที่ใส่กระเพื่อมดัง และรถม้าก็ค่อย ๆ เคลื่อนออกไป

          “ทองแท่ง... นี่พอจะระบุได้หรือไม่ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังไม่ใช่คนธรรมดา” เจิงหู่โพล่งพูดขึ้นออกกลางรถม้ามาอย่างอดที่จะสงสัยไม่ได้

          “ทั้ง ๆ ที่คนพวกนั้น พูดจาเหมือนสารภาพแท้ ๆ แต่กลับเปรยหลักฐานออกมาว่าผู้ว่าจ้างนั้นให้ทองแท่ง ฟังดูคล้ายกับคำขู่เสียมากกว่าหรือไม่ว่าไม่ควรก้าวก่าย ให้ข้าเดาล่ะก็ คดีนี้จะค่อย ๆ จางหายไปเงียบ ๆ”

          จงเจี๋ยตั้งข้อสังเกต

          ขณะผู้เป็นพี่ชายก็ตาเป็นประกายมองไปยังเขา ราวกับไม่เชื่อว่าน้องชายคนเล็กของเขาพอจะมีมันสมอง

          “เช่นนั้นก็อาจเป็นคนในวังตามที่เจ้าบอก... เจ้าสงสัยใครงั้นรึ” เจิงหู่หรี่เสียงเบาลง และยื่นหน้าของเขาเข้ามาใกล้ มือหนานั้นจับปลายคางได้รูปของน้องชายแล้วบีบเบา ๆ ด้วยท่าทีกร่าง

          “ฮ่องเต้ไง” จงเจี๋ยตอบสั้น ๆ ด้วยเสียงต่ำลอดไรฟัน

          ทำให้อีกคนถึงกับอยากระล่วงลงจากที่นั่ง เหงื่อเม็ดใสผุดขึ้นบนใบหน้าเข้ม ๆ ของเจิงหู่

“         เจ้ามันบ้าไปแล้ว เจ้าคิดเช่นนี้ ไม่กลัวข้าจะไปกราบทูลฟ้องรึไง!” เจิงหู่เสียงลง เขาใช้มือหนาสากผลักอกน้องชายดัง ปั่ก!

          “ข้าบอกท่านพี่ได้แน่...ว่าข้าคิดอย่างไร ถึงท่านพี่เกลียดข้า และอยากให้ข้าตายเพียงไร ก็คงไม่เอาชีวิตของคนทั้งตระกูลมาเสี่ยงหรอก เพราะงั้น… ท่านไม่กราบทูลแน่” จงเจี๋ยแสยะยิ้ม

          “ฉลาดนี่...  มาบอกให้ข้าหวั่นใจเล่นเช่นนี้”

          เจิงหู่รู้สึกขนหัวลุก และไม่อยากจะเชื่อในความคิดอันบ้าบิ่นนี้