9.2 ร่องรอยเงา

          “สรุปแล้ว ขอทานปลอมที่เจ้าเตรียมไว้นั้นมาช้า แต่ที่มาคือกลุ่มนักฆ่าของผู้อื่นงั้นรึ”

          จงเจี๋ยถอนใจออกมา สายตาเขายังคงระแวดระวัง อย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อใจนัก

          “สืบได้เลย ให้คดีนี้ถูกสืบอย่างถูกต้อง ข้าจะเอาชื่อเสียงและตำแหน่งของตัวเองมาเสี่ยงได้อย่างไร ท่านพ่อไว้ใจข้าถึงเพียงนี้ ข้าไม่ทำให้ท่านพ่อผิดหวังเล่น ๆ เหมือนเจ้าหรอกน่า” เจิงหู่เอ่ย

          แม้จะฟังแล้วเจ็บ แต่ก็จริงแบบที่อีกฝ่ายพูด

          มันคงไม่มีใครหน้าไหน ไม่สนหน้าไม่ห่วงหลังอย่างเขา เพราะไม่มีชื่อเสียงให้แบก

          “แล้วไป ก็อย่าให้รู้แล้วกันว่าท่านมีเอี่ยว” จงเจี๋ยตีมือบาง ๆ ไปที่อกแกร่งของอีกฝ่ายแรง ๆ แม้ว่ามันจะไม่ไหวติงอยู่เรื่อยไป “ยังไงก็ถือว่าท่านพี่ยังทำตามที่พูด เตรียมคนไว้ให้ข้า ยังไงก็ค่อยช่วยข้าคิดใหม่อีกทีแล้วกัน”

          “แหะ แหะ แหะ...ได้เลย!”

          เจิงหู่หน้าซีดไปเล็กน้อย …เขาบอกว่าตนเองไปช้า แต่ก็ไม่ได้บอกน้องชายตามตรงเรื่องที่เตรียมพวกไว้อัดเขา และปล่อยให้เรื่องราวเหล่านั้นเป็นเรื่องที่ถูกปิดบังไว้ต่อไป

          และทั้งสองก็แยกกันท่ามกลางอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้า

          ท่ามกลางคำถามที่เกิดขึ้นในใจของทั้งคู่

-

-

-

-

-

-

          “ใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้กันนะ” จงเจี๋ยพึมพำ

          ขณะคิดเรื่อยเปื่อย ในที่สุดก็ได้แวะมาที่ตำหนัก ฮู่เมิ่ง จนได้

          ร่างสูงใช้นิ้วชี้เรียวแตะที่ริมฝีปากของตนเบา ๆ เป็นการให้สัญญาณขันทีหน้าตำหนัก ให้เงียบเอาไว้ ก่อนเขาจะย่างเท้าผ่านกำแพงเข้าไปในสวนดอกเม่ยฮวา ที่บรรยากาศต่างออกไปจากสวนดอกโมกที่ตำหนัก หลางเซียว ราวฟ้ากับเหว

          มันอ่อนโยนและละมุนเสียจนใจของร่างสูงสงบ และเขาก็พบนางจนได้..

          สาวผู้น่าจะเป็นเหยื่อตัวจริงของเหตุการณ์นี้ กำลังนั่งปักเย็บบางอย่างตั้งใจจดจ่อ

          “นั่นปักอะไรงั้นรึ”

          ผู้มาเยือนทำลายความเงียบ

          เซียนเซียนสะดุ้งเล็กน้อย นางมีสมาธิเสียจนไม่รู้สึกเลย ว่าใครอีกคนได้เข้ามาจากด้านหลัง ใบพระพักตร์หมดจดหันไปช้า ๆ ด้วยรอยแย้มสรวลบาง ๆ ก่อนจะตอบออกไปเรียบ ๆ

          “ปลอกหมอนสำหรับหนุนนอนในคืนวิวาห์ เจ้าอยากจะลองดูหรือไม่” สุรเสียงเรียบนิ่งของร่างบาง ทำให้วิญญาณของจงเจี๋ยสะดุ้งแรง

          แม้ว่าเขาจะสงบอยู่ได้ แต่ข้างในกลับร้อนรนและใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ

          ‘ยัยนี่! คิดอยู่เรื่องเดียวหรืออย่างไรกัน’

          “...อึก... มิพะวงเรื่องที่ถูกลอบโจมตีหน่อยรึ” เขาตัดสินใจถาม ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะหินอ่อน ตรงข้ามกับนาง อย่างไม่เข้าใจนางเลยแม้แต่น้อย

          “ที่มือสังหารพวกนั้น...จะฆ่าข้างั้นรึ…? ข้าคิดไป ข้าก็ไม่รู้ได้ เพราะข้าจำอะไรไม่ได้สักอย่าง สงสัยไปก็เสียแรงเปล่า เมื่อไม่รู้ว่าตัวเองเคยได้ไปสร้างศัตรูไว้ที่ใด และเมื่อไหร่”

          นางถอนใจเบา ๆ ก่อนจะปักปลายเข็มลงหมอนวิวาห์ต่ออย่างนุ่มนวล

          “ก็จริงขององค์หญิง...” จงเจี๋ยเห็นด้วย และก็ถามต่ออย่างใคร่รู้ “แล้วเจ้าว่าผู้ใดในวังมิชอบเจ้าบ้างหรือไม่ หากเป็นคนขององค์หญิงหย่งจู หรืออย่างฮ่องเต้เองเจ้าว่าเป็นไปได้หรือไม่”

          จงเจี๋ยเอื้อมใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อกระซิบ ทำให้เซียนเซียนกลั้นหายใจเล็กน้อย

          นัยน์ตาสวยสั่นไหวเบา ๆ ก่อนตวัดมามองว่าที่ราชบุตรเขย

          “ชี่..มู่อินทำความสะอาดอยู่ภายในตำหนัก เจ้าต้องระวังปากด้วย หน้าต่างมีหู ประตูมีตา ข้ายังมิอยากเป็นม่าย” นางเอ็ดเบา ๆ

          “แล้วทรงคิดว่าอย่างไรเล่า ไม่คิดว่าฮ่องเต้จะเป็นไปได้งั้นรึ พระองค์เคยได้ยินข่าวลือของตัวเองบ้างหรือไม่” จงเจี๋ยยังคงจี้ถาม แต่สายตานั้นเต็มไปด้วยความจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็น

          “หย่งจูไม่ชอบข้า ข้าเห็นด้วย แต่เจ้าจะให้ข้าสงสัยเสด็จพ่อของข้าด้วยงั้นรึ”

          “ข่าวว่าเสด็จพ่อของพระองค์ประทานยาพิษให้สนม จื่อเสวียน หลังหมดเสน่ห์หา นางคือพระมารดาขององค์หญิงไม่ใช่หรือ”

          ร่างสูงเค้นเสียงต่ำ ทำให้ร่างบางกะพริบตาปริบ ๆ ราวกับจะร้องไห้

          เรื่องเหล่านี้นางได้ยินมาทั้งหมดแล้ว แต่นางก็เลือกที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพราะนางอยากจะเชื่อว่าฮ่องเต้ดีกับนาง และอยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้าในปัจจุบันเท่านั้น

          “เสด็จพ่อนั้นเป็นเพียงความเชื่อใจหนึ่งในไม่กี่คน หลังจากที่ข้าความจำเสื่อม เจ้าอย่าพูดเช่นนี้ได้หรือไม่” พระอัสสุชลคลอ

          “ความเชื่อใจงั้นหรือ ? ความจริง หรือความลวงนั้น พระองค์เอาอะไรวัดได้กัน เมื่อเกือบถูกลอบฆ่าเช่นนี้แล้ว!”

          “แล้วเจ้าเองล่ะ เชื่อใจได้หรือไม่ ข้าก็ไม่รู้! แต่ข้าก็ยังอยากเชื่อใจเพราะเจ้าช่วยชีวิตข้าจากสระน้ำ เพราะงั้น ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น ข้ามีแค่เสด็จพ่อ มู่อิน และก็เจ้าเท่านั้นที่ทำดีด้วยในยามนี้ อย่าให้ข้าต้องตัดใครไปอีกเลย!!” นางเถียงขาดใจ จนพลั้งปักเข็มที่นิ้วพระหัตถ์เข้า “โอ้ย!”

          “ระวัง!!”

          จงเจี๋ยเผลอเสียงดังออกไป รีบกระชากพระหัตถ์บางมาดู โดยที่เข็มล่วงลงไปกับพื้น

          ก่อนที่เซียนเซียนจะรู้ตัวนั้น นิ้วบางของนางก็ถูกเขาอมเข้าไปแล้ว

          “สกปรกนะเจ้าคะ” องค์หญิงผู้สูงศักดิ์กะพริบตาปริบ ๆ

          จงเจี๋ยไม่ตอบสิ่งใด แววตาคมค่อย ๆ สงบลง พลางดึงมือบางมาสำรวจเงียบ ๆ

          เขาเพิ่งรู้ตัวว่าดุนางไปก็ไร้ประโยชน์ แถมว่านางก็ยังพูดถูก ว่าแม้แต่เขาเอง …ก็เป็นคนที่เชื่อใจไม่ได้

          “ห่วงกระหม่อมจะสกปรกด้วยหรือ” จงเจี๋ยถอนหายใจบาง ๆ อย่างนึกถึงความทรงจำวัยเยาว์ที่นางเคยปาขี้ใส่เขาเงียบ ๆ

          ใช่นางเคยปาขี้หมาใส่เขา..

          “ข้ากลัวว่าแผลจะสกปรกต่างหาก”

          นางตอบ “งั้นเรอะ...”

          บางทีนางก็ยังมีนิสัยคล้ายเดิมอยู่ “ฮึ...” แล้วนางก็หัวเราะออกมา สิ่งจงเจี๋ยไม่เข้าใจเลยว่าหมายความว่าอย่างไร

          ‘หากนางรู้ว่า ความจริงข้าและนางไม่ได้ชอบหน้ากันแม้แต่น้อย คงจะตกใจเอามากแน่ ๆ ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถึงจะไม่ชอบหน้ากันเพียงไร แต่มันก็ไม่มากพอที่จะเป็นแรงจูงใจให้ฆ่าใครได้ แล้วจะเป็นใครกันนะ... ที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ในวันนี้’

          ร่างสูงปล่อยมือนางออกช้า ๆ แล้วค่อยเอื้อมมือไปลูบศีรษะคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา ก่อนร่างบางจะสั่นน้อย ๆ

          ที่จริงแล้ว... นางอาจกลัว และเปราะบางมากกว่าใคร อ่อนแอกว่าที่เห็น ใต้รอยยิ้มอันสว่างไสว

          ราวกับว่าซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ได้ อย่างมิดที่สุด

-

-

-

-

-

-

          เพร้งงงง!!!!

          เสียงตกของบางอย่างดังมาจากทางเข้าตำหนัก

          องค์หญิงเสวี่ยเซียนและว่าที่ราชบุตรเขยหันไปทั้งคู่ ทั้ง ๆ ที่มือยังคงจับกันไว้อยู่ ที่ทางเข้าสู่ตำหนัก ใครคนหนึ่งที่ไม่น่าจะมา กลับได้มาอยู่ตรงนี้

          “บัดสี พะ…พวกเจ้าดูดนิ้วกันเรอะ!?” องค์หญิงหย่งจูหน้าถอดสี

          ถาดขนมที่ควรจะรองขนมข้าวเหนียวถั่วแดงร้อนชามใหญ่นั้นตกลงพื้น ขนมกระจัดกระจาย พร้อมชามกระเบื้องที่แตกอยู่บนทางหิน องค์หญิงผู้มาเยือนส่ายพระพักตร์ไปมา ก่อนจะค่อย ๆ ถอยหลัง และวิ่งไป ราวกับกระต่ายน้อยที่ตื่นตระหนก

          “อะไรของนางกันเนี่ย”

          จงเจี๋ยมองแผ่นหลังไว ๆ ด้วยใบหน้าเหม่อลอย

          ขณะที่องค์หญิงที่แสนเปราะบางนั้นดึงมือเข้าหาตัวเอาไว้ และกุมมันไว้ในความเงียบ

          แตะเบา ๆ บนนิ้ว ในจุดที่สัมผัสกับริมฝีปากของชายหนุ่ม

          อย่างเก็บงันความรู้สึกว้าวุ่นใจเอาไว้เงียบ ๆ