ตอนที่ 2 เธอคือ...คนพิเศษ

ลมทะเลยามโพล้เพล้เริ่มพัดแรงขึ้น หอบเอาไอเค็มและกลิ่นอายความร้อนแรงของแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้ามาปะทะผิวเนียนละเอียด ศรัญพัชญ์รู้สึกได้ถึงสายตาคมที่แฝงความหื่นกระหายของชายหนุ่มตรงหน้า แต่หญิงสาวก็ไม่ได้แสดงออกถึงความรังเกียจแต่อย่างใด

บัณฑูรย์ไม่ได้มองที่พักอาศัยที่เธอพยายามจะนำเสนอเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาเอาแต่จับจ้องไปยังแผ่นหลังเนียนละเอียดของศรัญพัชญ์ที่ยืนท้าลมทะเลอยู่ ชุดกระโปรงชุดเดรสบางเบาเน้นย้ำสัดส่วนที่เย้ายวนใจจนชายหนุ่มเผลอขยับกายเข้าไปชิดและสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างระหง

ท่ามกลางระเบียงกว้างที่เปิดรับลมทะเลแผ่วเบา ศรัญพัชญ์พยายามรักษาท่าทีความเป็นมืออาชีพไว้ภายใต้รอยยิ้มละไม เธอหันหน้าออกไปมองทัศนียภาพเบื้องหน้าพลางเอ่ยแนะนำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ที่นี่เงียบสงบและผ่อนคลายมากค่ะ เหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกที่วุ่นวาย ฉันคิดว่ามันเหมาะมากหากคุณบัณฑูรย์จะพาครอบครัวมาพักผ่อนในช่วงวันหยุด”

“ผมโสดครับ แต่ก็ยินดีมากหากคุณจะยอมมาเป็นครอบครัวเดียวกับผม” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นในระยะประชิดทำให้ศรัญพัชญ์ชะงักไปครู่หนึ่ง

บัณฑูรย์ขยับกายเข้าหาเธออย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศจางๆ ที่แฝงไปด้วยความสุขุมแผ่ซ่านเข้ามาในสัมผัสรับรู้ของเธอ

สายตาคมกริบจับจ้องที่ใบหน้าของเธออย่างไม่ลดละ ราวกับต้องการจะบอกว่าความสงบที่เขาโหยหานั้น อาจจะอยู่ตรงหน้านี่เอง

ศรัญพัชญ์รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนแก้ม หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับเต้นผิดจังหวะไปเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความเสน่หาและร่องรอยของการรุกรานอย่างมีชั้นเชิง

“คงจะไม่ได้หรอกค่ะ” เธอพยายามเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ควบคุมให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจเริ่มสั่นไหวกับท่าทีคุกคามที่แสนสุภาพของเขา

“อย่าคิดมากสิครับ ผมหมายถึงครอบครัวธุรกิจเดียวกันต่างหาก” บัณฑูรย์ยกยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเป็นประกายระยับยามจ้องมองปฏิกิริยาของหญิงสาวตรงหน้า

ไฮโซหนุ่มตั้งใจจะกะเทาะน้ำแข็งในใจของเธอออกมาทีละน้อย เพื่อพิชิตหัวใจของผู้บริหารสาวแห่งศรัญ กรู๊ป ที่เขาหมายปองมาตั้งแต่แรกเห็น

ศรัญพัชญ์เริ่มใจสั่นรัวกับสายตาที่ดูจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวของเขา บัณฑูรย์ไล้สายตาไปตามท่อนแขนเรียวของเธออย่างจงใจก่อนจะเงยขึ้นสบตาหญิงสาว ประกายตาเจ้าเล่ห์ของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะปิดบัง

“คุณรัญเก่งนะครับ... ที่ทำโครงการนี้ด้วยตัวเอง” เขากวาดสายตาผ่านเนินอกอิ่มไปยังเรียวขาที่โผล่พ้นชายกระโปรงนั้นอีกครั้งอย่างเปิดเผย 

“ผมจะตัดสินใจได้ไม่ยากเลย ถ้าเหตุผลในการลงทุนครั้งนี้... คือการได้ใกล้ชิดกับคนสวย ๆ และเก่งอย่างคุณ”

“จะเป็นอะไรมั้ยครับ ถ้าคืนนี้ผมจะชวนคุณรัญไปทานมื้อค่ำด้วยกันสักมื้อ...เพื่อคุยรายละเอียดเรื่องโครงการกันต่อ”

บัณฑูรย์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำมีความสั่นพร่าอยู่ในที สายตาคมของเขาไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่ใบหน้าสวยหวานอีกต่อไป แต่เริ่มโลมเลียไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่างระหงภายใต้ชุดเดรสพริ้วไหวที่แนบไปกับกายยามลมพัดผ่าน

เขาจ้องมองลำคอระหงเรื่อยลงมายังเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจของเธออย่างเปิดเผย ยิ่งกว่าการยื่นใบจองที่พักอาศัย หรือการร่วมลงทุนในโครงการของเธอเสียอีก

ศรัญพัชญ์ลอบถอนหายใจเบาๆ ความร้อนวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคมที่แสนเจ้าเล่ห์คู่นั้น แต่นี่ก็เป็นโอกาสทองเพียงครั้งเดียวที่เธอจะได้ปิดดีล และทำให้บิดายอมรับในตัวแฟนหนุ่ม เธอจึงตัดสินใจตอบรับคำเชิญของบัณฑูรย์อย่างไม่มีข้อแม้

“งั้นก็ดีเลยค่ะ ฉันเองก็อยากฟังมุมมองของนักลงทุนระดับคุณอยู่เหมือนกัน เผื่อจะได้เอามาปรับใช้ในธุรกิจของตัวเองบ้าง” เธอยอมรับคำเชิญด้วยรอยยิ้ม แม้ในใจจะรู้ดีว่ามื้อค่ำนี้อาจมีอะไรบางอย่างที่เธอควรจะต้องระวังตัวเป็นพิเศษก็ตาม

19.00 น. รถหรูสองคันเคลื่อนตัวตามกันไปบนเส้นทางคดเคี้ยวของแหลมพันวา ผ่านแมกไม้เขียวขจี ก่อนจะมาจอดสนิทอยู่หน้าโรงแรมหรูระดับห้าดาว แสดงถึงความหรูหราที่สงวนไว้สำหรับแขกพิเศษเพียงไม่กี่กลุ่มต่อคืนเท่านั้น

บัณฑูรย์ไม่ได้รอให้พนักงานต้อนรับทำหน้าที่ แต่ชายหนุ่มก้าวลงจากรถของตัวเองด้วยท่าทางสง่างาม ก่อนจะเดินมาที่รถของศรัญพัชญ์แล้วเปิดประตูให้เธอ

มือหนายื่นออกมาตรงหน้าเพื่อเป็นหลักยึดให้หญิงสาว สัมผัสอุ่นจากฝ่ามือหนาทำเอาศรัญพัชญ์ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

“คุณพักที่นี่เหรอคะ”

“ใช่ครับ ผมพักที่นี่ และอย่างเดียวที่ผมตัดสินใจเลือกที่นี่ก็คือรสชาติของอาหารครับ ผมชอบอาหารของที่นี่ครับ...รับรองเลยว่าคุณก็จะต้องติดใจเหมือนกับผม”

 เขาพาเธอขึ้นมาที่ห้องอาหารระดับมิชลินสตาร์ ก่อนจะผายมือเชิญให้เธอเข้าไปนั่งบริเวณโซฟาด้านในฝั่งตรงข้ามกับเขา

พนักงานแต่งกายเรียบร้อยก้มทำความเคารพพลางคอยบริการอยู่ห่างๆ แต่ทุกการเอาใจใส่นั้นมาจากบัณฑูรย์เพียงผู้เดียว

เขาบรรจงเลือกเมนูเลิศรสให้เธอด้วยตัวเอง และในจังหวะที่ส่งแก้วน้ำให้ เขาก็จงใจใช้ปลายนิ้วลากผ่านหลังมือเนียนละเอียดของเธอเบา ๆ สัมผัสที่อ้อยอิ่งนั้นเต็มไปด้วยเสน่หาที่ซ่อนไว้ไม่มิด

ภายในใจของเธอคำรามก้องว่าเขาไม่มีวันสั่นคลอนความรู้สึกของเธอได้ ต่อให้บัณฑูรย์จะเพียบพร้อมหรือมีเสน่ห์ล้นเหลือจนบาดตาเพียงใด แต่มันก็ไร้ความหมาย... ในเมื่อสถานะของเธอตอนนี้ไม่ต่างจากนกน้อยในกรงทองหากเธอไม่สามารถปิดดีลธุรกิจนี้ได้

เสียงคลื่นกระทบฝั่งที่ดังระงมอยู่ด้านนอกห้องอาหาร แสงไฟสลัวจากเชิงเทียนขับเน้นให้ใบหน้าของศรัญพัชญ์ดูนวลตาและเย้ายวนใจเกินกว่าที่บัณฑูรย์จะละสายตาไปได้ แม้แต่อาหารเลิศรสตรงหน้าก็ดูจะจืดชืดไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความงามของสตรีที่เขาเฝ้าปรารถนามาตลอดหลายเดือน

บัณฑูรย์นั่งเอนกายด้วยท่าทีผ่อนคลาย มือหนายกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบอย่างช้าๆ นัยน์ตาคมกริบดั่งนักล่าจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของหญิงสาวฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ลดละ เขาไล้สายตาผ่านริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อที่เม้มเข้าหากันอย่างประหม่า เรื่อยลงมายังลำคอระหงอย่างจงใจ