บทที่29

เวลาผ่านไปเร็วเหมือนความฝัน เพราะเข้าสู่เดือนที่สิบเอ็ดแล้วที่ฉันมีเขาเข้ามาในชีวิต เป็นสิบเอ็ดเดือนที่เขาทำให้ฉันรู้จักครบทุกรสชาติเหมือนรู้จักกันมาหลายปีเลยก็ว่าได้ ถามว่าฉันให้อภัยเขาหรือยัง ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจตัวเองเท่าไหร่ แต่ลองเอาเหตุผลของเขามาคิดทบทวนดูแล้ว เป็นฉันก็คงทำไม่ต่างกัน ใครจะอยากให้คนที่ตัวเองรักเป็นอันตรายกันละ และถ้าถามถึงเรื่องสถานะระหว่างฉันกับเขายังคงไม่มีคำเรียกที่ชัดเจนเหมือนเดิม เพราะฉันอยากมั่นใจอีกหน่อยว่าเขาจะไม่ล้อเล่นกับใจฉันอีก ที่สำคัญอยากจะดัดนิสัยคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาด้วย มีอย่างที่ไหนกันหาช่างมาเปลี่ยนประตูห้องพักให้ฉัน เป็นประตูอย่างดีและแพงมากก็จริง แต่รหัสเปิดประตูเป็นวันเกิดของเขาโดยไม่ถามความสมัครใจจากเจ้าของห้องอย่างฉันเลยสักนิด

"พี่มินิน อินขอไปซื้อข้าวกลางวันก่อนนะคะ"

"จ๊ะ เผื่อพี่กล่องนึงนะเอาเหมือนน้องอิน"

"ได้เลยค่ะ"

ฉันแอบมองตามหลังน้องอินเดินออกไปขึ้นรถของใครบางคนจนลับตา เป็นอย่างนี้มาสักพักหนึ่งแล้วที่น้องอินมีคนมาคอยรับคอยส่งอย่างนี้ ใช่ว่าฉันจะไม่รู้จักเขาคนนั้นนะ แต่เมื่อเป็นเรื่องส่วนตัวของทั้งสองคนและน้องอินโตพอที่จะเรียนรู้ด้วยตัวเอง ฉันในฐานะพี่สาวคนหนึ่งก็ได้แต่มองอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ เท่านั้น

กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง

"แพรวดื่มอะไรดี"

"มัทฉะโคโค่แล้วกันค่ะ"

"อืม"

และลูกค้าคนแรกที่ฉันรอรับออเดอร์อยู่ตรงเคาน์เตอร์แทนน้องอิน ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นคนหน้ามึนที่หายหน้าหายตาไปหนึ่งวันเต็ม เดินคู่มากับสาวสวยหุ่นดีราวกับนางแบบดูยิ้มแย้มสนิทสนมพอสมควรจนฉันก้มหน้าทำเป็นดูโทรศัพท์แต่แอบเบะปากให้กับความเจ้าชู้ของเขา แล้วอย่างนี้จะให้ฉันมั่นใจในตัวเขาง่ายๆ ฝันไปเถอะ!

"สวัสดีครับ รับอเมริกาโน่เย็นไม่หวานหนึ่งแก้ว แล้วก็มัทฉะโคโค่นัทอีกหนึ่งครับ"

"ทั้งหมดสองร้อยยี่สิบบาทค่ะ สแกนด้านหน้าได้เลยค่ะ"

"เรียบร้อยครับคุณเจ้าของร้านคนสวย"

"..."

พูดยังไม่ทันขาดคำ คนเจ้าชู้ก็เดินมายืนส่งสายตาวิบวับอยู่หน้าเคาน์เตอร์ เท่านั้นไม่พอยังพูดจากะล่อนใส่จนฉันต้องถลึงตามองตาขวางรีบเดินไปชงเครื่องดื่มให้เขาทันที จะได้รีบกินรีบกลับ ไม่อยู่ให้ฉันรู้สึกรำคาญสายตานาน ตั้งใจลงมือทำเครื่องดื่มสูตรพิเศษที่มีไว้ให้แค่เขาโดยเฉพาะ แล้วรีบวางบนถาดไม้ถือเดินไปเสิร์ฟให้ถึงโต๊ะที่เขาและเธอนั่ง 

แคร่ก แคร่ก แคร่ก

"พี่ภูผา เป็นอะไรรึป่าวคะ"

"มะ ไม่ พี่ไม่เป็นอะไร"

และกาแฟสูตรพิเศษที่ฉันตั้งใจทำให้เขาก็คือ อเมริกาโน่เย็นเพิ่มไซรัปหวานหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ให้เข้ากับผู้ชายหวานๆ อย่างเขา แล้วก็เป็นอย่างที่ฉันคิดเขายกแก้วขึ้นดื่มอึกใหญ่ทันทีราวกับกระหายน้ำมานานอย่างไรอย่างนั้น ทำฉันเกือบหลุดยิ้มออกมาให้เขาจับได้ โชคดีที่มีลูกค้าใหม่เข้ามาช่วยชีวิตฉันได้ทัน ฉันเลยรีบพาตัวเองเดินกลับไปยืนประจำที่เพื่อรับออเดอร์ยุ่งอยู่กับการชงเครื่องดื่มและเสิร์ฟขนม ปล่อยให้เขามีความสุขอยู่กับผู้หญิงที่เขาพามาและดื่มด่ำกับเครื่องดื่มที่ฉันตั้งใจทำให้อยู่อย่างนั้น

จนกระทั่งน้องอินกลับมาฉันถึงได้รับข้าวที่น้องอินซื้อมาให้เดินเข้าไปนั่งกินมื้อกลางวันอยู่ในห้องครัวคนเดียวเงียบๆ ไม่สนใจว่าเขาจะอยู่หรือจะกลับตอนไหน หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอัปเดตข่าวสารทางโซเซียลหาโน่นหานี่ดูไปเรื่อย จนไปหยุดอยู่ที่คลิปแมวน่ารักๆ ทำหน้าตลกๆ เรียกเสียงหัวเราะจากฉันจนกลั้นเอาไว้ไม่อยู่

ฟอด ฟอด

"แกล้งเฮียสนุกมั้ย"

"ใครแกล้ง อย่ามาปรักปรำกันนะ"

ฉันนั่งหัวเราะมีความสุขของฉันอยู่ดีดี แก้มนุ่มๆ สองข้างของฉันก็โดนจู่โจมจากใครบางคนที่ฉันนึกหมันไส้อยู่ในใจ ถือวิสาสะโอบกอดเอวบางเอาไว้แน่นไม่เปิดโอกาสให้ฉันถอยหนี แถมยังไล่ต้อนถามให้ฉันรับสารภาพ 

"ถ้าจำไม่ผิด เฮียว่าเฮียสั่งอเมริกาโน่เย็นไม่หวาน"

"แล้วยังไงหล่ะ"

เรื่องอะไรฉันจะยอมรับง่ายๆ กันละ บอกแล้วไงว่ากาแฟสูตรพิเศษสำหรับเขา เพราะฉะนั้นฉันจำเป็นต้องทำเหมือนว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดมองใบหน้าที่ดูยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างไม่มีทางยอมแพ้ อยากสอนให้ฉันรู้จักวิธีปกป้องตัวเองและสู้คนดีนัก ฉันก็เอามาสู้กับเขานี่แหละ ถูกต้องที่สุดแล้ว

"อยากให้ผัวเป็นเบาหวานว่างั้น?"

"นี่ อื้อ..."

แล้วดูคำพูดของเขาช่างไม่เกรงใจคนที่พามาบ้างเลย ทำฉันควันออกหูเตรียมจะอ้าปากเถียง แต่กลับโดนปิดปากกลืนคำพูดลงไปด้วยปากของคนนิสัยไม่ดีเสียก่อน ปากเล็กดูดบดคลึงอยู่นานราวกับอยากให้ฉันรับรู้ถึงรสหวานของกาแฟที่ฉันตั้งใจชงไปแกล้งเขา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจูบดูดดื่มเหมือนค้นพบรสชาติกาแฟที่เขาตามหาทำฉันอ่อนแรงเหมือนโดนสูบพลังงานไปใกล้หมดแทบขาดอากาศหายใจ

"อื้อ พะ พอแล้ว"

"หึ อยากแกล้งเฮียทำไม"

"หมันไส้"

"หมันไส้หรือหึง เอาดีดี"

เพี๊ยะ!

"ออกไปเลย เดี๋ยวผู้หญิงของนายก็สงสัยหรอก"

"ไม่สงสัย สบายใจได้"

มือเล็กฟาดลงต้นแขนใหญ่เต็มแรงโทษฐานที่เขาเอาแต่ไล่ต้อนฉันให้จนมุม ก่อนจะวางทาบหน้าอกแกร่งผลักให้เขาออกไปจากพื้นที่ที่สงวนไว้ให้กับเจ้าของร้านและพนักงานเท่านั้น ถามว่าคนหน้ามึนอย่างเขายอมเดินออกไปแต่โดยดีมั้ย ตอบเลยว่า ไม่! และนอกจากจะไม่ยอมออกไปแล้วยังถือวิสาสะยกตัวฉันขึ้นจากเก้าอี้พาตัวเองมานั่งแทนที่และจัดแจงท่าทางให้ฉันฉันซ้อนบนตักแกร่งกอดเอวไว้อย่างนั้นไม่มีระยะห่างให้ฉันขยับหนีได้ จนฉันเริ่มรู้สึกเหนื่อยที่จะต่อสู้กับผู้ชายตัวโตตีมึนทำเนียนอย่างเขา ยอมนั่งให้เขากอดอยู่อย่างนั้นแล้วตักข้าวในจานกินต่อจนหมด ไม่สนใจคนที่คอยใช้นิ้วพันผมฉันเล่นบ้าง กดจมูกมีสันลงมาที่ไหล่มนบ้าง

"เอวเล็กลงนะ เฮียว่า"

"กินมากอีกหน่อย"

"ไม่เอาหรอก เดี๋ยวลดไม่ทันงานแต่งตริติณ"

ตริติณวางแผนจะขอน้องโฟแต่งงานทันทีที่น้องโฟเรียนจบ และถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดตริติณก็อยากจะให้มีงานแต่งเกิดขึ้นทันที นี่ก็เหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนแล้ว เพราะฉะนั้นฉันก็เลยต้องคุมอาหารและคุมน้ำหนักของตัวเองเพื่อจะได้ใส่ชุดที่อยากใส่ได้สวยๆ 

"แล้วของเราเมื่อไหร่"

"แฟนยังไม่มีเลย จะ...โอ้ย! เจ็บนะ"

"พูดให้เข้าหูเฮียหน่อย"

"ฟังไม่ได้ก็ไม่ต้องฟังสิ"

"ปิดหูไว้"

พูดยังไม่ทันจบ คนขี้หงุดหงิดก็งับเข้าที่ต้นแขนฉันเต็มแรงจนขึ้นเป็นรอยเขี้ยวให้เห็น ตาคู่คมมองดุอย่างเอาเรื่องชวนน่าขนลุก จนฉันที่หันไปหวังจะเถียงสู้ต้องเปลี่ยนเป็นแกล้งยกสองมือขึ้นไปปิดหูเขาไว้ จะได้ไม่ต้องมากล่าวหาว่าฉันพูดไม่เข้าหูเขาอีก

"เดี๋ยวจะโดน"

"นายไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก"

"หึ แน่ใจ?"

"อะ อื้ม แน่ใจ"

แล้วฉันก็คิดผิดว่าเขาจะไม่กล้าทำอะไรฉันในเวลานี้ เวลาที่มีคนอื่นอยู่ด้านนอกเต็มไปหมด เพราะขายาวที่ฉันนั่งทับค่อยๆ กางออกจนกว้างส่งผลให้ขาเรียวของฉันกางออกตามจนชายกระโปรงล่นขึ้นมากองอยู่ต้นขาขาวเปิดทางให้มือใหญ่เลื่อนมือลงไปใต้โต๊ะ แล้วค่อยๆ สัมผัสไปตามผิวเนียนลื่นจนไปหยุดเล่นอยู่ตรงแพนตี้ตัวบางจนสองมือเล็กต้องหยิกเนื้อแขนใหญ่เม้มปากเข้าหากันแน่นเพื่อไม่ให้ส่งเสียงน่าอายออกมา

"อะ เอาออกไปเดี๋ยวนี้เลย"

"ไม่ เดี๋ยวจะหาว่าเฮียไม่กล้า"

เสียงแหบพร่าดังข้างหูฟังดูชอบใจที่ทำให้ฉันเสียอาการได้สำเร็จ ยังคงคอยขยับนิ้วร้ายเล่นกับจุดอ่อนไหวอยู่อย่างนั้นราวกับสนุกนักหนา ไม่กลัวว่าใครจะเดินเข้ามาเห็นบ้างเลย เป็นฉันที่กระวนกระวายใจไหนจะความรู้สึกหวามไหวที่ค่อยๆ มากขึ้นจนตีรวนกันไปหมด ได้แต่โทษตัวเองที่กล้าท้าทายมาเฟียเก่าอย่างเขา

"หึ น้องมินินเสร็จเร็วจังครับ"

ฟอด

"..."