บทที่24

สนามยิงปืนส่วนตัวที่ผมพานักเรียนใหม่มาฝึกสอนอย่างใกล้ชิด มีเพียงผมที่คอยสอนให้เธอเริ่มรู้จักอาวุธป้องกันตัวตั้งแต่ข้อทฤษฎีในชั่วโมงแรก ตามมาด้วยภาคปฏิบัติตั้งแต่วิธีการจับที่ถูกต้องและปลอดภัยกับตัวเอง มีไอ้ชาลีที่ตามมาคอยดูแลอยู่ไม่ไกล

"เล็งศูนย์หน้าให้อยู่กึ่งกลางศูนย์​หลัง" 

"มั่นใจแล้ว​ เหนี่ยวไก" 

"จำได้มั้ย" 

"อ่าฮะ" 

มือใหญ่พามือเล็กจับอาวุธพกที่เหมาะกับเธอให้อยู่ในท่วงท่าที่ทะมัดทะแมง​เล็งตรงไปยังเป้าหมายข้างหน้า​ มีผมยืนซ้อนอยู่ด้านหลังยกขายาวค่อยๆ​ ดันขาเรียวให้ตั้งหลักยืนให้มั่น​ จับแขนเล็กทั้งสองข้างและไหล่บางให้อยู่ในองศาที่ถูกต้อง​ คอยกระซิบบอกข้อทฤษฎีให้เธอฟังอีกครั้ง​ รอเธอทำสมาธิและเหนี่ยวไกลงไปอย่างแน่วแน่​ เพราะเสียงที่ดังก้องทำให้มือใหญ่ยกขึ้นมาช่วยปิดหูเล็กที่มีหูฟังตัดเสียงอยู่แล้วหวังลดเสียงที่เธอได้ยินให้เบาที่สุด

ซึ่งคนตัวเล็กก็ทำผลงานออกมาได้ดี ไม่แสดงอาการกลัวออกมาให้เห็นแม้จะเป็นครั้งแรก​ ซึ่งเกินความคาดหมายของผมมาก

"นายครับ"​

"..." 

"ผมว่า​ นายไม่ควรพลาด" 

"..."

จนไอ้ชาลีเอามาพูดเตือนให้ผมระวังตัว​ เมื่อเห็นตรงกลางของเป้ากระดาษเต็มไปด้วยร่องรอย​ของลูกเหล็กเข้าจุดสำคัญทุกนัดไม่มีพลาด​แม้แต่นัดเดียว​ ทำตาคู่คมมองลูกน้องตาขวาง​ ก่อนจะกลับมาสนใจคนตัวเล็กที่ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองผลงานครั้งแรกของตัวเอง

"เก่งใช่มั้ยล่ะ"

"เก่ง" 

"ถ้าคิดจะมีโลกหลายใบ​ เจอดีแน่!" 

"ขู่เฮีย?" 

"ลองดูสิ​ จะได้รู้ว่าขู่รึเปล่า"

"หึ น่ากลัวไม่ไหว"

ท่าทางเหมือนแม่แมวตากลมโตมองดุให้ผมรู้สึกกลัว​ จนผมเองเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดที่ตั้งตัวเป็นคุณครู​สอนนักเรียนคนสวยให้รู้จักป้องกันตัวเองได้ในช่วงเวลาขับขันที่ผมไม่สามารถอยู่ใกล้ได้​ ถึงผมจะส่งลูกน้องคอยดูแลเธอตลอดเวลาอยู่แล้ว​ แต่ก็อยากให้เธอมีทักษะตรงนี้ติดตัวเอาไว้​ ทั้งที่ใจอยากให้สองมือเล็กคู่นี้ทำแต่ขนมและชงเครื่องดื่มอร่อยๆ​ ไม่อยากให้ต้องมาเปื้อนเขม่าแบบนี้ก็ตาม​ 

"เฮียเช็ดให้" 

"จุ๊บ" 

มือใหญ่แย่งกระดาษ​เปียกสำหรับเช็ดมือมาถือไว้และค่อยๆ​ เช็ดทำความสะอาดมือเล็กที่เหมาะกับการทำอย่างอื่นให้เขาเบาเบาอย่างทะนุถนอม​จนสะอาดทั้งสองข้าง​ ก่อนจะดึงขึ้นมากดปากจูบลงบนมือนุ่มนิ่มแทนคำขอบคุณ​ที่เธอยอมมือเปื้อนคราบสกปรกเพื่อผมและขอโทษที่พาเธอเข้ามาอยู่ในโลกมืดแทนโลกสวยงามอย่างที่ควรจะเป็น

"ส่งมินินที่ร้านนะ" 

"ครับ" 

หลังจากสอนนักเรียนคนเก่งเสร็จ​ ก็ถึงเวลาที่ผมต้องขับรถไปส่งนักเรียนคนสวยที่ร้านของเธอ​ มีไอ้ชาลีขับรถอีกคันตามอยู่ข้างหลังอย่างรู้หน้าที่​ ส่วนผมตั้งใจว่าบ่ายวันนี้จะอยู่ช่วยงานที่ร้านของเธอเป็นข้อแลกเปลี่ยนกลับคืนไปให้เธอบ้าง​ โดยที่เธอไม่ได้เอ่ยปากร้องขอ​ แต่เป็นผมที่อยากทำให้เธอเอง​ อยากเอาใจเธอนิดหน่อย​ เผื่อคืนนี้เธอจะอยากเอาใจผมบ้าง

"น้องอิน​ เหนื่อยมั้ย​ พี่ซื้ออาหารญี่ปุ่นมาฝากด้วยนะ" 

"ไม่เหนื่อยเลยค่ะ​ ขอบคุณ​นะคะ" 

ปล่อยให้คนตัวเล็กเดินเข้าไปหาน้องในร้านที่ทำหน้าที่ทั้งชงเครื่องดื่มและจัดขนมลงจานตลอดช่วงเช้า​ เพราะโดนแมวขโมยอย่างผม​ ขโมยตัวเจ้านายของเธอไปหลายชั่วโมง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังส่งไอ้ชาลมาคอยช่วยพนักงานอีกคนเสิร์ฟ​ในช่วงเวลาเร่งด่วนที่ลูกค้าต่างก็พามาพร้อมกัน​

"มีความสุขจังนะครับนาย"

"มึงไม่มี?" 

"..."

เสียงทุ้มย้อนถามลูกน้องคนสนิทที่นั่งหน้าตึงอยู่มุมร้านอย่างยียวน​ ทำไมผมจะไม่รู้ว่าเวลาที่ผมสั่งให้ไอ้ชาลมาช่วยงานที่ร้าน​มินิน ถึงไม่มีท่าทีอีดออดออกมาให้เห็น​ แถมยังกระตือรือร้นที่จะมาแต่เช้าเหมือนขยันขันแข็ง​ แต่ความเป็นจริงแล้ว​มีอะไรที่มากกว่านั้น​ และคงคิดว่าผมหรือแม้แต่ไอ้ชาลีแฝดของตัวเองจะไม่รู้​ 

แต่คิดผิด! เพราะถึงแม้ว่ามาเฟียอย่างผมจะยุ่งมากทั้งเรื่องงานและเรื่องหัวใจของตัวเอง​ เรื่องใส่ใจลูกน้องผมก็แบ่งเวลามาได้จนรู้ทุกเรื่องที่อยากรู้​ เห็นบางอย่างที่...ผมว่า​ ผมไม่ควรเห็น

"แฝดมึงรออยู่ข้างนอก" 

"นายยังไม่กลับ?" 

"เมียกูยังไม่กลับ" 

"นายหญิงยอมรับนายแล้ว?" 

"กวนตีนกู?" 

"ใครจะกล้าครับนาย" 

และดูเหมือนว่าอารมณ์​ของลูกน้องผมคนนี้จะไม่คงที่เท่าไหร่ถึงกล้าต่อปากต่อคำพาลใส่ผม​ ต่างจากเวลาปกติที่ถามคำตอบคำ ผมจะไม่ถือสาให้มากความ​ เพราะไม่ว่าจะเป็นชาลหรือชาลีก็เปรียบเสมือนเพื่อนสนิทและน้องชายต่างสายเลือดที่ผมพร้อมจะหยิบยื้นทุกอย่างให้​ จะหยอกกันบ้างกวนอารมณ์​กันบ้างคงไม่เป็นไร​ แต่ในเมื่อมีเรื่องสนุกมาให้ผมเล่นระหว่างนั่งรอเมีย​ เพราะงั้นผมก็ขอเล่นแก้เบื่อหน่อยก็แล้วกัน

"หรือมึงอยากอยู่รอใคร" 

"ไม่มีใครให้รอครับ"

"ก็ดี​ งั้นวันมะรืนมึงไปดูรถที่ยุโรปแทนกู" 

"..."

ผมยืดตัวเล็กน้อยนั่งพิงโซฟายกขายาวไขว่ห้างสั่งงานอย่างสบายๆ​ ทำคนที่โดนสั่งงานถึงกับชะงักทันทีที่ได้ยินว่าตัวเองต้องไปต่างประเทศที่ไกลทั้งระยะทางและต่างทั้งเวลา​ แต่ด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบแล้ว​ มือขวาของผมเลือกที่จะไม่ปฏิเสธ​ก้มหน้าเล็กน้อยยอมรับงานที่ได้รับมอบหมาย​ ก่อนจะขอตัวไปหาแฝดของตัวเองที่จอดรถรออยู่ด้านนอก​ เชื่อเถอะว่า...ไอ้ชาลยังไม่กลับ

รอเพื่อนเล่นของผมเดินออกไปจนลับตา​ ผมก็พาตัวเองเดินเข้าไปในครัวหาคนตัวเล็ก​ ที่หายเข้าไปกับน้องอินอยู่นานสองนาน​ จนกระทั่งได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักพูดคุยฟังดูสนิทสนม​ ถ้าเรื่องที่คุยเป็นเรื่องผู้หญิงๆ​ ทั่วไปผมคงปล่อยผ่าน​ แต่บังเอิญว่ามีชื่อผมอยู่ในหัวข้อสนทนาของทั้งคู่ที่ทำเอาเส้นเลือดตรงขมับผมเต้นจนอยากจะจับเธอมาฟาดก้นให้มันรู้แล้วรู้รอด

"สรุปว่า พี่มินินกับพี่ภูผาเป็นแฟนกันแล้วใช่มั้ยคะ"

"ยังจ๊ะ แค่คุยๆ"

"ปล่อยให้รอยาวๆ​ เลยนั่นแหละ"

คนคุยที่ไหนวะ...เอากันทุกวัน​ ผมอยากจะเข้าไปถามซะตอนนี้​ให้รู้เรื่อง ยืนคิดอีกที​ รอเก็บไว้ถามกันสองคนคืนนี้ก็ไม่สาย​ สงสัยคราวก่อนคงไม่เข็ดสินะ​ วันนี้ถึงกล้าบอกคนอื่นว่า ผ​มเป็นแค่คนคุย! รอจนหัวที่ร้อนเย็นลงจนเกือบเป็นปกติ​ ถึงอย่างนั้นยังคงเก็บความขุ่นเคืองไว้ข้างใน​ ก่อนจะปรับสีหน้าตัวเองให้นิ่งเรียบเดินเข้าไปหาเธอทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรมาก่อน​ ทำเจ้าตัวที่มีชนักติดหลังถึงกับเลิ่กลั่กจนผมแทบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่

คงกลัวว่าผมจะได้ยินประโยคที่เธอพูดเมื่อครู่​ และรู้ว่าถ้าผมได้ยินคงเอาคืนเธอแน่​ ก็ไม่ผิด! เพราะต่อให้ผมไม่ได้ยินอะไรที่เธอคุยกัน​ ผมก็หาเรื่องเอาคืนเธอได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว

ต้องขยันหน่อยหรือเปล่า​ จะได้ขยับจากคนคุยเลื่อนขั้นเป็นผัวเธอสักที...จริงไหม? 

 

#สัญญาได้มั้ยว่าจะอยู่ดูความมึนของเฮียไปด้วยกันจนจบ