บทที่28

ผมสูดลมหายใจเข้าลึกจนรู้สึกเจ็บแปลบที่อก พยายามกลืนอารมณ์ร้อนรุ่มทั้งหมดลงไป ดวงตาคมจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา แสงไฟในห้องสาดกระทบใบหน้าหวานที่ผมคิดถึงทุกคืน แต่ในแววตาคู่นั้นไม่มีความอ่อนโยนเหมือนก่อน มีเพียงความแข็งกร้าวและระยะห่างที่ผมเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง​ 

"ตอบเฮีย พามันขึ้นมาทำอะไรบนห้อง" 

"ทำอะไรก็ได้​ ฉันโตแล้ว"

"มินิน" 

"..."

"โอเค​ เฮียยอม" 

"นี่​ อย่าเข้ามาใกล้นะ" 

ใบหน้าบึ้งตึงทำใจแกร่งปวดหนึบอย่างที่ไม่เคยเป็น จนผมต้องยกสองมือขึ้นยอมจำนนอย่างยอมแพ้​ ค่อยๆ​ ก้าวขาขยับเข้าไปใกล้อยากรวบตัวเธอมากอด​ แต่เธอกลับถอยหนีพยายามพองขนเหมือนเม่นน้อยที่พร้อมจะทำร้ายกัน​ ​จนผมต้องถอนหายใจระบายความอัดอั้นที่มีให้น้อยลง

"เฮียไม่ได้อยากหายไป" 

"และไม่ได้รู้สึกรำคาญตามที่พูด" 

เสียงทุ้มต่ำลงโดยไม่รู้ตัว ตัดสินใจอธิบายอย่างใจเย็น​ แม้รู้ว่าเธอคงไม่เชื่อคำพูดของผมง่ายๆ

"ถ้าเฮียไม่พูดแบบนั้น..."

"มาอธิบายอะไรตอนนี้" 

ขายาวก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าวจนแทบชิด ครั้งนี้​ เธอไม่ขยับถอยหนี​ ให้เห็นดวงตาคู่กลมแดงก่ำได้ชัดเจนถามกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่แฝงไปด้วยความน้อยใจและโกรธ​ จนผมร้อนรนแทบทำอะไรไม่ถูก

"มินิน…เฮียขอโทษ" 

ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นทันทีที่ได้ยินคำขอโทษจากผม​ เป็นครั้งที่สองแล้วที่ผมพูดคำนี้กับเธอ​ คำที่ผมไม่เคยพูดกับใคร แต่สำหรับเธอ​ ผมพร้อมทำทุกทางและพูดทุกอย่าง ทุกอย่างที่สามารถทำให้เธอกลับมาอยู่ข้างกันอีกครั้ง​ ยิ่งทำให้ตาคู่กลมสั่นไหว​ ก่อนจะหลบสายตาหนีไม่สบตากัน

"คำขอโทษมันง่ายนะ​ แต่สามเดือนที่ผ่านมามันยากมากสำหรับฉัน"

"..." 

"ฉันต้องทำเหมือนไม่เป็นอะไร ต้องยิ้มให้ลูกค้า ทำขนมเหมือนทุกวัน พอมีเวลาว่างหน่อย​ ก็เอาแต่คิดว่าตัวเองทำพลาดตรงไหนถึงทำให้นายรำคาญได้"

เสียงเธอแผ่วลง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว​ ทำหัวใจผมเหมือนถูกบีบจนแทบแตกสลาย มือแกร่งยกขึ้นอย่างลังเล ก่อนจะทำใจกล้ารวบร่างบางเข้ามากอดแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป

"เฮียขอโทษที่พูดแบบนั้น"

"..."

"เฮียแค่ไม่อยากให้ผู้หญิงที่เฮียรักมาเป็นอันตรายเพราะเฮีย"

"..."

"สามเดือนที่ผ่านมา เฮียไม่ได้หนีไปเที่ยวหรือไปใช้ชีวิตสบายๆ เฮียไม่ได้มีคนอื่น​ เฮียไปจัดการเรื่องที่ถ้าปล่อยไว้ มันจะย้อนกลับมาทำร้ายเฮีย…และจุดอ่อนของเฮีย" 

"คนพวกนั้นรู้ว่าเฮียมีมินินเป็นจุดอ่อน เฮียเลยต้องทำให้ทุกคนคิดว่าเฮียไม่แคร์ ไม่สนใจมินิน​ พูดร้ายๆ​ ออกไปแบบนั้น เพราะอยากกันมินินออกไปให้อยู่ห่างจากเฮียสักพัก​"

"แล้วแอบติดกล้องวงจรปิดทำไม" 

"..." เธอรู้? 

"คิดถึง​ อยากเห็นหน้า"

ฟอด

"ให้อภัยเฮียอีกครั้งได้มั้ย"

"ไม่... อื้อ" 

จุ๊บ

ริมฝีปากได้รูปฉกจูบปิดปากริมฝีปากอวบอิ่มไม่ยอมฟังคำตอบที่ฟังคำแรกก็รู้ว่าคงไม่เข้าหูเท่าไหร่​ ก่อนจะผละออกมาเพียงนิดพอให้หน้าผากแตะกันไว้ ให้ลมหายใจของเราสองคนปะปนจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร พาให้ดวงตาคู่กลมยังคงสั่นไหว ริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อจากห้วงอารมณ์และรสจูบเมื่อครู่​ ทำมุมปากได้รูปยกยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างได้ใจ

"ไม่ให้อภัย…แล้วจูบเฮียทำไม"

ปึก

"..."

ตากลมโตถลึงตาใส่ทันทีเมื่อได้ยินคำพูดแทงใจดำจากปากผม​ ปากเชิดขึ้นทำหน้าดื้อดูน่ามันเขี้ยวจนผมอยากจะฟัดแก้มป่องๆ​ สักสองสามที​ แต่ติดตรงที่กลัวเธอจะโกรธกันมากกว่าเดิมเลยต้องห้ามใจตัวเองเอาไว้ก่อน

"หึ" 

"กลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะ​ แล้วก็จ่ายค่าซ่อมประตูมาด้วย" 

"จ่ายให้ได้​ แต่ตอบคำถามเฮียมาก่อน​ เฮียยังไม่ลืม"

จุ๊บ

มือใหญ่คว้ามือเล็กที่แบทวงเงินค่าเสียหายตรงหน้าขึ้นมากดปากจูบเบาเบาเป็นค่ามัดจำหนึ่งที​ ที่จริงก็ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะหาช่างฝีมือดีมาเปลี่ยนประตูที่ผมทำพังเมื่อครู่เป็นบานใหม่ให้อยู่แล้ว​ ไม่ได้อยากให้คุณเมียลำบากมาทวงกันแบบนี้​ ไหนๆ​ เธอก็ทวงแล้ว​ เพราะงั้นขอแลกเปลี่ยนเป็นคำถามที่ค้างอยู่ข้างในชวนให้ใจหงุดหงิดไม่หายเลยแล้วกัน

"คำถามไหน" 

"พามันขึ้นมาทำอะไรบนห้อง" 

"ผู้ชายกับผู้หญิงเขาทำอะไรกัน​ ก็ทำแบบนั้นแหละ" 

"คำตอบนี้​ คิดดีแล้ว?" 

"อืม​ อื้อ​ อ่อย​ เอี๋ยว​ อี้ อ๊ะ" 

ซึ่งเหมือนเธอจะยังไม่รู้ว่าไม่ควรกระตุกหนวดเสือมาเฟียเก่าอย่างผัวตัวเอง​ ถึงได้กล้าลอยหน้าลอยตาเหมือนไม่รู้สึกอะไรตอบคำถามด้วยประโยคที่ทำให้้ความอดทนของผมขาดสะบั้น​ คว้าใบหน้าเชิดรั้นมาปิดปากร้ายๆ​ ด้วยริมฝีปากร้อนๆ​ จากอารมณ์​ครุกรุ่นอย่างเอาแต่ใจ​ ขบเม้มสั่งสอนคนอวดเก่งจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในปาก​ รวบกำปั้นเล็กที่เอาแต่ทุบลงบนอกแกร่งด้วยมือข้างเดียวอย่างไม่ยอมอ่อนข้อให้​ เดิมทีวันนี้ผมตั้งใจมาง้อให้เธอยอมใจอ่อนให้โอกาสกันอีกครั้ง​ แต่กลับได้เห็นภาพที่ชวนให้คิดไปไกล​ ไกลจนเผลอคิดมากไปต่างต่างนานา​ ลองให้โอกาสเธอตอบเอาใจกันแล้ว​ รู้ทั้งรู้ว่าผัวตัวเองขี้หึงและขี้หวงมาก​ แต่ก็ยังยั่วโมโหกันอยู่อย่างนั้น​ 

ไม่ว่าเรื่องอะไร​ ผมยอมให้เธอได้ทั้งนั้น​ ยกเว้นเรื่องนี้ที่ผมไม่มีทางยอม​ จะแค่พูด...ก็ยอมให้ไม่ได้

"..."

"ยั่วโมโหเฮียทำไม"

"ฉันอยากให้นายเจ็บบ้าง" 

ผู้หญิงฉลาดอย่างเธอรู้ว่าผมแอบมองเธอผ่านกล้องวงจรปิดตลอดสามเดือนที่ผ่านมา​ และเธอก็เห็นรถของผมจอดอยู่นาน​ นานพอให้เธอส่งข้อความหาไอ้หน้าอ่อนนั่นให้มาช่วยทำตามแผนหวังเอาคืนให้ผมรู้สึกเจ็บ​ ซึ่งเธอทำสำเร็จ​ ผมเจ็บและร้อนรนเกินกว่าที่เธอคิด​ ไม่ต่างจากความรู้สึกผิดที่ติดอยู่ในใจ

"เฮียขอโทษ"

"เมื่อไหร่จะกลับ" 

"ไม่อยากกลับแล้ว​ ขอเฮียนอนด้วยนะ"​

"งั้นนายก็นอนที่นี่​ ฉันจะกลับ" 

"โอ้ย! นี่" 

ตุบ

เครื่องลงปุ๊บ​ ผมก็ขับรถมาหาเธอปั๊บ​ เรื่องที่จะกลับไปนอนคนเดียวไม่ได้อยู่ในชุดความคิดของสมองผม​ จัดการรวบร่างบางที่กำลังเดินหนีขึ้นมาจนตัวลอย​ ก่อนจะโยนลงบนเตียงนอนสีชมพูหวานที่เคยคุ้นแล้วตามลงไปทาบทับประกบปากปลอบประโลมคนใต้ร่างที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ​ ก่อนความแข็งกร้าวจะสั่นไหวแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนล้า ร่างบางที่ดิ้นยุกยิกเมื่อครู่ค่อยๆ หยุดลงเหมือนพลังทั้งหมดถูกสูบออกไป เหลือเพียงลมหายใจสั่นไหวที่กระทบปลายจมูกมีสันรับรู้ถึงสัมผัสของกันและกัน

ปล่อยให้เธอพักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง​ ให้เสียงลมหายใจของเราสองคนค่อยๆ ปรับจังหวะให้สม่ำเสมอกัน แขนแกร่งโอบเธอไว้หลวมๆ ไม่กล้ากระชับมากเกินไปจนเธอรู้สึกอึดอัด​ คืนนี้ผมไม่อยากกลายเป็นคนเอาแต่ใจ ไม่อยากเป็นมาเฟียหรือผู้ชายที่ใครๆ ต้องเกรงกลัว ผมแค่อยากเป็น "เฮียภูผา" ของมินินเท่านั้น

จุ๊บ

"ต่อไปเฮียจะไม่หนี ไม่หาย ไม่พูดจาทำร้ายมินินอีก" 

"เฮียสัญญา" 

เหมือนบรรยากาศที่เคยครุกรุ่นก่อนหน้าจะเริ่มดีขึ้นจนเธอขยับตัวเล็กน้อย เปลี่ยนจากนอนหนุนแขนมาเป็นนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาผม ดวงตาคู่กลมยังแดงช้ำ แต่แววแข็งกร้าวเริ่มจางลง เหลือเพียงความลังเลและความหวังบางๆ ที่ผมไม่อยากทำลายอีก

"มินินคือเหตุผลที่ทำให้เฮียอยากมีชีวิตอย่างคนธรรมดา" 

คำพูดนั้นทำร่างนุ่มนิ่มนิ่งเงียบ ก่อนจะยิ้มบางๆ ให้เห็น​ เป็นรอยยิ้มแรกที่ผมรอมานาน​และไม่กล้าที่จะคาดหวัง ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม ซุกหน้าเข้าที่อกแกร่งให้ผมกระชับอ้อมแขนมากขึ้นอีกหน่อย

คืนนี้อาจยังไม่ใช่การให้อภัยทั้งหมด แต่สำหรับผม แค่เธอยอมอยู่ตรงนี้ก็มีค่ามากพอแล้ว