บทที่26

"ให้ติณอยู่เป็นเพื่อนมั้ย"​

"แล้วน้องโฟละ" 

"อยู่บ้าน" 

"อื้ม" 

ฉันพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะโผลสวมกอดพี่ชายที่เดินมามาหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ​ และเหมือนตริติณจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของฉันตอนนี้ที่เต็มไปด้วยความกลัวและกังวลไปหมดถึงได้ยกแขนขึ้นมาโอบกอดฉันไว้พร้อมกับลูบผมหนาเบาเบา​ ไม่มีคำพูดใดใดแต่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แฝดมีให้ฉันตลอดมา​ 

"อุ้ย! ​เจ็บรึเปล่า​ มินินขอโทษนะ" 

"ไม่" 

จนฉันลืมไปเลยว่าแขนของตริติณมีพลาสเตอร์​ปิดเอาไว้เพราะเพิ่งผ่านการให้สิ่งสำคัญกับคนที่นอนนิ่งมีสายระโยงระยางเต็มไปหมดอยู่ในห้องไอซียูเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา​ แต่ตริติณก็คือตริติณต่อให้เจ็บมากแค่ไหนก็ไม่ยอมปริปากพูดออกมาหรอก​ ฉันเลยขยับตัวออกห่างเล็กน้อยก้มหน้ามาเป่าตรงรอยจุดเล็กๆ​ สีแดงหวังช่วยให้ความเจ็บลดลงบ้าง​ ถึงจะรู้ว่าอาจจะช่วยไม่ได้เลยก็ตาม​ 

อย่างน้อยฉันก็อยากตอบแทนความใจดีของตริติณที่ช่วยชีวิต​เขาเอาไว้

"ไม่กลัว?" 

"ไม่" 

ถ้าเดาไม่ผิด​ ตริติณ​คงหมายถึงตัวตนที่เขา​เป็น​และความอันตรายที่อยู่รอบทุกทิศทุกทางเหมือนอย่างวันนี้​ แต่แล้วยังไงหล่ะ​ ในเมื่อฉันเลือกเปิดใจให้เขาแล้ว​ เรียนวิชาป้องกันตัวหรือการจับปืนฉันก็เรียนแล้ว​ จะถอยหนีตอนนี้ทุกอย่างคงสูญเปล่า​ น่าเสียดายแย่ 

คงจะมีอยู่เรื่องเดียวที่ฉันกลัว...กลัวว่าเขาจะไม่ตื่นขึ้นมาทำหน้ามึนใส่กันมากกว่า​ เพียงแค่คิดใจมันก็เบาหวิวเหมือนมีบางอย่างขาดหายไป

"ป๊ากับมามี๊จะเป็นห่วง" 

"มินินรู้" 

ความรู้​สึกของคุณป๊าคุณมี๊เป็นอีกเรื่องที่ฉันกังวล​ ไม่รู้ว่าเลยว่าถ้าท่านทั้งสองคนทราบเรื่องที่ฉันปิดบังเอาไว้จะว่าอะไรหรือเปล่า​ และจะรับที่เขาเป็นได้ไหม​ หรืออาจจะห้ามฉันไม่ให้เข้าใกล้เขาอีก​ ฉันเองไม่อาจตอบได้เลย​ เพราะฉันไม่เคยมีแฟนมาก่อน...เขาคือคนแรก

"ตริติณช่วยพูดให้มินินได้มั้ย"

"ค่อยว่ากันอีกที" 

"อื้ม"

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่​ที่ฉันนั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินมีตริติณนั่งอยู่ข้างๆ​ เป็นที่พิงให้รู้สึกสึกอุ่นใจ​ ไม่ปล่อยให้ฉันรู้สึกกลัวอยู่คนเดียว​ ทำฉันเผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า​ รู้สึกตัวอีกทีในตอนที่ได้ยินเสียงทุ้มพูดคุยกันอยู่ไม่ไกล​ ฉันเลยพยายามลืมตาขึ้นมามองตามเสียง​ เป็นชาลีที่กำลังยืนคุยกับคุณหมอถึงอาการของเขา​ ก่อนที่ประตู​ห้องฉุกเฉินจะเปิดออกมาพร้อมกับคนตัวโตนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยใบหน้าขาวซีดรายล้อมไปด้วยพยาบาลและเจ้าหน้าที่ที่กำลังช่วยกันย้ายเขาไปยังห้องผู้ป่วยวีไอพีชั้นบน​ ลูกน้องเขาอีกนั่นแหละที่คอยจัดการทุกอย่างให้​ จนฉันเริ่มรู้สึกเกรงใจที่ไม่สามารถช่วยอะไรเขาได้เลย​ ไม่ได้เลยสักนิด

"ชาลีไปพักเถอะ"​

"ครับ" 

และนี่คือสิ่งเดียวที่ฉันพอจะช่วยทุกคนได้ตอนนี้​ ทันทีที่คนตัวโตถูกย้ายไปนอนบนเตียงในห้องพักวีไอพีเรียบร้อย​ ฉันก็อาสาเป็นคนอยู่ดูแลเขาด้วยตัวเอง​ เอ่ยปากให้ชาลีกลับไปพักผ่อน​​ เพราะน่าจะเป็นคนที่เหนื่อยและต้องการพักผ่อนที่สุด​ แต่ชาลีก็คือชาลีคนที่เฮียภูผาไว้ใจ​ ทำเพียงแค่เดินออกไปนั่งพักหลับตาเอาแรงตรงหน้าห้องเท่านั้น​ สมกับตำแหน่งมือซ้ายของเขานั่นแหละ

"มินินว่าตริติณกลับไปพักก่อนดีกว่านะ"

"..."

"จะได้เอาเสื้อผ้าขอใช้มาให้มินินด้วยไง"

"อืม"

เกือบหนึ่งสัปดาห์​แล้วที่เขายังนอนขี้เกียจอยู่บนเตียงไม่มีทีท่าจะลืมตาตื่นขึ้นมาพูดคุยกัน​ ปล่อยให้ฉันคอยดูแลคอยเช็ดตัวให้อยู่คนเดียวอย่างนี้​ สลับกับชาลีที่คอยมาเปลี่ยนเวรให้ฉันกลับไปทำขนมสำหรับขายหน้าร้านวันละสองสามชั่วโมง​ ส่วนชาลก็คอยช่วยน้องอินอยู่ที่ร้านทุกวัน​ ฉันเลยพอเบาใจได้​ 

ในตอนที่ฉันกำลังบิดผ้าขนหนูชุบน้ำให้พอหมาด​ แล้วหันกลับมาเช็ดตามใบหน้าซีดเซียวและลำคอของเขาหวังว่าเขาจะรู้สึกสดชื่นขึ้น​ สดชื่นมากพอจนอยากตื่นขึ้นมาทำมึนใส่ฉัน สายตาก็เหลือบเห็นปลายนิ้วเรียวยาวที่มีอุปกรณ์​ทางการแพทย์​ติดอยู่ขยับเล็กน้อยราวกับส่งสัญญาณ​บอกให้รู้ว่าเขากำลังพยายามตื่นขึ้นมา​ ทำใจฉันเต้นรัวเผลอยิ้มออกมาด้วยความดีใจ​ ก่อนจะเรียกสติตัวเองรีบกดสัญญาณ​เรียกคุณหมอให้มาช่วยตรวจเช็คอาการของเขาอีกครั้ง

"..."

"ดื่มน้ำก่อนนะ​ จะได้สดชื่น" หลังจากคุณหมอเข้ามาตรวจอาการของเขาเรียบร้อยแล้ว ฉันก็รีบรินน้ำเปล่าให้เขาดื่มเป็นอันดับแรก จะได้มีเสียงมาคอยตอบคำถามกัน​

"ยังเจ็บอยู่มั้ย" 

"อืม" 

"แต่แผลก็สนิทดีนี่นา" ปากเล็กยู่เข้าหากัน​มองตรงผ้าพันแผลที่พยาบาลมาเปลี่ยนให้เขาทุกวันด้วยความเป็นห่วง​ ฉันเองก็คอยดูวิธีการทำแผลทุกขั้นตอนเผื่อจะต้องทำให้เขาหลังจากนี้​ ถึงได้รู้ว่าแผลที่ถูกปิดด้วยผ้าก๊อซเอาไว้สามแห่งปิดสนิทไม่มีสีอักเสบออกมาให้เห็นเพราะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี​ แต่ทำไมเขายังเจ็บอยู่นะ? 

ฟู่​ ฟู่

"..." 

"อดทนหน่อยนะ​ เดี๋ยวก็หาย" ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังโน้มตัวลงไปใกล้​ เป่าแผลตรงหน้าอกแกร่งเบาเบาหวังให้ลมหายใจอุ่นๆ​ จากฉันช่วยบรรเทาอาการเจ็บให้กับเขาตามที่เขาบอก

"ขอบคุณ​นะที่ช่วยชีวิตมินินไว้" พร้อมกับขอบคุณ​จากใจจริงทีี่เขาพาตัวเองมารับกระสุนแทน​ ไม่อย่างนั้นคงเป็นฉันที่ต้องนอนเป็นผักอยู่บนเตียงผู้ป่วย​ ไม่ใช่เขา

"..." แต่นอกจากเขาจะไม่ตอบอะไรแล้ว​ ใบหน้าของเขายังเฉยชา​ ตาคู่คมที่เคยมองเจ้าชู้​ใส่แปลเปลี่ยนเป็นดำมืดดูเย็นชาไม่ทำหน้ามึนใส่​ จนฉันอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้​ คิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาเพิ่งฟื้นและคงยังเจ็บแผลอยู่​ 

จนกระทั่งเขาบอกให้ฉันตามชาลีเข้ามาในห้อง ฉันเลยปลีกตัวไปยังโซนห้องครัวหยิบผลไม้อย่างแอปเปิ้ลในตู้เย็นมาปอกใส่จานให้เขา​ อยากเอาใจคนป่วยสักหน่อย​ ก่อนจะถือจานที่เต็มไปด้วยผลไม้เดินออกมาวางข้างเตียงคนไข้​เตรียมป้อนใส่ปากได้รูปนั่น​ แต่แล้วส้อมที่จิ้มแอปเปิ้ลขึ้นมาก็ต้องลอยค้างอยู่ในอากาศ​ มองเขาอย่างงุนงงด้วยความไม่เข้าใจ

"มึงไปส่งมินิน"

"ใครบอกว่ามินินจะกลับ" 

"ฉันบอก" 

นี่เขานอนหลับหรือเจ็บแผลจนสมองเบลอไปแล้วหรือยังไงกัน​ ตื่นขึ้นมาถึงได้ทำเย็นชาใส่ฉันได้ขนาดนี้​ แถมยังออกปากไล่กันทางอ้อมอีก​ แบบนี้ได้เหรอ? 

"..."

"แล้ว...ไม่ต้องมาอีก"

"ทำไม?"

"รำคาญ" 

"..."

บอกฉันที​ ว่าฉันควรรู้สึกอย่างไรกับคำพูดใจร้ายของเขา​ การที่ฉันอยู่คอยดูแลเขามาตลอดหลายวันกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกรำคาญอย่างนั้นเหรอ​ แถมสีหน้าและแววตาที่มองมาทำให้ฉันเชื่อว่าเขารู้สึกตามที่ปากพูดออกมาจริงๆ​ เป็นคำพูดที่ออกมาจากความรู้สึกข้างใน​

ฉันหลงคิดมาตลอด​ ว่าถ้าเขาตื่นขึ้นมาคงจะดีใจมากที่เห็นฉันนั่งอยู่ข้างๆ​ ฉันเลยพยายามอยู่นอนเฝ้าเขาทุกวันอย่างมีความหวัง​ แต่ฉันคิดผิด​ เพราะนอกจากเขาจะไม่ดีใจอย่างที่คิดแล้ว​ เขายังบอกว่ารำคาญ​กันอีกด้วย​ เป็นฉันที่คิดไปเองคนเดียว​เผลอหลงเชื่อคำหลอกที่เขาเคยบอกกันวันนั้น​ ทำน้ำใสใสเอ่อล้นดวงตาคู่กลม​ แต่ฉันก็พยายามเงยหน้าไม่ให้น้ำใสใสร่วงหล่นลงมาให้เขาเห็น​ หมุนตัวเดินไปหยิบกระเป๋าถือ​และเดินไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กในตู้​เดินนำชาลีออกไปไม่กลับไปมองคนใจร้ายอีก

"ฉันฝากเก็บของในห้องน้ำทิ้งด้วยนะ" 

"...ครับ" 

ฉันพูดแค่นั้น​ ก่อนจะรีบพาตัวเองออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด​ และคงไม่กล้าพาตัวเองมาทำให้เขาต้องรู้สึกรำคาญ​อีกแล้ว​ ตัดสินใจหันไปบอกชาลีว่าฉันจะเรียกรถกลับเอง​ ฉันรู้ว่าชาลีก็รู้สึกอึดอัดใจไม่น้อยเพราะไม่อยากขัดคำสั่งใครบางคน​ แต่ในเมื่อฉันยืนยันเสียงแข็งออกไปอย่างนั้นก็ต้องยอมทำตามฉันแต่โดยดี​ ยืนรอจนฉันขึ้นรถเรียบร้อยมองรถแล่นออกมาจนลับตาไป