ตอนที่ 2

ฉวีเดินกระทืบเท้าขึ้นเรือนเสียงดังปึงปังจนสายป่านสะดุ้งตื่น งัวเงียขึ้นมากลางดึก

“นังป่าน ป่านเว้ย อยู่ไหนวะ มาหาข้าวหาปลาให้กูกินที” แม่เลี้ยงตะโกนเรียกหาหล่อนปนเสียงสะอึกเพราะความเมา

“ฉันมาแล้วจ๊ะ หนูว่าแม่ไปนอนเถอะนะจ๊ะ เดี๋ยวฉันจะเช็ดตัวให้”

“เอ๊ะ อีนี่ ก็กูบอกว่า หิวๆๆๆ มึงไม่เข้าใจกูเหรอ? กูยังไม่ได้ทานข้าวเย็นเลย เซ็งโว้ยย วันนี้ดวงไม่ดี แม่งง”

สายป่านส่ายหัวไปมาให้ผู้เป็นแม่ ที่ชอบแอบออกไปเล่นไพ่ตอนเย็นทุกวันหลังเลิกงาน เพื่อหวังรวยทางลัด วันนี้เมามายพร้อมร้องโวยวายขนาดนี้ คงจะหมดตัวแล้วแน่ๆ ไหนจะบอกว่าหิวข้าวอีก เพราะกินตอนเมาทีไร เป็นต้องอาเจียนออกให้เธอต้องตามเช็ดตามล้างเป็นประจำ จะขัดใจก็ไม่ได้ เดี๋ยวได้โดนด่าหูชาอีก

“เฮ้ออ” สาวน้อยแอบมานั่งถอนหายใจในครัวเล็กๆ เธอคิดถึงพ่อเหลือเกิน ตอนนี้พ่อเธอที่อยู่บนสวรรค์จะมองลงมาเห็นเธอบ้างไหมหนอ ก็แม่เลี้ยงเคยรับปากกับพ่อเธอก่อนตายไว้นักหนาว่าจะส่งเธอเรียนต่อ และดูแลเธออย่างดี แต่ตอนนี้ เธอเรียนจบม.6 มาได้สามปีแล้ว แต่ต้องมาทำงานในไร่ต่อ อยากจะเรียนใจแทบขาดแม่ก็ไม่อนุญาต เพราะเธอต้องเป็นฝ่ายเสียสละหาเงินส่งให้น้ำฟ้า ลูกติดของแม่เลี้ยงเธอเรียนในเมืองกรุง เธอจำต้องก้มหน้าทำงานหาเงินส่งน้องต่อไป เพราะอย่างน้อยแม่เลี้ยงคนนี้ก็ยังมีบุญคุณกับเธอบ้าง

“นังป่าน เมื่อไหร่กูจะได้กินข้าว ห๊ะ”

“จ๊ะๆ ไปแล้วแม่”

“เงอะๆงะๆอยู่นั่นล่ะ ใครจะเอามึงไปทำเมีย หนอย แทนที่จะรีบๆหาผัว หาค่าสินสอดมาตอบแทนบุญคุณกูนะมึง ตอนนี้เงินก็ไม่เหลือซักแดงแล้ว”

“หา?? นี่แม่เอาเงินเข้าบ่อนหมดเลยเหรอ?”

“เออ แล้วมึงจะทำไม เวลาได้กูก็ได้เยอะโว้ย”

“แล้วไหนว่าแม่จะส่งค่าเทอมไปให้ไอ้ฟ้ามัน”

“โอ้ย มึงอย่ามาเซ้าซี้กูตอนนี้ได้มั้ยวะ กูปวดหัว” ฉวีนั่งยีหัวตัวเองไปมาเพราะความเครียดหนัก ไม่น่าเลย ไม่น่าพลั้งมือใจใหญ่ใจป้ำ เงินค่าเทอมที่ต้องส่งให้น้ำฟ้าคงได้หมดกัน

“แม่นะแม่”

“โอ๊ยยย ฉันเจ็บ” สายป่านลูบหัวตัวเองป้อยๆหลังจากโดนฉวีเขกเข้ากลางศีรษะอย่างแรง

.......................

“กลับไปคราวนี้ คงคิดถึงคุณแย่” รันรตี นางเอกสาวสุดฮ็อตนอนลูบไล้ตามแผงอกล่ำไปมาอย่างหลงไหลในรสสวาทของเขาที่ผงาดศึกกับเธอทั้งคืนจนเกือบรุ่งสาง เธอต้องขอบคุณไร่นี้นักที่ทำให้เธอและเขาได้มาพบกัน นางเอกสาวมาถ่ายทำละครที่นี่ได้หนึ่งอาทิตย์ เมื่อได้มาพบกับเจ้าของไร่สุดหล่อ หุ่นเซ็กซี่บาดใจ ทั้งสองจึงสานสัมพันธ์กันอย่างรวดเร็วและตอนนี้เธอกำลังนอนกอดก่ายกับเขาในห้องพักสุดหรูของที่นี่

“ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกันครับ จุ๊บ” เขาจูบหน้าผากนวล แล้วรีบลุกขึ้นไปแต่งตัว ในใจเขาไม่ได้รู้สึกจริงใจกับหล่อนนักหรอก แม้จะรู้สึกพิเศษกว่าใครๆอยู่บ้าง เพราะเธอเป็นถึงระดับนางเอกแนวหน้า แต่เขามาที่นี่เพื่อหาความสุขใส่ตัว ไม่อยากจะมาหาภาระเพิ่มโดยการถูกผูกมัด และรันรตีก็เป็นหนึ่งในบรรดาสาวๆในสต็อกของเขาเท่านั้น เพราะความเจ้าเล่ห์ ปากหวาน ทำให้หล่อนคิดไปไกลเผลอหลุดปากบอกนักข่าวอย่างจงใจว่ากำลังแอบคบกับเขาอยู่โดยการถ่ายรูปคู่บ้าง ถ่ายวิวสวยๆที่นี่โดยแอบเปรยเป็นนัยๆให้คนเข้าใจไปว่าหล่อนกำลังคบหาดูใจกันกับ หนุ่มลูกครึ่งสุดหล่อเจ้าของไร่องุ่นที่ใหญ่ที่สุดในไทยดีกรีการศึกษาที่ไม่ธรรมดา แถมยังมีธุรกิจโรงแรมอีกหลายแห่งในฝรั่งเศสอีก มีหรือ เธอจะยอมปล่อย

“คุณจะรีบไปไหนคะ ภูผา?” เธอถามเสียงอ่อย

“ผมต้องรีบไปทำงานแล้ว และคืนนี้มีงานเลี้ยงที่ไร่ ขอโทษทีนะรัน ผมคงไปส่งคุณที่สนามบินไม่ได้”

“ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวถ้าถึงคอนโดแล้วรันจะโทรหานะคะ” เธอพยายามตีบทนางเอกแสนดี และใจเย็นเข้าอกเข้าใจให้เขาตายใจ

ตะวันคล้อยลงต่ำในช่วงเย็นย่ำงานเลี้ยงภายในไร่กำลังเริ่มขึ้น ผู้คนต่างเริ่มทยอยกันเข้ามาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ทั้งคนงานในไร่แม่บ้านในเรือนใหญ่ลูกเล็กเด็กแดงของคนงานต่างวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน มีอาหารมากหมายหลากหลายให้คนงานได้เลือกรับประทาน เพราะวันนี้เป็นวันสิ้นปี มีหรือคุณทัศนาเธอจะจัดเล็กๆ เพราะทุกปี เธอจัดเลี้ยงลูกน้องคนงานอย่างอบอุ่น แถมมีของขวัญให้กับเด็กๆในไร่ซึ่งลูกน้องคนงานต่างรักใคร่นายหญิงเจ้าของไร่ที่นี่มาก และงานวันนี้ถือเป็นการถือโอกาสแนะนำตัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอ คือภูผา นั่นเอง ที่รับปากกับผู้เป็นแม่แล้วว่าจะอาสารับหน้าที่ดูแลงานที่นี่ให้เธอได้รู้สึกตายตาหลับเสียที เพราะลูกสาวคนเดียวก็ไม่ค่อยถนัดด้านนี้นัก เธอรับหน้าที่เป็นผู้ดูแลเกี่ยวกับเอกสารต่างๆแทน ส่วนภูผา จะบริหารงานทุกอย่างที่นี่ ทั้งรีสอร์ทไร่รัก ไร่องุ่น หรือแม้แต่ การผลิตไวน์ส่งออก

งานเลี้ยงดำเนินไปเรื่อยๆ คุณทัศนาขึ้นไปกล่าวบนเวทีไม่นาน จึงขอตัวกลับขึ้นเรือนใหญ่ เพราะด้วยสุขภาพในช่วงนี้ไม่ค่อยเอื้ออำนวยนัก จึงปล่อยให้สายธารดูแลภายในงานแทน เมื่อเริ่มดึกเด็กๆต่างทยอยกลับ เหลือก็แต่ผู้ใหญ่ที่นั่งดื่มกัน ส่วนสายป่านยังคงทำหน้าที่เสริฟน้ำเสริฟอาหารตามโต๊ะต่างๆ ร่างบางในชุดกระโปรงสีขาวที่แม่เธอเป็นคนเลือกให้ใส่แกมบังคับ เธอเดินไปเสริฟตามโต๊ะต่างๆอย่างขมักเขม้นไม่ให้ขาดตกบกพร่อง

“นี่ นังป่าน” ฉวีที่นั่งครุ่นคิดอยู่นานจึงรีบผลุดลุกขึ้นเดินไปหาสายป่านทันที หลังจากนึกแผนการชั่วร้ายในหัวได้

“ว่าไงจ๊ะแม่”

“มานี่ๆ เอ็งเดินไปเสริฟโต๊ะของคุณภูผาเค้าหน่อยนะ”ฉวีบอกพลางดึงแขนเธอจนถาดแก้วเครื่องดื่มแทบจะหล่น