เข้าสู่ระบบ
“อื้อ ชะ ช่วยด้วย ยะ อย่า คุณเป็นใครกัน”
“ซี้ดด หอม อืมมม นุ่มนิ่มเหลือเกิน อ่าส์” มือหนาดึงทึ้งเสื้อผ้าไปพร้อมๆกับลูบไล้ทั่วกายของสาวน้อยในความมืดมิด
“ยะ อย่าคะ อ๊ายยย” เธอกรี๊ดจนตาเหลือกเพราะความเจ็บแสบที่ร่างใหญ่ปริศนากำลังใช้นิ้วโจนจ้วงเข้ามาในร่องสวาทของเธอพรวดเดียว
“อืม อวบอูม ซี้ดดด”
“อ๊า เจ็บ อย่า อื้อ” จะร้องขอแค่ไหน ไอ้โจรสวาทคงไม่มีทางฟังเธอแน่ เพราะกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งตามตัวของมัน แถมน้ำเสียงที่พูดไม่รู้เรื่อง รับรู้ได้ว่า .. เธอคงไม่มีทางรอดแน่
ร่างใหญ่ปริศนา ผละเธอออก แล้วโถมตัวเข้าหาเธอใหม่ พร้อมๆกับนำท่อนเอ็นถูๆไถๆ กับร่องทวารไล่ขึ้นมาถึงร่องสวาทของเธอ
“ยะ อย่า นะ ฉันขอล่ะจ๊ะ อย่าทำอะไรฉัน”
“ฮะ ฮ่า แฉะและฟิตขนาดนี้ อ่า ถ้าเอาดุ้นเสียบ คงมันส์น่าดู” เขาออกแรงจับร่างเล็กแยกขาเรียวออกแล้วแทรกสิ่งแปลกใหม่ในชีวิตของหญิงสาว
พรวดด!!!
“กรี๊ดดด” ท่อนเอ็นขนาดใหญ่จ้วงแทงเข้ามาในร่องสาวพรวดเดียวจนสุดลำ ส่งผลให้เธอกรี๊ดลั่น ส่ายหัวไปมา พร้อมทั้งใช้เท้าเล็กๆทั้งสอง พยายามถีบร่างใหญ่ที่คร่อมเธอไว้โดนเธอถีบออกจนร่างใหญ่ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะหงายเงิบนอนกองกับพื้นไม้เก่าๆ
สายป่านรีบลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าแล้วจุดไฟตะเกียงขอมองดูหน้าไอ้โจรที่กำลังนอนแน่นิ่งเพราะความเมา
“คุณภูผา???!!!”
.........................................
เหตุการณ์ก่อนหน้า
.....ช่วงนี้เรียนหนักหน่อย จึงเขียนได้ไม่เยอะ ที่นี่ยังอากาศดีเหมือนเดิม นึกถึงอากาศร้อนๆที่บ้านเรานะ คิดถึงบ้านจะแย่แล้ว พี่ป่านล่ะ ตอนนี้คงสบายดีใช่มั้ย เอาไว้กลับไปจะไปเล่นน้ำตกท้ายไร่ด้วย อ้อ วันนี้เอารูปสวยๆของที่นี่มาอวดเหมือนเดิมครับ คิดถึงนะ หวังว่าสักวันจะพาสายป่านมาเที่ยวที่นี่ด้วยกันครับ...
(จดหมายจาก นที)
ตุ๊บบบ!!!
เสียงตะกร้าเสื้อผ้าใบใหญ่กระทบพื้นแคร่เสียงดัง
“นังป่าน จะให้กูเรียกมึงกี่ครั้ง ห๊ะ ไปซักผ้าเดี๋ยวนี้”
“เมื่อวานหนูซักแล้วไงจ๊ะแม่” ใบหน้าหวานที่กำลังนั่งอ่านจดหมายจากนทีหนุ่มรุ่นน้องลูกชายเจ้าของไร่ข้างๆส่งมาให้แทบทุกอาทิตย์ และยังมีกองหนังสือพิมที่สายป่านเก็บมาจากเรือนใหญ่มาอ่าน เธอเงยหน้ามองแม่เลี้ยงที่ยืนเท้าสะเอวพร้อมจ้องหน้าดุใส่เธอ
“มึงแหกตาดูสิ อีป่าน เนี่ยๆๆ มันล้นตะกร้าอยู่แล้ว เนี่ย กูซื้อเสื้อมือสองมาจากตลาดในเมืองไว้ลองเลือกใส่ในวันงานเลี้ยงพรุ่งนี้ มึงรีบๆเอาไปซักให้กูเลยนะ"
“จ๊ะแม่” เธอก้มหน้ายอมอย่างว่าง่าย หอบตะกร้าใบใหญ่เดินไปยังลำธารใสสะอาด รีบๆซักผ้าให้แม่ก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดินเสียก่อน เพราะกลางค่ำกลางคืนแถวนี้มีสัตว์เลื้อยคลานชอบออกมานัก
................
“ป่ะ ลุงสมคิด มืดแล้ว รีบกลับกัน”
ภูผา ลูกชายเจ้าของไร่องุ่น ที่เพิ่งกลับจากฝรั่งเศสได้เกือบเดือนหลังจากที่เลิกรากับแฟนสาวที่คบกันมานาน เขาจึงใช้ที่นี่เป็นที่พักผ่อนใจ พร้อมๆกับขอพักงานที่ช่วยพ่อบริหารโรงแรมหรูมาหาแม่ เพราะท่านทั้งสองได้แยกกันอยู่มาตั้งแต่เขายังเด็ก สาเหตุที่แยกทางกัน เกิดจากความเจ้าชู้ของบิดาของเขาที่ทำให้มารดารับไม่ได้จึงต้องกลับมาอยู่ที่เมืองไทย พร้อมๆกับสายธาร น้องสาวของเขา ส่วนเขาอยู่กับพ่อที่ฝรั่งเศส และได้แวะเวียนมาหาแม่อยู่บ่อยๆ แต่ครั้งนี้อาจจะนานหน่อย เพราะเขาเริ่มเบื่อหน่ายความวุ่นวายทางนั้น จึงขอมาช่วยงานในไร่สักพักใหญ่
ใบหน้าหล่อเหลาบนหลังม้าดูสง่างามน่าเกรงขาม เหลือบหันไปมองที่ลำธารเล็กมองเห็นหญิงสาวนุ่งกระโจมอกกำลังนั่งอาบน้ำบนโขดหิน อวดหน้าอกตูม จนเขาแทบอ้าปากค้าง
‘ไม่น่าเชื่อว่าที่นี่จะมีสาวงามขนาดนี้’
ผิวขาว ร่างอ้อนแอ้นอรชร กำลังลูบไล้ผิวผุดผ่องไปมา ช่างสวยงามราวกับนางไม้ก็ไม่ปาน
“นั่นใครน่ะ?”
“ออ นั่น นังสายป่าน ลูกนังฉวี แม่ครัวของที่นี่ครับ นังป่านมันเป็นคนงานที่นี่ ทำหน้าที่ในไร่บ้างช่วยงานในครัวบ้าง ที่พักมันอยู่เรือนไม้เล็กๆ ใกล้ๆลำธารนี่แหละครับ”
‘เป็นสาวเป็นแส้ ทำไมถึงได้มาอาบน้ำโจ่งแจ้งขนาดนี้’
“ป่ะ กลับกัน” ภูผาส่ายหัวไปมา พร้อมดึงเชือกควบม้ากลับไปยังเรือนใหญ่
“รีบอาบรีบกลับเรือนได้แล้วนังป่าน นี่ก็จะค่ำแล้ว เดี๋ยวงูเงี้ยวเขี้ยวขอจะกัดมึงเอา” สมคิดที่รับหน้าที่เป็นลูกน้องคนสนิทของภูผา ตะโกนบอกสาวใช้คราวลูก ก่อนจะควบม้าตามเจ้านายหนุ่มไป
“หือ??? จ๊ะ” สายป่านรีบดึงผ้าถุงขึ้นปกปิดหน้าอกทันที หลังจากเพิ่งพบเห็นผู้มาใหม่ เป็นชายทั้งสองที่กำลังนั่งบนหลังม้า คนแรก ลุงสมคิด คนนี้เธอรู้จักดี ส่วนอีกคน เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
สายตาคมเฉี่ยว มองเธอด้วยหางตา ก่อนจะควบม้าไป ร่างใหญ่ทะมึน ใบหน้าคมเข้มแบบนี้ ต้องเป็น คุณภูผา ลูกชายของคุณทัศนา เจ้าของไร่ที่นี่เป็นแน่ เพราะเธอเคยได้ยินบรรดาสาวใช้คนงานพากันลือให้หนาหูว่าลูกชายนายหญิงท่านหล่อเชียว ก็หล่อจริงๆแหละ..
แต่ดูน่ากลัวชะมัด...
“ฟู่วววว” ภูผาพ่นลมหายใจออกยาวๆเพราะความร้อนในกายและเม็ดเหงื่อที่ผุดออกเต็มตัวเขาดึงผ้าเช็ดตัวออกมาเช็ดตามร่างกายแล้วรีบนำมันมาเช็ดคราบของเขาที่กำลังไหลเอ่อออกมาจากรูโบ๋ที่เพิ่งผ่านกิจกามเมื่อครู่เมื่อเขาเช็ดคราบแบบลวกๆให้แล้วสายป่านรีบเดินไปใส่หยิบกางเกงในมาใส่ ไม่รู้มันถอดออกไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็มันวางแหมะห้อยโตงเตงอยู่ก๊อกน้ำตรงอ่างล้างจาน“ใครสั่งให้เธอมาทำงานที่นี่?”“คุณสายธารค่ะ” เธอตอบแล้วเดินผ่านหน้าเขาเพื่อไปหยิบตะร้าเปล่าขึ้นมาเตรียมเก็บผ้าปูที่นอนไปซักแล้วให้แม่บ้านอีกคนนำผืนใหม่มาปูให้“ฝากเก็บด้วย” ภูผาโยนผ้าเช็ดตัวที่เขาใช้งานเมื่อครู่ลงใส่ตะกร้าในมือสายป่านแล้วรีบเดินไปหยิบตัวใหม่มาพันเอวสอบไว้แทน“เจอยังคะจอห์น นานขนาดนี้เอ็มม่าไม่เอาแล้วค่ะ” เธอตอบเสียงงอนนิดๆแบบไม่จริงจัง“คือผมจะบอกว่าผมทำมันหล่นแตกจึงรีบๆเก็บทิ้งขยะ”“กลายเป็นคนซุ่มซ่ามตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ ให้แม่บ้านเค้าเก็บก็ได้” เธอเหลือบมองแม่บ้านที่กำลังก้มเก็บที่นอน โดยไม่ได้สังเกตว่าคือสาวใช้ที่เป็นคู่หมั้นของเขา“โทษครับที่รัก ป่ะ ไปนั่งทานข้าวชมวิวต่อกัน” เขาโอบไหล่แฟนสาวให้เดินไปนั่งรับลมเย็นที่นอกระเบ
‘คุณภูผา’เธอยืนนิ่งมองทั้งสองสายตาละห้อย ทำไมเธอต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ด้วยหนอเมื่อภูผาที่กำลังเดินเข้ามาหยิบซอสไปให้แฟนสาว เขาเจอกับสาวใช้มีศักดิ์เป็นคู่หมั้น เธอกำลังยืนนิ่งมือกำตะกร้าผ้าแน่น“จะตามมาราวีฉันถึงนี่เลยเหรอฮ๊ะ” ภูผารีบดึงแขนเธอเข้าไปโซนห้องครัวไม่อยากให้เอ็มม่ามาเห็นสายป่าน“ป่านไม่อยากมาหรอกค่ะ ถ้ารู้ว่าคุณอยู่ที่นี่กับผู้หญิงอื่น” เธอพยายามดึงแขนตัวเองกลับแต่สู้แรงเขาไม่ไหว“หึ ผู้หญิงอื่น? นั่นคนรักของฉัน เราคบกันนานมาก เกือบต้องเลิกกันเพราะเธอไง” เขาบีบแขนเธอแน่นขึ้น“โอ๊ยเจ็บ อื้อ อ่า อ่อย อ๊ะ”ภูผารีบดึงเธอเข้ามาจูบทันทีกลัวแฟนสาวที่กำลังนั่งทานข้าวนอกระเบียงจะได้ยินเข้า“ซี้ดด อืม เงียบๆซะ ไม่งั้นฉันจะกลับไปคิดบัญชีกับเธอให้รุนแรงกว่าที่เคยทำสิบเท่า”“ปล่อย ปล่อยป่าน ป่านจะรีบออกไปจากที่นี่เร็วๆไม่ให้แฟนคุณเห็น ป่านสัญญา”ภูผารู้สึกหงุดหงิดกับท่าทางเงอะงะของหล่อนเหลือเกิน แต่แปลกใจที่เวลาอยู่ใกล้ๆหล่อนทีไรมันทำให้เขาเกิดอารมณ์ขึ้นทุกที เขาผลักเธอจนชิดเคาน์เตอร์ห้องครัว เอวสอบตามมาชิดกับหล่อนจนเริ่มหายใจติดขัดส่ายหน้าหนีเขาพัลวัน“หึ มาอ่อยถึงนี่แล้วคิดว่าฉันจะป
“ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น จะรู้ได้ไงว่าคุณกำลังหึง ฮื้มม”เอ็มม่าทุบอกเขาเบาๆที่บังอาจจูบกับคนอื่นประชดเธอ เธอค่อนข้างจะเชื่อใจภูผาในเรื่องนี้เพราะเด็กคนนั้นไม่ได้เข้าข่ายสเป็กเขาเลย และที่สำคัญสายธารน้องสาวของเขาเป็นคนเล่าเรื่องที่แม่บ้านที่ชื่อฉวีหาทางจับภูผามาเป็นลูกเขยโดยใช้ความเมตตาขี้สงสารของมารดาเขาจนต้องเป็นแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกเห็นใจภูผาร่างทั้งสองจูบกันดูดดื่มมือไม้ต่างลูบไล้กันพัลวันเพราะความคิดถึง คิดถึงสัมผัสรสรักซึ่งกันและกัน“ซี้ดดดด” เอ็มม่าแอ่นอกเปลือยเปล่าสู้ริมฝีปากหนาที่ดูดดื่มราวกับทารก เธอใช้มือรูดสาวท่อนเอ็นโต้ตอบเขาจนเขาแทบเข่าอ่อน ก็ลีลาการดูดเลียของเธอเก่งยิ่งนัก“อ่า เอ็มม่า” เขาไม่รอช้ารีบจับขายาวแยกออกจากกันก่อนจะแทงท่อนเอ็นใหญ่เข้าไปในปากทางรักของหล่อนเนิบนาบสักพักเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นพร้อมกับเสียงครวญครางของทั้งคู่ระงมไปทั่วห้องพักหรูหราท่ามกลางขุนเขา เอ็มม่าใช้ขาเรียวทั้งสองข้างเกาะเอวเขาไว้แน่นพรางออกแรงโยกสะโพกขึ้นสู้เขาพั่บๆๆๆภูผาดึงท่อนเอ็นออกแล้วเดินลงเตียงไปจนเอ็มม่ามองตามอย่างเสียดาย“มานี่ที่รัก” เขาชักชวนเธอมายืนข้างๆเขาแล้วจึงให้หล่อนโก้งโค
“โธ่เว้ยย!!!” // ปึงง!!!!ภูผารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นน้ำตาของหล่อน เขาปิดประตูห้องของหล่อนเสียงดังเดินกระแทกเท้าปึงปังลงเรือนไปอย่างหัวเสีย นึกถึงงานหมั้นที่ไม่เต็มใจกำลังใกล้เข้ามาในอีกแค่สองวัน ไม่น่าเลยเขาไม่น่าหลวมตัวเข้ามาพัวพันกับผู้หญิงหน้าเงินแบบเธอ ถ้าย้อนกลับไปได้เขาไม่อยากจะมาที่ไร่นี้เลย หากเขายอมลดทิฐิในใจเคลียร์กันกับเอ็มม่าให้รู้เรื่องทุกอย่างคงไม่บานปลายขนาดนี้“หึ นังผู้หญิงหน้าเงิน” ภูผาเดินคิดไม่ตกสูบบุหรี่ระหว่างเดินขึ้นรถไป จากที่ตั้งใจจะกลับไปดื่มเหล้าหนักๆที่เรือนใหญ่คงต้องเปลี่ยนแผนเป็นกลับไปนอนพักผ่อนร่างกาย เพราะคืนนี้รู้สึกโล่งตัวอย่างบอกไม่ถูก หลังจากที่อึดอัดมานานหลายวันเวลา๙โมง๙ นาที เป็นฤกษ์งามยามดีในการสวมแหวนหมั้นเจ้าสาว เจ้าบ่าวนั่งเหม่อลอยปรายสายตามองหญิงสาวข้างๆที่เอาแต่ก้มหัวงุดจนเขารู้สึกเบื่อ อยากจะลุกขึ้นเดินหนีก็ทำไม่ได้เพราะมารดาที่นั่งบนโซฟาหรูโดยมีน้องสาวนั่งข้างๆกายและญาติสนิทเขาอีกไม่ถึงสิบคนกำลังเพ่งเล็งมาที่เขาอย่างคาดหวัง“อิป่าน ยื่นมือไปให้เค้าสิวะ” ผู้เป็นแม่เลี้ยงก้มหัวลงมากระซิบกระซาบกับสายป่านเสียงเบาเพื่อกระตุ้นเธอสา
“อะ อืม อือ อ่าส์”สายป่านรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในความฝัน เธอฝันว่ากำลังนอนถ่างขาอ้าซ่าโดยมีชายหนุ่มปริศนากำลังหยอกล้ออยู่กับส่วนล่างของเธออย่างหฤหรรษ์ เธอรู้สึกเสียวตรงกลางกายอย่างประหลาด เม็ดติ่งถูกกระตุ้นให้แข็งขึ้นเป็นไตจนขนลุกซู่ ร่องตอดขมิบจนน้ำไหลลงร่องทวาร เธอเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่า นี่มันไม่ใช่ความฝัน ฝันอะไรเล่าจะเหมือนจริงขนาดนี้สายป่านพยายามจะลุกขึ้นนั่งแต่กลับถูกแรงเล้าโลมตรงกลางกายทำให้การขัดขืนเชื่องช้าลง หัวใจเต้นรัวขึ้น‘ใครกัน???’“อย่า อย่า อูยยย” ลิ้นแตะดูดเลียขบเม้มจนเธอต้องเผลอครางแทรกเสียงต่อต้าน เธอได้กลิ่นไอของความเป็นชายของผู้รุกรานมั่นใจได้50เปอร์เซ็นต์ว่าเป็นภูผา ส่วนแขนล่ำที่กำลังทาบทับต้นขาเธอเอาไว้จนเธอรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อยจากขนแขนนุ่มๆของเขายิ่งมั่นใจได้เกินล้านเปอร์เซ็นต์เลยว่าคือเขาแน่ๆ“จุ๊ๆๆ อยู่เฉยๆน่า กำลังหิวน้ำพอดี” เขาดูดดื่มน้ำสวาทของเธอที่ไหลออกมาเรื่อยอย่างไม่นึกรังเกียจกลับรู้สึกว่ามันช่างหอมหวานซะจนไม่อยากจะละไปที่อื่นดวงหน้าหวานแดงก่ำภายใต้แตงกวาที่ยังแปะหน้า เธอได้ยินเสียงริมฝีปากเจ้าของไร่ดูดส่วนล่างของเธอจนเกิดเสียงดังทำเอาสาวใช้ข
บุญจิ๋มมึงแค่ไหนแล้วที่จะได้ผัวหล่อแถมรวยขนาดนี้ห๊า”“ไม่ ไม่แม่ ป่าน ป่าน.."มึงหยุดพูดเลย ไหนมึงบอกอยากเรียนต่อ กูไม่มีปัญญาส่ง มึงก็ให้ผัวมึงส่งเสียสิ แถมแม่ผัวก็เมตตามึงอยู่ น้ำขึ้นให้รีบตักดั่งโบราณเขาบอกไว้ไงนังโง่ รีบๆกอบโกยซะก่อนเขาจะผลักไสมึงซะป่าน” เพราะตอนนี้ดูท่าคุณภูผาคงจะติดใจในข้าวใหม่ปลามันอย่างมันไม่น้อย มันต้องรีบๆโกยๆเงินก่อนที่เขาจะเบื่อมันเสีย“คนไม่ได้รักกันจะแต่งกันได้ไงจ๊ะแม่”“โธ่ อิป่าน กูก็ไม่ได้หวังจนถึงงานแต่งหรอกนะ เขาคงไม่คิดจะแต่งยกย่องให้มึงเป็นเมียตกเมียแต่งหรอก เขาแค่จำใจต้องรับผิดชอบ ก็อย่างนี้ไง กูถึงบอกให้มึงรีบๆโกยเงินมาให้เยอะที่สุด แล้วถึงวันนั้นกูสัญญาจะพามึงไปจากที่นี่แน่นอน"“ฮือๆๆ ฮึกๆๆ” น้ำตาลูกเลี้ยงสาวไหลลงหยดแหมะใส่ซองจดหมายของนทีที่ส่งมาให้เธอเป็นประจำ“มึงคิดถึงลูกเจ้าของไร่ฝั่งโน้นใช่มั้ยนังป่าน? ...มึงคิดดูดีๆนะ ต่อให้คุณนทีจะรักมึงแค่ไหน มึงคิดว่าครอบครัวฝั่งโน้นเขาจะยอมรับมึงเหรอป่าน ...เรามันจน เขาไม่มีทางจะรับมึงเข้าบ้านหรอกนังป่านเอ๊ย”"ฮือๆๆๆ”"แถมมึงก็ไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนเดิมอีกแล้ว"ส่ายป่านได้แต่ก้มหน้าร้องไห้กำจดหม







